İnsanla ilgili olarak ise; "kabul etmek" hemfikir olmak demek değildir; "değiştirmek" de zorlamak demek değildir.

Kabul edilmesi gereken başkalarının zihninin işleyişine senin gücünün senin zihninin işleyişine de başkalarının gücünün kapalı olduğu gerçeğidir; yani başkalarının kendi seçimlerini yapma hakkına sahip olduklarını kabul etmek ve senin başkalarıyla çelişme veya hemfikir olma onları kabul veya reddetme onlara katılma veya karşı durma konusunda sadece kendi zihninin dikte ettiği tarzda davranman demektir. "Değiştirmek" konusunda anlaşılması gereken tek şey tabiat konusunda olduğu gibidir: bilgi verme yoluyla ikna etmek; ki bu karşıdaki insanların aktif bir zihne sahip olduğunu varsayar; aktif bir zihne sahip olmayanlar dinlemek istemeyenler kendi hatalarının sonuçlarıyla başbaşa kalmak üzere rahat bırakılmalıdır. "İkisi arasındaki farkı bilmek" insan-yapısı kötülükleri (esasen kötülükleri zaten sadece insanlar yapabilir) asla tevekkülle karşılamamak onlara asla gönüllü olarak teslim olmamak demektir. Karşısında direnmek için hiçbir eylemin yapılamadığı en zorba bir diktatörlüğe esir düşülmüş olunsa bile; böyle bir diktatörlüğün zindanlarında işkence altında olunsa bile; bu diktatörlüğün kötülüğünü görmenin ve bu kötülüğü kabul etmiyor olmanın bilgisi; o şartlarda dahi duyulabilecek bir "huzur"un kaynağıdır.

İnsanlarla zor yoluyla etkileşimde bulunmak tabiatla ikna yoluyla etkileşimde bulunmak kadar imkansızdır. Bu yol insanları zor yoluyla yönetirken; tabiata; dualarla büyülerle rüşvetlerle (kurbanlarla) yalvaran vahşi insanların siyasetidir. Bu siyaset işlemez ve tarih boyunca hiçbir insan toplumu için işlememiştir. Ne var ki modern filozoflar; kendileri bilincin önceliği nosyonuna geri dönerken bütün insanlığı da böyle bir siyasete sevk etmektedirler. Modern filozofların bir gurubu; tabiata; pasif mistik "ekolojik" bir boyun eğiş önerirken; müttefikleri bir başka gurup insanların kaba kuvvetle yönetilmesini tavsiye etmektedir. Kimlik Kanunu'nu insana tatbik etmemek insanın kimliğini belirsiz bırakır; böyle olunca insanın insan-olarak hayatta kalmasının zorunlu kıldığı maddi ve entellektüel ihtiyaçlar tam keşfedilemez.

Felsefi bir çok yanılgının kökeninde "Mevcudiyetin Önceliği" aksiyomunun zımnen veya açıkca reddedilmesi yatar. Bu reddiye "Mevcudiyetin Önceliği" aksiyomunun zıddı olan "Bilincin Önceliği" nosyonunun açıkca kabul edilmesinden ziyade "Mevcudiyetin Önceliği" aksiyomunun kabulünün mantıki sonuçları olan Kimlik Kanunu'nu ve bu kanunun eyleme tatbikatından başka bir şey olmayan Nedensellik Kanunu'nu inkar etmek halinde ortaya çıkar. Bu bölümde hem bu yanılgılardan bazıları sergilenecek hem de bilinç-mevcudiyet ilişkisi üzerindeki bazı tatbikatlar yapılacaktır