Ekmek gibi su gibi toprak gibi hava gibi mubarek!..
Ve ustelik de bedava!…
Bir sirt sivazlamasi bir el tutus bes - on dakika ayirmak durmak dinlemek bir omuz veris topu topu… Bazen sozler bile gerekmezken sadece yaninda var olus ve yurekten kulak vermeyle soylenebileceklerin en etkini… Bazen ayni deneyimlerle birlesmede kenetlenmenin en saglami… "Yalniz degilsin!…" deyiste ki kuvveti bilmeyen var mi?
Bir kisir kliniginde bilinmezlerle kivranan kadina hormon ignelerinden testlerden cok gerekli…
Dogum sancilarindan urken bir anne adayina gelisim caginda bir genceuzanabilmek… Hasta bebeginin basinda bekleyen anneye aglayacak omuz uzatmak ne kiymetli … Kayiplardan acilara caresizliklerden kaygilara sabirsizliktan inancsizliklara umutsuzluktan hayal kirikliklarina… Karanlik kuyulardan cikabilmek icin atilan bir halat bir yilanin kallesce damarlarimiza dolduruverdigi zehirin serumu bazen yasama tutunmanin iksiri… Sadece; "Yalniz degilsin" cumlesinin sirrinda sakli.
Hic tanimadik birinden hic umulmadik bir anda en cok ihtiyacin oldugunda gelmesiyle hizir gibi yetisebilir kuvvette.
Ne zaman ihtiyac yok ki!… Anne cocuk guruplarinin ozundeki cekici esans da bu sanirim. Endise ve kaygilarimizla arzu ve emellerimizle etki ve tepkilerimizle yalniz olmadigimizi bilmek. Yakasindaki kusmus izinin nisanin tanisikliginda tum yabanciligi silebilmek… Aile akraba dost cemberlerimizdeki duydugumuz rahat ve emniyetten farkli bir duygu bu… Dunyaya olan baglantimiz diger insanlarla ozde birlesisimiz ayniliklarimizi kutlamak icin ekmek gibi su gibi hava gibi… Dogamizin ihtiyaci.
Kucuk oglumun sunneti icin gittigim hastahanenin bekleme salonunda hamile bir genc anne oturuyor yanimda… Birden bire sessiz bir hickiriga boguluyor yuzu avuclarinin icinde. Sarsilan omuzlarina hafifce dokunup "haklisin…" diyorum yavasca… "Bekleme odalarinda bebeklerimizi beklemek… kolay degil".
Hickiriklarin arasindan "biliyorum sacmaliyorum alt tarafi bir sunnet… hamileligimden olsa gerek…" gibi cumleler mirildaniyor. "Aldirma aglamak ihtiyacindaysan agla… Biliyorum yasadim bu duygulari" diyorum kendi yuzumdeki yasi silerken... 15 Dakika sonra kizaran gozlerini ilk defa yuzume dogru kaldiriyor. Yalnizligini tum yabanciligima ragmen dagitabilmenin huzurunda bulusuyoruz… Hamilelik yasamis hangi kadin unutabilir sarhos duygularin dolu dizgin yurekler doldurusunu goz yaslarina donusmeye hazir tetikte bekleyisini…
Carsinin ortasinda 2 yasinin tum "BEN" edepsizligi sergileyen oglumla perisanken bir el degiyor omuzuma… Tanidik biridir dusuncesiyle baktigim yuzu yabanci… Gulumseyerek "Biz de gectik bu yillardan endiselenme…" diyor. Tepinmesine devam eden cocuguma kisalan toleransim bir kavak gibi boy atiyor.
Berbat 2’ler denen cagda oglumun da yalniz olmadiginin rahatligiyla ugrasima devamdayim. Bir yabancinin omzuma degen eli iki kucuk kelimesiyle kopmaya hazir iplerim bir anda kuvvet kazaniyor.
Yalnizligi bir cok olcude yasamis bir insan oldugumdan belki… Gurbetin yalnizligi cocuksuzlugun yalnizligi bir Turkce sarkinin getirdigi duygularin bile yalnizligi… Kurak topragin yuzune degen her bir damla su misali yalnizligi dagitan her uyariyi yakaliyorum kutluyorum sindirip dagitmaya.. paylasmaya calisiyorum.
