ABYSS

Felsefenin temel sorusu çeşitli görünümler altında kendini ortaya koyar ve bu madde ile ruh arasındaki ilişkiler sorununun konuluş biçimini her zaman tanımanın ne kadar önemli olduğunu gösterir. Çünkü biz biliyoruz ki bu soruya yalnız iki yanıt verilebilir:
1. bilimsel bir yanıt
2. bilimsel olmayan bir yanıt.

Böylece filozoflar bu önemli sorun üzerinde tutum takınmak durumuna geldiler. İlk insanlar büsbütün bilgisiz oldukları gerek dünya gerek kendileri hakkında hiçbir bilgileri olmadığı dünya üzerinde etki yaratabilmek için ancak pek güçsüz araçlardan yararlanabildikleri için kendilerini şaşkınlığa uğratan bütün olayların sorumluluğunu doğaüstü varlıklara yüklüyorlardı. Soydaşlarını ve bizzat kendilerini canlı gördükleri düşlerinin etkisiyle imgelemlerinde; herkesin çifte varlığı olduğu gibi bir anlayışa vardılar. Bu "çift" olma fikrinin verdiği rahatsızlık ve tedirginlikle kendi düşüncelerinin ve kendi duyumlarının "kendi öz bedenlerinin bir eylemi olmadığı ama bu bedende oturan ve ölüm anında bu bedenden ayrılan ayrı bir ruhun işi olduğu düşüncesine varmışlardır".
Daha sonra ruhun ölmezliği ve ruhun madde dışında yaşayabileceği fikri doğdu.
Gene tekniğin yenmeye elverişli olmadığı ve anlayamadıkları bütün bu (filizlenme fırtınalar seller vb.) olaylar karşısındaki doğa güçleri karşısındaki kaygıları ve güçsüzlükleri onları bu güçlerin arkasında sonsuz bir güce sahip iyilikçi ya da kötülükçü ama her iki halde de kaprisli birtakım "ruhlar" ya da "tanrılar" bulunduğunu varsaymaya götürdü.
Gene onlar insanlardan daha güçlü olan varlıklara tanrılara inanıyorlardı; ama onları insan ya da hayvan biçiminde maddi cisimler gibi tasarlıyorlardı. Ancak daha sonradır ki ruhlar ve tanrılar (sonra da tanrıların yerini alan bir tek tanrı) salt ruhlar halinde kavrandılar. Bunun üzerine gerçekte bütünüyle kendilerine özgü bedenlerinden büsbütün bağımsız bir yaşamları olan ve varolmak için bedenlere gereksinme duymayan ruhlar olduğu fikri doğdu.
Daha sonra bu soru dindeki değişikliğe uygun olarak şu şekilde daha kesin belirli bir biçimde soruldu:
"Dünya tanrı tarafından mı yaratılmıştır yoksa bütün öncesizlik boyunca var mıydı?
"Filozoflar bu soruyu yanıtlayışlarına göre iki büyük kampa ayrılıyorlardı."
Bilimsel olmayan açıklamayı benimseyerek dünyanın tanrı tarafından yaratıldığını kabul edenler yani ruhun maddeyi yarattığını söyleyenler idealizm kampını oluşturuyorlardı.
Ötekiler dünyayı bilimsel olarak açıklamaya çalışanlar doğanın maddenin başlıca öğe olduğunu düşünenler materyalizmin çeşitli okullarında yeralıyorlardı.
Başlangıçta bu iki deyimin yani idealizmin ve materyalizmin başka bir anlamı yoktu.
Demek ki idealizm ve materyalizm felsefenin temel sorununa karşıt ve çelişik iki yanıt verirler.
İdealizm bilimsel olmayan anlayıştır. Materyalizm ise bilimsel dünya anlayışıdır.
Daha ilerde bu doğrulamanın kanıtları görülecektir ama şimdiden taşlar aaaaller toprak gibi düşünceye sahip bulunmayan cisimlerin varolduğu deneyle yeterince saptanırsa da tersine bedensiz yani cisimsiz ruhun varlığının hiçbir zaman saptanmadığını söyleyebiliriz.
Bu bölümü çeşitli yorumlara yer vermeyen tek anlamlı bir vargı ile tamamlamak istersek görürüz ki nasıl oluyor da insan düşünüyor sorusuna yanıt vermek için ancak baştanbaşa farklı ve bütünüyle birbirine karşıt iki yanıt vardır:
Birinci yanıt: İnsan düşünüyor çünkü bir ruhu vardır.
İkinci yanıt: İnsan düşünüyor çünkü bir beyni vardır.
Bu yanıtlardan birini ya da ötekini vereceğimize göre bu sorudan doğan sorunlara da farklı çözümler bulmaya çalışacağız. Yanıtımıza göre idealist ya da materyalist olacağız.