|
 
|
  |
||||||
| Ukala Adam Bütün Ukalalaar Buraya Toplandık. Ukalalık Etmenin Tam Zamanı. |
 |
|
|
LinkBack | Seçenekler | Stil |
05-24-2008, 01:48 AM
|
#1 (permalink) |
|
Banned
 |
Ergenekon Destani
Kaçınız bilirsiniz
 biz nerelerden geldikAtamız Kayan gibi dağlardan akan seldikBugün anlatacağım geldiğimiz yerleriO dağları taşları ovayı nehirleriİyi dinleyin beni ki yaşayın o anıÖyle anlatayım ki unutmayın o anıİyi bilin öğrenin anlatın unutmadanTek sözü eksiltmeden bir kelime katmadanİl Han Kağan baştaydı kuvvetliydi Gök TürklerSavaşa doymuyordu heyecanlı yüreklerOkunun ötmediği kılıcın yetmediğiMillet kalmış mıydı ki tek mağlup etmediğiBir de Sevinç Han vardı Moğolların başındaYaşını da bilirim İl Han Kağan yaşındaDiş geçirememişti yiğit Türk çerisineİlerlemişti Türkler Moğol içerisineSevinç Han dayanamaz mektup yollar dört yanaDer ki: "Türkler düşmandır hem bana hem de sana."Toplanıp çevre beyler varırlar bir kararaBirleşmeli hep birden açmalı Türk`te yaraHaber alır İl Han`ım geldi savaşın çağıBeş bin ordu birleşse sönmez Türk`ün ocağıGök Türkler yener yine şaşırır karşı beylerHele bir görün bakın Sevinç Han şimdi neylerBırakıp hayvanları kaçar Moğol ordusuBu ne anlama gelir sorulmamış sorgusuTürkler başlar şölene hem yeyip hem içmeyeAma Moğol uyumaz gelir kanım içmeyeAni bir baskın olur bir bir düşer Türk eriHer yan cesetle dolar ayrık gövdeyle seriİki alp er çarpışır adları Kayan TukuzUnutma biz bir yaydan atılan dokuz okuzKayan kağan oğluydu dağdan akan sel gibiTukuz kağan yeğeni gökten esen yel gibiGözlerinin önünde yok oldu budunlarıAtlayıp da atlara kaçtılar kadınlarıKaçtılar dediysem ben sanmayın ki korkudanBeyleri emretmişti ar denilen duygudanAlmıla idi biri Bengül de ötekisiGittiler Kutlu Dağ`a at üstünde ikisiKayan ve Tukuz bitik; yığıldılar toprağaTürk`ün bu helal kanı feda olsun bayrağaSevinç Han geri döndü Türkler öldü sanarakBir kahkaha patlattı manzaraya kanarakDerken bir kıpırdanma Tukuz kalktı ayağaTaşıdı Kayan`ı da kuytuda bir oyuğaAlmıla ile Bengül döndüler sonraki günAma kaçmalıydılar öz vatanından sürgünYiğitleri yaralı halleri yok ölmeyeNe ölmeye hal kaldı ne de bir tek gülmeyeKutle Dağ`a vardılar kaldılar bir kaç geceİyileşti yiğitler gezdiler gündüz geceAradılar o kadar sonunda da buldularBu korkulu yaşamdan sonunda kurtuldularLakin bu yerin yolu geçit vermez pek kolayO anda oluverdi o ne muhteşem olayBir bozkurt peyda oldu düştü dördün önüneYol gösterdi onlara bu cennetin içineÖyle bir yer ki ora Kök Tanrı`dan hediyeKapattılar geçidi yağı bulmasın diyeDediler buraya ad koyalım "Ergenekon""Ergene": "dağ kameri"; ve "diklik" demektir "kon"... Asena`nın kurtları girdiler güzel yurdaHepsi duacıydılar o yol gösteren kurdaKağan soyunda gelen Kayan önderleriydiO demirden kurt başlı bayrak gönderleriydi Ergenekon onlara yurt oldu tam dört yüz yılHatırla o günleri sarhoşluğundan ayılDört yüz yıl çoğaldılar yaşlıları ölürkenBoy boy oldu Tukuzlar Kayat ve de TürülkenTukuzlar ve Türülken atalarıdır TukuzSonra da bu iki kol oldular Dokuz OğuzKayat; soyu Kayan`ın kağanlar hep bu boydanÇıkmadılar töreden hepsi de aynı soydanŞölen yaptılar her yıl anarak kutlu günüUnutmadılar bir an ne yağıyı ne dünüDört yüzüncü şölende kağandı Börte ÇineTürk`ün öç duyguları bir başka coştu yineO savaşta olanlar Gök Türk`üme ar gelirSığmaz oldu tümenler Ergenekon dar gelirAma burdan çıkmanın bir çaresi yok muyduDemirden dağı gören o tarihte yok muyduBütün halk arar oldu kurtuluşun yolunuGözler hep tarar oldu hem sağını solunuBir çocuk çoban vardı yiğit Tirek adındaO ne kaval çalardı bu on yedi yaşındaBu Tirek çalmaz sanki kavalıyla inlerdiÇalmaya başlayınca bütün oba dinlerdiKavalıyla dosttu o üflerdi sevdasınıKattı Ergenekon`dan bir çıkış arzusunuGök gözlü bir kök böri varıp geldi önüneSonra yavaaaş yürüdü bir çıplak dağ yönüneTirek eve dönünce anlattı demirciyeDedi: "Ey bilge kişi bu kurt gelir de niye?"Demirci hazırlandı sabah Tirek`le gittiDüştü kurdun peşine dağ önünde yol bittiAnladı ki demirci bu dağ saf demirdendirVe bu gök tüylü böri ulu Kök Tengri`dendirDönüp anlattı Han`a bütün bu olanlarıDemir dağı eritip yol açmak planlarıYığdılar odun kömür ve devasa körüklerBu son umutlarıydı çıkmalıydı Gök TürklerDualar eşliğinde yakıldı koca ateşSonunda eridi dağ sevindi bacıkardeşBir öncü yolladılar dışarıya bakmaya Sabırsızdı Gök Türkler öz yurduna akmayaÖncü giden dönünce mutlu haber verinceTuğlar kalktı havaya bu ereğe erinceÇıkıp Ergenekon`dan dost ile dost oldularVarıp atayurduna yiğitçe öç aldılarYüzlerce yıl solmadan hep tomurcuk verdilerDirlik düzen içinde yaşayıp yeşerdilerAteşte demir dövüp her yıl hiç unutmadanYaşattılar o günü hem de hiç aksatmadan............. Ozan Çu-çu anlattı size kutlu destanıSiz de anlatasınız gence dostu düşmanıSözümüz uzun oldu lakin gönülden olduGiden bir kaç dakika yine ömürden oldu...
|
|
    
|
|
| Etiketler |
| Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir) | |
| Seçenekler | |
| Stil | |
|
|
Gerçekten herkesin bildiği etkileyici bir destan...
Normal
