Hanzala ibni Rebî´ radıyallahu anh anlatıyor:

Resûl-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem´in yanındaydık bize öğüt verdi Cehennemden söz etti. Sonra eve geldim çocuklarla güldüm eşimle eğlendim.

Daha sonra evden çıktım. Yolda ağlayarak giderken Ebû Bekir´e rastladım:
"Neyin var Hanzala?" diye sordu.
"Hanzala münafık oldu" dedim.
"Fesübhânallah! Sen ne diyorsun?"
"Öyle ya Resûl-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem´in yanında bulunuyoruz.
Bize Cennet ve Cehennemden bahsediyor; onları gözümüzle görmüş gibi oluyoruz.
Huzurundan ayrılıp çoluk çocuğumuzun yanına ve işlerimizin başına dönünce çok şeyi unutuyoruz."
Bunun üzerine Ebû Bekir
"Vallahi biz de aynı durumdayız. Yürü Resûl-i Ekrem´e gidelim" dedi.
Birlikte yola düştük ve Hz. Peygamberin huzuruna girdik. Ben "Ya Resûlallah! Hanzala münafık oldu" dedim. "Bu ne demek?" buyurdu.
Ben
"Ey Allah´ın Elçisi" dedim.
"Yanında bulunduğumuzda bize Cennet ve Cehennemden bahsediyorsun; biz de onları gözümüzle görmüş gibi oluyoruz. Senin huzurundan çıkıp çoluk çocuğumuzun yanına ve işimizin başına dönünce bunların çoğunu unutuyoruz."

Bunun üzerine Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

"Canımı kudretiyle elinde tutan Allah´a yemin ederim eğer siz benim yanımda bulunduğunuz hâli devam ettirip hep zikirle meşgul olsaydınız
melekler yattığınız yataklarda yürüdüğünüz *yollarda sizinle tokalaşırdı.

Fakat ey Hanzala bir saatinizi ibadete bir saatinizi dünya işlerine ayırınız."

Resûl-i Ekrem bu sözü üç defa tekrarladı.