Ölmedim işte. Ölmedim. Demek ki yaşamam gerekliydi. Bir gizli kuvvet olmalı bizi yaşatan. Yaşamakla ölmek arasındaki maceramızı düzenleyen Çaresizliğimizi her yerde yüzümüze tokat gibi indiren bir kuvvet olmalı.

Şimdi seni daha çok seviyorum. Meğer ölüm senin kadar güzel değilmiş. Şimdi güzelliğin daha yakıcı daha alımlı. Bütün neden'ler senin için yaşamayı gerektiyor şimdi.

Nasıldım nasıldım o gece o gün bilemezsin? Eski taş binalar üstüme yıkılıyordu başımda parçalanıyordu vitrinlerin camları. Her taşıt beni ezip geçiyordu yanımdan. İnsanlar anlımda yürüyordu çamurlu pis ayaklarıyla. Rüzgar gırtlağıma yapışmış bir el gibiydi. Kitaplar dergiler gördüm boyalı dükkanlarda. Hepsi ölmek diyordu. Yalnız ölümdü gördüğüm kaldırımlarda.

Artık her şey boştu yalındı.

Kirli bir çamaşırdı üzerimde yaşamak. Umutlarımı yitirmiştin. Arayıp bulacak gücüm kalmamıştı. Öyleyse yorgundum bitkindim. Ellerimi sevmiyordum gözlerim utanç veriyordu gözlerime. Damarlarımdaki kan rahatsız ediyordu beni. Ölmek gitgide bir umut haline geliyordu içimde. Büyüyor büyüyordu.

Boşlukta bir tel gerilemeye başladı... Gerildi gerildi. Sonra kan rengi bir karanlığa düştüm. duvarlar kırmızıydı. yerler masalar sokaklar insanlar hep kırmızıydı. Ama karanlıktı yine korkunç bir karanlıktı. Kırmızı sisler içimdeydi. Dört yanım denizdi kıpkızıldı.

Sonra rengi değişti çevremin. Bulutlar dağılmaya başladı. İlk gün ışığı merhaba dedi pencereden Yeşil yapraklar el salladı. Bir adam uzun öksürdü.

İlk ellerimi buldum vücudumda derken ayaklarımı gözlerimi dudaklarımı saçlarımı buldum.

Ve seni düşündüm. İşte o zaman yaşadığımı anladım utandım.
Ümit Yaşar OĞUZCAN