Bir gün ermişlerden birine sormuşlar :"Sevginin sözünü edenler ile sevgiyi gerçekten yaşayanlar arasında ne fark vardır?" "Bakın göstereyim" demişermiş. Bir sofra hazırlamış bu sofraya sevgiyi dilinden düşürmeyen ama dilden gönüle indirmeyen kişileri çağırmışlar.Hepsi yerlerine oturmuşlar.Derkensıcak çorbalar ve arkasından da "derviş kaşığı" denilen bir metre boyunda kaşıklar gelmiş. Ermiş"Bu kaşıkları sapının ucundan tutup öyle yiyeceksiniz" diye bir şart koşmuş."Öyle kaşığın çukur kısmına yakın yerden tutmak yok""Peki" demişler ve çorbayı içmeye başlamışlar.Fakat o da ne ? Kaşıklar uzun geldiğindensofradaki hiç kimse çorbayı döküp saçmadan bir türlü ağzına götüremiyormuş.En sonundabakmışlar bu iş olmuyor çorba içmekten vazgeçmişler.Öyleceaç aç kalkmışlar sofradan.Onlar sofradan kalktıktan sonra ermiş:"Şimdi de sevgiyi gerçekten bilip yaşayanları çağıralım sofraya" demiş . Yüzleri aydınlıkgözleri sevgiyle gülümseyen insanlar oturmuş sofraya.Ermiş"Buyrun bakalım" deyince deher biri uzun saplı kaşığı çorbaya daldırıp karşısındaki kardeşine uzatıp içmişler çorbalarını.Böylece herbiri diğerini doyurmuş olarakşükür içinde sofradan kalkmışlar. "İşte" demiş ermiş."Kimki hayat sofrasında yalnız kendini görür ve doymayı düşünürseo aç kalacaktır.Ve kim kikardeşini düşünür ve doyurursao da kardeşi tarafından doyurulacaktır şüphesiz. Şunu da unutmayın kihayat pazarında alan değilher zaman veren kazançlıdır."