Miranda’lar arasındaki fark


En son bir gazete yayın yönetmeninin Amerika dönüşü çalışanlarından birine hediye ettiği kitaptan bahsediyoruz: The Devil Wears Prada yani Şeytan Marka Giyer.

Laura Weisenberg’ün Amerikan Vogue’un ünlü editörü Anna Wintour’un yanında çalıştığı günlerden esinlenerek yazdığı iddia edilen kitaptan uyarlanan film bugün itibariyle sinemalarda malum...

Ve filmi birkaç gün öncesinden G-Mall’da yapılan gala gecesinde haliyle birçok dergiciyle beraber izleme imkanı bulduk.

Filme ara verildiği vakit konuştuğum dergi yöneticilerinden Sibel Baykam dertliydi:

Bir Miranda kadar olamadık!

Kitabı okumayan ya da filmi izlemeyen için söyleyelim: Miranda karakteri filmde Merly Streep’in oynadığı asistanlarına kök söktüren bin bir türlü kaprisiyle hep "imkansızı" isteyen bir moda dergisi editörü.

Çocukları için Harry Potter’ın yayınlanmamış son kitabını mı istiyor Miranda asistanı hemen onu bulmak zorunda.

Ayrıca tüm moda dünyası Miranda’nın ağzından çıkacak bir cümleye bakıyor.

Hatta Miranda beğenmedi diye bir modacı tüm koleksiyonunu baştan aşağı değiştirebiliyor!

Bizim dergi yayın yönetmenleri Miranda gibi olamaz tabii buna imkan yok.

Çünkü öyle bilmem kaç metrekarelik dört-beş katlı ofisler ve yüzlerce çalışan bizim dergiler için hayal.

Durumun bu denli acıklı olduğuna Vogue’un burada çıkacağı haberleri ayyuka çıktığında şahit olunmuştu.

Vogue’cular istedikleri şartlar (geniş ofis sürüyle çalışan) yerine getirilmeyince geri çekilmişlerdi.

Haklılar da... Çünkü buradaki kadın-moda dergileri en fazla on kişilik çekirdek kadroyla çıkıyor onların da birkaçı işten çıkarılma dönemlerinde şutlanabiliyor.

Belki de bu yüzden bizim Miranda’lar kaprisli ve ulaşılmaz değil. Sadece şu açıdan şanslılar:

Onlar hep burjuva ailelerin iyi eğitim görmüş kızları arasından seçiliyor.

Çünkü biliniyor ki; lüks marka alışverişini bir tek onlar zorlanmadan yapabilir! Ay sonunu bir tek onlar rahatça getirebilir. Verilen az maaşa rağmen...

Eski bir arkadaş mı yoksa tanımadığın biri mi?

Dergi bahsi geçmişken bu ayki InStyle’da "En aaaai Ne?" prodüksiyonu var.

Tan Sağtürk Mine Kırıkkanat Pelin Batu ve daha pek çok isim neyi aaaai buldularsa o şekilde kamera karşısına geçmişler.

Hadi çıtlatayım ben de varım objektif karşısına geçenler arasında...

Nihat Odabaşı da prodüksiyona katılan isimlerden.

"Bence en aaaai şey sutyen... Ama en dantellisinden" demiş Nihat.

Ve ağzına bir adet sutyen alıp o şekilde poz vermiş.

InStyle’ın "Eski bir arkadaş mı yoksa hiç tanımadığınız biri mi?" sorusuna verdiği yanıt ise ilginç: "Perşembe cuma cumartesi hiç tanımadığım biri.

Pazar pazartesi salı eski bir dost. Çarşamba mola alıyorum."

Uzun zamandır hiçbir yanıt bu kadar hoşuma gitmemişti. Çok iddialı cool ve vurucu...

Bu kestirip atan yanıtından sonra Nihat kesin işe alınmıştı Amerikan Vogue’unda.

Bu laf tam Miranda’lık çünkü...

Nip/Tuck’taki olay meğer gerçekmiş

Çarşamba günü bahsettiğim Nip/Tuck’ın son bölümünde yer alan obez kadının koltuğa yapışma hikayesi gerçekmiş. Dikkatli okurlardan biri diziye esin kaynağı olan kadının gerçek hikayesini anlatan gazetenin linkini bile (sağ olsun) gönderdi.

Kadının adı Gayle Laverne Grinds.

Ve dizidekinin aksine üç yıl değil altı yıl boyunca oturmuş aynı koltukta!

Olay 2004 yılında gerçekleşmiş.

Sonuç? Tıpkı dizideki gibi hastaneye kaldırılınca ölmüş Grinds.