Hiçbir zaman inkar edemediğim üzerine akıl oyunları yaratamadıgım yaratıpta oynayamadıgım tek duyguydu sevmek şehvetli ve sadıktı öylede olması gerekiyordu aslında gururun sahteliğin dışında tma tersine içten kocaman ve en şeffaf haliyle yaşanmalıydı.eksikte burdaydı zaten günümüzde nadir rastlarız bu denli içten duygularaçıkara dayalı ağzımızdan çıkan o değerli sevgi sözcükleri ise ne kadar acı verici olsa gerek.yorgun düşüyordu her seferinde en masum düşünceleruykusuz kalıyordu tüm uykular yinede açılıyordu gözlerimiz aldatmacalı bir aydınlıgasabahaaslında karanlık sacan bu sahte gün ışığına ve hergün aynı sahneleri bir kez daha izlemek zorunda kalmaktı canımızı yakanaslolan neydi?sorusuna her seferinde yanıt bulamamak yoruyordu zihinleri...giderek kaybediyordu degerini sevmek fiili...ve geriye cıkılması zor merdivenler yokuşlar kalıyordu
bizlere çıkamıyor değildik o yokuşları merdivenleri fakat her adım da
her basamakta içimizden birseyler eksiliyor gibiydi ağır geliyordu
duygular ama care yoktu caresizdi tüm careler insanı umutlarıyla
bile yaşatmıyorlardı.Sevgiye dair değildi bakışlar ağlayışlar kayboluşlar
Korkuyordu içimizdeki o sevgiden örülmüş masum cocuk büküyordu
boynunu üç damla yaş geliyordu o hüzünlere esir gözlerinden...