|
|
 
|
||||||
| Ukala Adam Bütün Ukalalaar Buraya Toplandık. Ukalalık Etmenin Tam Zamanı. |
 |
|
|
LinkBack | Seçenekler | Stil |
06-29-2008, 01:57 PM
|
#1 (permalink) |
|
! KaN DaMLıYoR YüReĞiMe !
 
|
.!.!.!.!.!.!.!.!
 Bazen insan  istemeden bilmeden hayatında en değer verdiği kişiyi kırar. Bilirsiniz. Pişmanlığı fayda etmez. Geriye dönemez. Acı verir. İçi acır. Kırmıştır kırılmıştır. Göze alamayacağı şey yok zannettiği bir dostluğu bir sevgiyi belki bir birlikteliği parçalamıştır. Güzelim Çin vazosu kırılmıştır. Yapıştırırsın su sızdıracağını bile bile Bakmaya kıyamadığın artık yaralıdır. Ağlamak istersin ağlayamazsın Bilsen gözyaşların bir şeyleri tamir edecek belki de seller akıtırsın ama gözyaşları iyi bir yapışkan değildir bu yüzden o yaşlar içinde erir gider. Kalbin acır ama elinden bir şey gelmez. Yalvarırsın günlerce belki de düne kadar varlığını bile reddettiğin yada sonsuz inandığın Allah'a bir şans ne olur bir şans daha diye. Sevdiğinin bir gülüşüne bir nidasına sana taktığı bir sıfata yerlere kapanmaya hazırsındır. Oysa o sessiz kalır. Sessizliği üstelik sessiz bir sessizlik değildir. Konuşur seninle sohbet eder seni yaşamı paylaşır. Ama sessizdir işte. Anlarsın. Uzaktır uzaklaşmıştır. Geri getiremezsin. Dokunamazsın. Bir mucize beklersin. Bir adım bir gülüş bir sıcaklık tıpkı eskiden kalan ama eskimeyen bir yakınlık. Ve eğer içindeki çocuğu öldürmemişsen belki o mucize gerçekleşiverir. Kırılgan ama eskisinden daha sağlam yeni bir başlangıç yaparsın. (Kimsenin kimseyi kırmaması ama kırarsa da yeni ve daha sağlam birliktelikleri başarması dileğiyle) |
|
    
|
|
06-29-2008, 03:11 PM
|
#2 (permalink) |
|
! KaN DaMLıYoR YüReĞiMe !
|
güvercinin telaşlı kanat çırpışındaki ses mi? yoksa kelebeğin kanadındaki inadına sessiz bir çığlık gibi mi? ya da tuz-buz olan bir sırçanın haykırışı gibi mi? nasıl bir sestir ki perişan eder bizi duyduğumuzda?? ne kalpler kırdık bilmeden.. ya da bile bile...... ne setler koyduk aramıza bu kırılmış kalplerden de.. sonra aşmaya çabaladık durduk çok... dokunmak istedik ulaşamadık....ulaşmak istedik kendi ellerimizle kurduğumuz setler engel oldu yine kendimize..... oysa nasıl da kolaydı yıkıvermek han duvarlarını.... sıcacık bir gülümseme içten bir çift gözle birleştiğinde eritmez mi en büyük buzulları???esirgedik birbirimizden maliyeti sıfır olan gülümsemelerimizi... kolay geldi bencillik en dar anlarda..koyuvermek..koyup kaçıvermek.... kaçarken bakmamak ardımıza ya da bakıp da görmemek...görmek istememek... her ne varsa... oysa ne de kolaydı düşmanlığı yoketmeksıcacık bir gülümsemeyle...olmaz dedik o bana düşman denemedik bile hiç..korktuk belki de yanılacağımızdan.. oysa hayat ne de kısa.. düşünmek için bile vakit yokken.... bile bile zehir ettik günlerimizi.. kavgalarla.. itişip kakışmakla harcadık dünlerimizi... ziyan ettik hem düne.. hem bugüne.. hem de yarınlarımıza.. sahi kalp kırıldığında nasıl bir ses çıkarır? duydunuz mu hiç? ben ne zaman dinlesem bir cam parçalanışı hissediyorum peki ya siz? |
|
|
|
|
| Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir) | |
| Seçenekler | |
| Stil | |
|
|
Normal
