|
|
 
|
||||||
| Özel Günleriniz Üyelerimizin özel ve güzel günlerinin kutlamaları (Doğumgünü, evlilik yıldönümü, çocuğu olanlar, terfi edenler) |
 |
|
|
LinkBack | Seçenekler | Stil |
05-10-2008, 11:43 AM
|
#1 (permalink) |
|
Korgeneral
  
|
Canım anneme,
Canım anneme;
Sen hiç vazgeçmeyen  hiç eksilmeyen sen hep orada bir duvar misali arkamı kollayan deli gibi seven sen beni gerçekten görensin.İçimden kocaman kara bir bulut geçiyor. Yağmur yağıyor… İşte tamda şu an bırakabilirim kendimi ama elimi tutuyorsun… Gidemiyorum. Dönüp bağırabilirim sana ama yüzümü döndüğümde alev gözlerin ayağa kaldıracak beni biliyorum. Sen hiç vazgeçmeyen hiç eksilmeyen sen hep orada bir duvar misali arkamı kollayan deli gibi seven sen beni gerçekten görensin.Ne kaçıp gidebiliyorum ne durup bakabiliyorum… Karşında yine çocuk olup kalıyorum. Sen büyük ben küçük!Durma anlat diyorsun ya nerden başlasam ki anne “zor” diyebiliyorum. Bu hayat zor ne tadı var günün ne tuzu var gecenin. Kocaman bir rüzgâr yalanlar fısıldayarak duruyor hayatımda. Seninki de böyle mi?Bir yandan da ağlamak istemiyorum karşında çünkü üzülürsen… Üzülürüm. Çünkü istemem beni zayıf görmeni tutuyorum kendimi. En sert halimle hiçte umursamıyormuşum gibi… ama anlatıyorum bir bir her şeyi… tek korkum gelip sarılman bana. İşte o zaman… o zaman duramam tutamam kendimi. Bir kere mis kokacaksın buram buram. Annem benim… Sonra dokunacaksın kocaman olacak ellerin saracak. Aynı okuldan dönmelerim…Hemen geri çekiyorum kendimi anlarsan… Ki anlamışsındır bırakmazsın. Ama kaçınca farkında değilmişsin gibi yapacaksın biliyorum. Sırf büyüyeyim diye.Bir masal vardı hani hep anlattığın. Oradaki renkli kuşlar hala çıkmadı karşıma anne ne o cesur şövalye geldi ne de saçlarım uzadı Rapunzel gibi. Ama hala inanıyorum: aynı dediğin gibi; bütün masallar mutlu bitmeli.Bende bir masal yazdım geçen gün “uzun diyarlarda…” diye başlayan. Çünkü bu diyarlar pek de neşeli değil bir masal için. Bir kraliçe var ama iyi renkli bir bahçesi gökkuşağından kubbeli bir evi. Sen varsın ben varım birkaç dost küçük havyalar şövalyede koyacağım masala henüz yüzünü tasvir edemedim. Her masalda olur ya bir kötülük musallat olur mutluluğa. İşte orada kaldım. Elim varmıyor yazmaya… Her şeyi güzel her şeyi renkli en mutlu şekliyle yazdıktan sonra bozmak istemedim o güzelim ülaaai. Böyle olunca yarım kaldı masalın hikâyesi. Sen olsaydın çoktan mutlu sona erişmişti benim masal. Ama ben olamıyorum senin gibi…Yine de önemli değil. Sen olamasam da seninle olmak yetiyor bana ve ben seviyorum da çocuk olmayı aslında. Aynı büyü gibi küçülebiliyorum birden yanında. Hoşuma gidiyor kocaman olman ve gurur duyuyorum “ bu gülen yüzlü dev benim annem” diye. Herkes bilsin istiyorum üzerine kocaman harflerle Ahu’nun annesi mi yazsam… Gülme bana! Seni seviyorum hem de yazılabilecek en büyük puntolarla. Canım annem… Ahu Türkpençe-Feninen |
|
    
|
Normal
