ziz Mahmud Hüdâyî Hazretleri Sultan Ahmed�in mürşidi idi. Aralarında büyük bir dostluk muhabbet ve yakınlık vardı.

Hükümdardan büyük saygı görüyor kendi de hükümdarı seviyor ve sayıyordu. Arayı pek fazla uzatmadan birbirlerini ziyaret ederlerdi. Biri din ve mâneviyatın ulusu diğeri devletin ulusuydu. Bu iki yüce insan uzun süre birbirini görmeden duramazdı. Hazret Sultan Ahmed�in ziyaretine geldiğinde Sultan onunla bizzat ilgilenir ve hizmetini kendisi yapardı. Bu büyük velinin sultanı ziyaret ettiği bir gün namaz vakti yaklaşmıştı. Aziz Mahmud Hazretleri de abdest alıp namaza hazırlanmak istemişti. Derhal leğen ve ibrik istendi. Padişah bu fırsatı kaçırmadı ve suyu kendisi dökerek şeyhinin abdest almasına yardımcı oldu. Padişahın annesi valide sultan da abdestten sonra şeyhin kurulanması için geride elinde havlu bekliyordu. Bu sırada valide sultan içinden şunu geçiriyordu: �Şu mübarek Allah dostu ne olurdu bir keramet gösterseydi de gözümüz gönlümüz açılsaydı.�

Valide sultanın içinden geçenlere Allah�ın izniyle vâkıf olan Aziz Mahmud Hüdâyî Hazretleri şöyle buyurdu: �Hiçbir sıfatı bulunmayan sıradan bir abd-i âcize dünyanın en büyük devletinin hükümdarı ibrikle su döküyor muhterem valideleri de abdest havlusunu tutuyor. Bundan daha büyük bir keramet olabilir mi?