|
01-09-2008, 03:25 PM
|
#1 (permalink) |
|
uslanmam'ın ciwciwi
 
|
isimsiz bir yakarış olurdu sebepsizliğin senin
Geceyi serdiğim parmak uçların da şimdi yıldızlar bitiyordur belki. Zira zamanın ne kadar acımasız olduğunu insanın bu kadar zor anlaması daha vahim bir durum gibi geldi. Gözlerine baktığımda gördüğüm esinti şimdi yok gibi  öyle durgunsun öyle masus ayrılıklar yaratıyorsun. Hayalin öyle dolu dizgin dönüyor ki evimin dört duvarına asılı çerçevelerde... O'na asılı bir mezar mezarın başında griye kaçan bir güvercin var. Hüzünyakar bir ses tonuna sahipti ses tonun senin sesine karşılık is gelirdi gözlerin. Sen konuşunca ben susardım hatırlarsın ben konuşunca karşı şelaleden bir adam yıkılıverirdi gözbebeklerimin ortasına.Başka bir vakit karanlığımı tüm kent sahiplenirdi benim sahip olduğum tek şey vardı aslında sublimelerim... Kırık bir aynanın parçalanmış yarısı gibiydim. Sen dokununca kanardı hep bir yerlerim kelimelerim taşardı sonra benim isimsiz bir yakarış olurdu sebepsizliğin senin..alıntıdır........... |
|
    |
Normal
