Affet Beni Anne Affet

**sıla melek** · 04-30-2008, 11:56 AM

Bir otobüsün koltuğunda anladım anam senin bana söylediğin sözlerin gerçek manasını

anladım ama ne fayda iş işten geçmişti bir kere. Yavrumu kucağıma alıp oturduğum o otobüsün koltuğunda sonumuzun ne olacağını bilmeden çaresiz uzayıp giden yollara bakarken anladım.
Hani bana demiştin ya beyaz gelinliğimle boynuna sarıldığımda “yavrum gitme

iyi düşün

kendini yakma

bu gidişin çok sürmez bir evlatla geri döneceksin”.Ben bu sözlere o anki aklımla çok kızmıştım evleniyorum

yuva kuruyordum. Bana mutluluklar dileyecek annem bu işin sonu olmaz geri dönersin diyordu. Ama düşünemedim annem benim görmediklerimi görüyor

anlayamadıklarımı anlıyordu. Senin tarifini yapamayacağım hislerin vardı annem

uyarmıştın beni hem de defalarca ama dinlemedim sözünü anlayamadım bana anlattıklarını

Böyle olacağını bilemezdim ki annem bilemezdim

bilemezdim.
Yollara baktıkça her şey o an yaşanmış gibi gözümün önünden geçiyor

gidince annem ne diyecek

ne tepki verecek diye içimde bir kurt beni kemirip duruyor. Sonra teselli veriyorum kendime o benim anam beni anlayacak bağrına basacak “hoş geldin yavrum” diyecek. Yol gittikçe uzuyor anne sanki dağlar benim senin boynuna atlayıp affet anne affet diye haykırmama engel olmak istiyor. Ve güneş usulca kayboluyor dağların arasından işte diyorum kendime bu benim hayatım tıpkı bu güneş gibi bu akşam batacak ama sabah anamın kollarına kendimi attığımda tekrar doğacağım güneş misali…
Ve sabah olmaya gün ışımaya başlıyor. Otobüs memleketimin topraklarına yavaş yavaş giriyor. Ben hem yola bakıyor

hem de kaptanın açtığı radyodaki türküyü dinliyorum. Yine dalıp gidiyorum. Sorguluyorum kendimi

annemin bana öğrettiği gibi ben nerde hata yaptım

nerde yanlışa düştüm diye ve işte cevap hangi anne evladının kötülüğünü ister. Annemi dinlemedim hatam yanlışım buydu. Ve sonunda otobüs gardan içeri girdi. Babamı gördüm

beni karşılamaya gelmiş. Gözlerim annemi arıyor

babamsa boynunu yıkılmışçasına bükmüş kucağımdaki kızıma bakıyordu. İndim otobüsten babama sarıldım

hiç konuşmadık eve varıncaya dek

kapıyı annem açtı onun kollarına öyle attım ki kendimi artık zaman durmuş evrende başka hiçbir şey yokmuş gibi tek yürek ve tek vücut olmuştuk. Hıçkırıklarlarımızdan başka duyulan ses yoktu. Kulağına usulca fısıldadım AFFET BENİ ANNEM AFFET! Annemin cevabını merak ediyorum. Birden yanaklarımı o pamuk ellerinin arasına aldı ve “sen benim canımdan parçasın

sana nasıl kızayım yavrum” dedi. Öyle rahatlamıştım ki bu söz şimdi hatırladığımda bile beni ağlatır. Artık ayaklarımın üzerine basıyorum

annem şimdi beni yetiştirdiği gibi kızımı yetiştiriyor.Bunları sana hiç anlatamadım annem

senin hakkını asla ödeyemem

hakkını helal et annem

ANNELER GÜNÜN KUTLU OLSUN….

