Siyaset felsefesinin bir dalını meydana getiren ve toplumsal yaşamla devletin doğuşunu doğasını ve anlamını araştıran insanlarla insanların içinde yer aldıkları siyasi örgütlenmeler arasındaki ilişkileri inceleyen felsefe dalı.

Devlet felsefesi tarihinde devlet şu şekillerde anlaşılmıştır:

1. Doğal bir kurum veya organizma olarak. Bu yaklaşımın klasik temsilcisi Platon’dur. O devleti büyük ölçekli bir insan ya da organizma bireyin bir devamı olarak görür ve bu durumun bir sonucu olarak da sırasıyla akıl can ve iştihadan oluşan üç parçalı ruh anlayışını aynen devlete yansıtır. Buna göre o devletin temelini insan doğasında bulmaktadır.

2. Devletin yönetimde bulunanlardan ayrı olan fakat yöneticilerin karar ve ehliyetleriyle gelişmesine katkıda bulundukları bir kurumlar ve hizmetler sistemi olduğunu dile getiren Aristotelesçi devlet anlayışı. Bu çerçeve içinde Aristoteles’te devletin asıl amacı yurttaşların maddi bakımdan refaha ulaşmaları ama daha çok ahlâki bakımdan gelişmeleri ve olgunlaşmalarıdır. Devlet bu amaç için vardır. Yani ona göre devlet yö­netimleri kendi başlarına iyi ya da kötü değildir ancak söz konusu amacı gerçekleştire­bilmesine göre iyi ya da kötü devlet vardır.

3. Yapma bir varlık ve araç olarak devlet. Klasik temsilciğini Rousseau Hobbes ve Locke’un yaptığı bu anlayışa göre insan mutlak bir özgürlük durumu içinde varolamaz. Mutlak bir özgürlük durumunda insanı dışarıdan belirleyen ve sınırlayan hiçbir güç olamayacağından her insan neyin iyi olduğuna kendisi karar verir ve kendi çıkarlarını hayata geçirmeye çalışır. Bu ise tam bir çıkar çatışmasına hatta insanlar arasında bir savaşa yol açar. Fakat böyle bir durum tüm insanlara zarar vereceğinden insanlar bir araya gelerek aralarında bir sözleşme yaparlar. İnsanlar toplum sözleş­mesi adı verilen bir uzlaşma ve anlaşmaya dayanarak ortak iradelerini temsil edecek bir gücü kendileri için hakem ve yönetici olarak tayin ederler. Buradan da anlaşılaca­ğı gibi söz konusu anlayışta devletin doğal bir temeli yoktur. Bu yaklaşımda devlet insanları birbirlerine karşı koruyacak ve ken­dilerini geliştirmelerine imkan verecek bir araç olarak ortaya çıkar.

4. Devleti kendi irade ehliyet yeteneği ve amaçları olup bir üniversiteye benzetilebilecek cisimleşmiş bir kişi dünyadaki ilahi düşünce milli bir ruh olarak gören Hegelci devlet anlayışı. Devletin içeriğini milli ruhun meydana getirdiğini öne süren Hegel ‘e göre milli ruh din hukuk bilim sanat sanayi gibi türlü özel alanlara ayrılır.

5. Devletin devleti kontrol edenlerin gücü elinde bulunduranların çıkar ve tercihlerinden hareketle politikalar üreten bir tür yönetim makinesi olduğunu toplumdaki egemen sınıfın çıkarlarına hizmet ettiğini dile getiren Marksist devlet görüşü. Söz konusu anlayışa göre devlet sınıflara bölünmüş olan topluma sıkı sıkıya bağlıdır. Bu çerçeve içinde devlet sosyal mücadeleyi sınıf savaşını yavaşlatan ona engel olan ekonomik bakımdan üstün durumda olan üretim araçlarına sahip bulunan sınıfın baskı aracıdır.