Hazret-i Ebû Bekr-i Sıddîk 'r.a.' hazretlerinin bir kölesi vardı. Ömrünün sonlarında her akşam iftâr vaktinde yemek getirirdi. Âdet-i şerîfleri öyle idi ki nereden ve nasıl aldığını kimden satın aldığını onun san'atı ve mesleği ne olduğunu o köleden sormayınca o yemekden bir lokma ağzına koymazdı. Bu köle bir gece yine yemek getirdi. Ebû Bekr-i Sıddîk 'r.a.' süâl etmeden mubârek elini uzatıp bir lokma yemekden aldılar.
Köle dedi ki:
- Ey Efendi. Ne oldu ki bu akşam sormadan yemeğe el uzatdınız.
Ebû Bekr-i Sıddîk 'r.a.' hazretlerinin mubârek gözleri yaş ile dolup buyurdu:
- Yâ Gulâm. Açlık bana sıkıntı verip sabırsızlandırdı. Böylece bu hâl başıma geldi. Şimdi bana haber ver ki bu akşam yemeği nereden getirdin.
Köle dedi ki:
- Câhiliyye vaktinde raks ve oyun oynardım. Bir gruba raks etdim. Onlara hoş geldi. Bana dediler ki şimdi bir nesnemiz yokdur. Va'd etmişlerdi ki elimize birşey geçdikde sana iyilik ederiz. Ben bugün gördüm ki onların elleri doludur. Ben va'dlerini hâtırlatdım. Yiyeceği bana verdiler.
Ebû Bekr-i Sıddîk 'r.a.' bunu işitdi. Çok üzüldü. Ağladı. Yemeği önünden atdı. Parmağını boğazına o kadar sokdu ki kay' etdi. O lokma karnından dışarı geldi. Kendine eziyyet verdi. Mubârek yüzü göğerdi ve karardı. Mubârek yüzünün şeklinin değişikliğini görenler bir mikdâr su içmesini ve bu üzüntüden halâs olacağını söylediler. Sıcak su getirdiler. İçdi bir kerre dahâ kay' etdi. Rahâtsız oldu. İnceledi ki karnında bir şey kalmadı.
Dediler ki
- Yâ Sıddîk bu kadar kendinize sıkıntı ve zahmet bir lokmadan dolayı mıdır. Buyurdu ki evet. Resûlullah 's.a.v.' hazretlerinden işitdim.
Buyurdular ki
- Allahü tebâreke ve teâlâ hazretleri yidiği harâm olan kimselere Cenneti harâm etmişdir.
Sonra başını yukarı kaldırıp
- Yâ ilâhel âlemîn! Yidiğim lokma için elimden geleni yapdım. O lokmaları kay' etdim. O lokmadan damarlarımda birşey kaldı ise afv et. Bu za'îf kulun Cehennem azâbına dayanamam diye düâ buyurdu.

Bu o Ebû Bekrdir ki Resûlullah 's.a.v.' hazretleri (Ebû Bekr benim gözüm ve kulağım gibidir) buyurdu.