04-30-2008, 11:56 AM	#1 (permalink)
sıla melek Yeni Üye	Affet Beni Anne Affet Bir otobüsün koltuğunda anladım anam senin bana söylediğin sözlerin gerçek manasını anladım ama ne fayda iş işten geçmişti bir kere. Yavrumu kucağıma alıp oturduğum o otobüsün koltuğunda sonumuzun ne olacağını bilmeden çaresiz uzayıp giden yollara bakarken anladım. Hani bana demiştin ya beyaz gelinliğimle boynuna sarıldığımda “yavrum gitme iyi düşün kendini yakma bu gidişin çok sürmez bir evlatla geri döneceksin”.Ben bu sözlere o anki aklımla çok kızmıştım evleniyorum yuva kuruyordum. Bana mutluluklar dileyecek annem bu işin sonu olmaz geri dönersin diyordu. Ama düşünemedim annem benim görmediklerimi görüyor anlayamadıklarımı anlıyordu. Senin tarifini yapamayacağım hislerin vardı annem uyarmıştın beni hem de defalarca ama dinlemedim sözünü anlayamadım bana anlattıklarını Böyle olacağını bilemezdim ki annem bilemezdim bilemezdim. Yollara baktıkça her şey o an yaşanmış gibi gözümün önünden geçiyor gidince annem ne diyecek ne tepki verecek diye içimde bir kurt beni kemirip duruyor. Sonra teselli veriyorum kendime o benim anam beni anlayacak bağrına basacak “hoş geldin yavrum” diyecek. Yol gittikçe uzuyor anne sanki dağlar benim senin boynuna atlayıp affet anne affet diye haykırmama engel olmak istiyor. Ve güneş usulca kayboluyor dağların arasından işte diyorum kendime bu benim hayatım tıpkı bu güneş gibi bu akşam batacak ama sabah anamın kollarına kendimi attığımda tekrar doğacağım güneş misali… Ve sabah olmaya gün ışımaya başlıyor. Otobüs memleketimin topraklarına yavaş yavaş giriyor. Ben hem yola bakıyor hem de kaptanın açtığı radyodaki türküyü dinliyorum. Yine dalıp gidiyorum. Sorguluyorum kendimi annemin bana öğrettiği gibi ben nerde hata yaptım nerde yanlışa düştüm diye ve işte cevap hangi anne evladının kötülüğünü ister. Annemi dinlemedim hatam yanlışım buydu. Ve sonunda otobüs gardan içeri girdi. Babamı gördüm beni karşılamaya gelmiş. Gözlerim annemi arıyor babamsa boynunu yıkılmışçasına bükmüş kucağımdaki kızıma bakıyordu. İndim otobüsten babama sarıldım hiç konuşmadık eve varıncaya dek kapıyı annem açtı onun kollarına öyle attım ki kendimi artık zaman durmuş evrende başka hiçbir şey yokmuş gibi tek yürek ve tek vücut olmuştuk. Hıçkırıklarlarımızdan başka duyulan ses yoktu. Kulağına usulca fısıldadım AFFET BENİ ANNEM AFFET! Annemin cevabını merak ediyorum. Birden yanaklarımı o pamuk ellerinin arasına aldı ve “sen benim canımdan parçasın sana nasıl kızayım yavrum” dedi. Öyle rahatlamıştım ki bu söz şimdi hatırladığımda bile beni ağlatır. Artık ayaklarımın üzerine basıyorum annem şimdi beni yetiştirdiği gibi kızımı yetiştiriyor.Bunları sana hiç anlatamadım annem senin hakkını asla ödeyememhakkını helal et annemANNELER GÜNÜN KUTLU OLSUN….

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	UslanmaM	Cevaplar	Son Mesaj
beni affet...	ThE_SecreT	Sevgini Haykır	2	04-09-2008 07:57 PM
Affet beni anne	karanlıkların kızı	Tanışalım-Kaynaşalım/Geyik Bölümü	2	03-16-2008 10:08 PM
affet beni	ThE_SecreT	Resimli Şiirler	0	02-28-2008 09:21 PM
affet beni...	RebelliouS	Amatör Aşk Şiirleri	0	08-20-2007 10:01 AM
Affet beni	BoDyGuArD	Fıkralar	0	03-30-2007 09:11 AM

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)