DeViL

Tüm ölümlerin % 0.4-0.9 unu oluşturan intihar (öz kıyım) davranışı kişiyi ve çevresini etkilemesi yanında sonraki nesiller ve toplum üzerindeki etkileri nedeniyle büyük bir toplumsal sorundur. Tüm dünya çapında her gün yaklaşık bin kişi öz kıyım gerçekleştirmektedir. Erkeklerin kadınlardan daha çok intiharı gerçekleştirdiği saptanmıştır. Sonuçlara göre erkeklerde 2-7 kat daha fazla öz kıyıma rastlanmıştır. Erkekler daha şiddetli metotlar (asılma kendini silahla vurma gibi) yeğlerken kadınların ilaç ve boğulmayı seçtikleri gözlenmiştir. Etnik gruplar ve azınlık konumunda olanlar birbirlerine daha bağlı olduklarından daha az öz kıyıma yönelirken göçmenler henüz ortama alışamadıkları için daha yüksek oranlara sahiptirler.

Acı ve düşündürücü olan şey kişinin bu eylem öncesinde kendisi için olası ağırlaşan tehliaaai fark etmesi ve bunu kendi beden dili ya da sözel ifadesiyle açıklamasıdır. Bazı vakalarda birey ‘ beni tek başıma bırakmayın çocuklarıma ya da kendime bir şey yapmaktan korkuyorum’ seklinde uyarı mesajları verebilmekte pencere kenarları ecza dolaplarının bulunduğu mekanlara yakın durabilmekte değerli ve kendince manevi değeri olan şeyleri çevresindekilere verebilmekte artan yoğunlukta hayatın anlamsızlığından bahsedebilmekte ve tehlikeli eylemleri birer birer deneyebilmektedir. ‘ Selvi gibi ümitler birer iğdeye dönmüş’ intihar dışında yapacak hiçbir şey kalmadığı düşüncesi bilince hakim olmuş yaşanan her saatin acı günah ve sorunları arttırmaktan başka bir işe yaramayacağı şeklindeki yaklaşımlar çoğu öz kıyım durumunda görülebilmektedir. Ancak buna rağmen bazı durumlarda gereken adımlar atılamayabilmektedir.

Kişi intiharı sorunlarını giderici çare bulamadığı acılarını dindirmeye yarayan katlanamayacağı sonuçları yaşamamasını sağlayıp daha önce bulamadığı huzur ortamını getirecek bir çözüm olarak görür. Bireyde olum mezara konmak ve hayata son vermenin sonrasına ait düşünceler bulunmamaktadır.

İntihar girişimlerinde bulunan kişilerin kendilerini ezen görmemezlikten gelen kendileri ile ilgili istek karar ve seçimlerine kulak vermeyen ebeveynlerden; güvenlerini sarsan kendilerini yüzüstü bırakan arkadaşlardan bahsettikleri gözlenmiştir. Bu durumdaki kişiler kendilerini işe yaramaz kullanılmış günahkar cezalandırılmayı hak etmiş kişiler olarak görebilmektedirler. Bireyler kendilerinin görüş ve duygularının daha doğrusu kişiliklerinin değiştiğini görebilmekte ve aklini kaybetme kendi denetimlerini kaybetme gibi korkular yasayabilmekte ‘o ben gitti başka bir ben geldi kendimi tanıyamıyorum’ seklinde konuşabilmektedirler.

Genel olarak intihar davranışlarında ölmek düşüncesi yanında daha iyi şartlarda yasamak yolunda bir kararsızlık ta bulunabilmektedir. Bu nedenle yüksek bir yerden atlamadan önce beklenmekte olduğu düşünülmektedir.

Kişinin kendini topluma ait onun bir parçası olarak görmesi çevresinin kendinin arkasında olduğu sorumluluğu altında onun yardımına muhtaç kişilerin olduğu bu eylemin günah olduğu düşüncesi kendine maddi ya da manevi olarak destekçi güçlerin bulunduğu inancı öz kıyımların önüne geçebilmektedir.