Alt tarafi bir dunya yasadigimiz… ayni dunya… Hangi ucundan bakarsak bakalim ayagimiz toprakta basimiz gokyuzune dogru… Aglamakta gulmekte beceriliyiz hepimiz. Insanlik dogasinda yatiyor gereksinimlerimiz; toprak gibi su gibi hava gibi ekmek gibi mubarek hepimize yalniz olmadigimizi bilmek.
"Bilemezsin!.. Kimse bilemez!.." diyor.
"Anlat ben dinlerim. Endiselenme!… Belki biliyorumdur bilmesem de ogrenmeye calisirim… Bir duvar gibi de sirrini saklarim" diyorum.
Once supheli bakiyor yuzume… Kelimeler cekingen ve tutuk cikiyor agzindan… Dinledigimi gordukce anlatiyor… O anlattikca ben goruyorum… Duygunun dusuncenin gozuyle… deneyimler icinde gezerek yolculuktayim. Noktaladiginda gulumsuyorum; "Sanma ki yalnizsin" diyerek… Yalniz olmayisini paylasimiyla kesfedise saskin bakiyor yuzume… Az da olsa hafifliyor yureginin yuku bir yerlerde isiklar yaniyor ruhunun dehlizlerine.
Oysaki acilarimiza sarilirken yalnizligi secersek farketmeden kendi karanligimiza nasil da saplanip kaliverebiliyoruz. Derine daha derine… bataklik yerine gidebiliyoruz.
"Hep benim basima geliyor!.." diye hircin bir sikayette bir baskasi. Nicinlerini sorgulamaya saplanmis yalniz olmadigini goremiyor bile. Kendi bencilliklerimizi yirtmak cok zor kimse giremiyor iceriye.
‘Herkesin var benim yok" diyor olmayanlarini sayip olanlarina gozunu yumarak. Oysaki hepimizin varligi cok… Bakmayi bilene…
"Oyle dusunme sukur elindekilere…" diyorum.
Yine inatla sariliyor karanlik dusuncelerine. Sanki onlardan huzur bulurmuscasina terketmemek icin inatla…
Ne desem bos… Artilarin eksilerin kiyaslamasinda bulusmamaya kararla surduruyorum konusmami… Olumlu dusuncede toplayacagi enerjiye goturmek icin gayretle…
"Nicin nefesini tuketiyorsun bosver gormuyormusun ben umutsuzum" diyor… "Ne kazanacaksin ki!.."
"Beklentim senin varacagin umutda bu umudu baskalariyla paylasmanda" diyorum ama nafile…
"Cikar goster su umudu!.. Somut bir sey mi yenir yutulur mu?.." diyor.
Ekmek gibi su gibi toprak gibi elle tutulur bir seyler bekliyor. Sabirsizligi her an cekip gitmeye hazir dinlemiyor bile kulagi.
Yalniz olmadigimizi bilmemiz cok kolay aslinda… Is ki kendimiz yalnizligimizi yikip gecelim. Kabuklarimizdan cikip dunyaya yakin gozle bakalim.
Kaldirimin uzerinde omuzlari dusuk oturan kucuk kiz derdin nedir? Yalniz degilsin inan… Ben de kiz cocuktum… Ben de buyume sancilarinda yalniz hisediyordum kendimi… Gel bulusalim seninle sen anlat ben dinleyeyim. Yarin gazetelerde aci haberlerde bulmayayim seni incir cekirdegini doldurmaz seylerden…
"Yalniz degilsin" diyorum telefonun ucunda yakaladigim bir anne yuregine… "Biliyorum annelik boyle baslamamaliydi!.. Sen de kizini pembe tulumlar icinde getirmeli lohusa surubu dagitilirken ziyaretcilerine gosterebilmeliydin… Ama anneligin ucu bucagi plani yok. Bazen kendi yavrunda sInIyor ruhunu … Umutlu olmalisin" diyorum… Caresizligin gozyaslarini da kucumsemeyecek bir anlayista baglantimiz… Telefon kapandiginda baglantimiz yurekten yurege atilan kopru ustunde duruyormusum gibi belirgin icimde.
Yalniz kalmasin kimse diye dua ediyoruz cocuklarimla her gece… Caresizligin pencesinde yalnizlik karanliginda kalmasin hic bir insan diye AMIN’lerimizi yapiyoruz birlikte. Tum AMIN’ler hepinize.
Sevgiyle