Çok aska ev sahipligi yapan bu yürekilk kez bukadar kolay kabullendi
seni.Herhangi bir konuk degildin artik.Buyüzden ne agilama fasli vardi nede
ugurlama.O yüregin gerçek sahibiydin.Simdi sonbahar kisa giriyoruz ya...
Ben dört mevsim bahari yasadim seninle Çiçek çiçek açtin yüregimde.
Gökkusagi zayif kaldi senin renklerin karsisinda.Taze bir yaprak gibi
yesildin.Açelyaydin pembeliginle.Üzerine çig taneleri düsmüs sari
güldün.Kirmiziydin bir ates gibi.Ve maviydin... En çok bu renkle anmayi
sevdim seni.Denize tutkundumdenizi sensizseni denizsiz düsünemedim. Seni
severken dünyayi da sevdim beninsanlari da...Kendime bile dar gelirken
içinde herkeze olan bir hayatin sahibiydim artik.
En kizgin en tahammülsüz oldugum anlarda bile seni düsünmek yetti
banaiçimdeki sevinç yüzüme yansidigüldüm. Beni böylesine güldüren senin
sevgindi ve ben kaygisiziçten gülüsün ne demek oldugunu nasil güzel bir
sey oldugunu anladim seninle. Her seye ragmen sevdim seni.Güçlüydüm ve asamayacagim hiç bir zorluk yoktu. Koca bir kentekoca bir ülaaae kafa tutabilirdim.Sen elimden
tuttugundapatlamaya hazir volkan gibi hissederdim kendimi.Menzil sendin ve
ben o menzile ulasmak için önüme çikan herseyi yok edebilirdim.Sana ulasmami
engelleyecek herseyi eritirdimkül ederdim.Sana ulastigimdaysa sakin bir
göle dönüsürdüm.Ve o göle birtek sen girebilirdin.
Sevdim ve hayrandimda...