Ne zaman Kevser Suresini okusam veya duysam köyümün yedi oluklu çeşmesini hatırlarım. Har har diye akan su ve onun yol bulup yürüdüğü uzunca bir yalak ve ardından biriktiği havuz…

Ama beni en çok etkileyen sestir. Çok uzaklardan daha bir başka yakından daha detaylı duyulan bu su sesi hatıralarımın en güzel melodisi ve musikisidir..

Havuzda biriken su ara sıra açılan büyükçe bir delikten bahçelere ve bazen de ikinci bir delikten dereye akar giderdi…

İsmi Koca Çeşme'ydi… Belki çok ihtişamlı bir yapısı yoktu ama her biri bilek kalınlığındaki yedi oluğundan devamlı su akardı. Üstü çinko ya da kurşun bir levha ile kaplıydı Çeşmenin. Bu kurşuni çatı onun tepesinde adeta bir savaşçının miğferi gibi dururdu..

Gözenekli kesme taşlardan örülmüş Koca Çeşme asıl bu duvarlarıyla tarihi görüme bürünürdü.. Birkaç yüzyıllık mazisi var mı bilmiyorum. Ama suyunun bitmez bir kaynak kadar bol olduğunu hatta ta Uşak'tan yol bulup köye ulaşan bir su damarından beslendiğini duymuştum...

Köylüler suyunu motorlarla boşaltıp onun bazı yerlerini tamir etmek isteklerinde buna muvaffak olamamışlar. Hatta su seviyesi bir milim bile düşmemiş.

İşte ona ihtişam ve nam kazandıran bu devamlı ab- ı hayat akıtan yedi oluktur. Üçü ön cephede ikişer oluk da yan cephede bu bereketli akışa devam eder..

Arkasını Kıran Tepesine vermiş olan bu çeşme sanki insanlara Allah'ın rahmetini enginliğini hatırlatır… Bazen de gelen geçen yolculara günahları için ağlamayı salıklar. Hüzünlü olmayı tavsiye eder. Onları laubalilikten uzaklaştırmak ve nefis muhasebesine çekmek için nice diller döker nice nağmeler söyler… Ama anlayan kaç kişi var bilinmez.

Koca Çeşme'nin biraz ötesinde aynı isimle anılan bir de Koca Cami vardır. Köylüler ona Ulu Cami de derler. Namaza giden köylüler bazen bu çeşmeden su içip geçerlerdi. Abdest alanlar da olurdu ama çok kez evinden abdestli çıkmanın faziletine yol boyu abdestle yürümenin kutsiyetine inanmış yaşlılar gençler bu payeyi kaybetmek istemezler ve bu manevi silahla yürürlerdi yamaçtaki Camiye kadar…

Bu gün hala Koca Çeşme akmasına devam ediyor.. Köyümü ziyaret ettiğimde ilk olarak O'na uğrarım. Zira O benim çocukluğumun silinmez hatırası bana hal ve duruşuyla duruşuyla suyuyla mütevazı yapısıyla öğüt veren en yaşlı dostum veya ahbabımdır.

O bütün çehresiyle benim mazimde yer alır.

Hatta havuzunda yüzen yeşil başlı ördekler bile hala gözümün önündedir.

Yosun tutmuş yalakları billurdan suyuyla nice hayvanların ciğer yangınını giderirdi.

Bizler sanki ördeklerden farklı mıydık? Yaz günleri havuza girer serinlerdik. Havuzun en tehlikeli yanı yosunlu zeminin kaygan olmasıydı. Çok kez ayakta bile duramazdık. Bu sebepten suyun akışına bırakırdık kendimizi. Hatta bazen dere tarafındaki delik açık olunca hızlı akan suya kendimizi bırakır bir anda karşı duvara ulaşırdık. Bu bizim için vazgeçilmez bir zevk olurdu. Zira çoğumuz bedevice bir yüzme ile suyu bulandırır yosunları dalgalandırır bazen de onlardan parçalar koparır ve suyu yeşil bir aroma haline getirirdik.

Ben işte suyu bol olan bu köyde doğmuşum. Onun için hayatımda suyun önemi çok fazladır. Hatta "Benim simgem sudur." desem yalan olmaz.

Ne zaman Kevser Suresi'ni okusam işte bu Koca Çeşme hayalimde canlanır.

Bazen yaklaşan bazen uzaklaşan su sesi sanki beni içime ruhuma özüme çeker götürür. Bu andan itibaren Çeşme'yi de kendimi de unuturum ben. Zira başka bir suyun akışında yüzer giderim zaman ve mekan ötesine. O kadar ilerlerim ki Allah'ın arşı su üstünde olduğu vakitlere uğrarım hayalen. O zaman parçalarını ruhumda yaşarım. Ezeli ve ebedi rahmetin şefkatin merhametin bu esir havuzuna akışını vicdanımda duyarım hissederim.

Sonsuz kaynağın kendini suda seyredişini ruhumda duyarım özümde temaşa ederim. Zatını düşünmenin yasak olduğu sonsuz kudreti olan Rabbim'in Kevser suresini Cibril'e Muhammed ül Emine ulaştırmak için tilavet edişini anlamaya ve hissetmeye çalışırım.

İşte ben ilk olarak misafir gittiğim Çeşme de bu iklimi bu atmosferi yaşadım duydum hissettim. Har har diye akan bu ilahi buyruğun ruhumdaki yankısını aksi sedasını onun altın duvarlarında zebercet odalarında zümrütten tavanında yakuttan zemininde işittim sezdim.

Artık Onsuz olamazdım..

Ama gel gör ki bir gün Ondan ayrıldım.

İster istemez vazife için başka bir beldeye gittim.

Fakat onsuz olmak yarım olmak ya da erimeye solmaya gidiş demekti

Yıllar var ki Onsuzluğu bir paslı hançer gibi yüreğimde taşıdım...

Bu gün ben hala bu hasreti kuru dudaklarımda bir iz olarak saklıyorum.

Zira benim dirilişim manevi baharı buluşum O'nun vesilesiyle oldu.

Kalbim Onunla doldu ve doydu..

İlk olarak Onun iklimde yeşerdi aaaafizik düşüncem.

Onun suyu ile hayat buldu duygularım hislerim.

Düşüncem Onun ab-ı kevseriyle İrem Bağları'na döndü.

Cenneti Onda yaşadım ben. Onda hissettim Onda duydum.

Hala O kutsi beldeyi hayırla yad etmeyi kendime bir borç bilirim.

Bu gün sinemde ki manevi havuzda eğer bir katre su varsa Onun oluğundan Onun soluğundan billurlaşmış ya da yoğunlaşmış sonra yüreğime bir şebnem gibi konmuştur.

Bana böyle bir lütufta bulunduğu için Rabbime sonsuz şükrümü sınırsız hamdimi takdim ederim.

Bir su akar yüreğimde derinden
Kevser misal bir bestedir nağmesi.
Uyanır nice güzellikler erken
O nağmede duyulur Cibril sesi.

Bir ritim bir ahenk yürür ve gider
Bakışlarım bereketli bir havuz.
Bu sularda yüzen billur katreler
Bana olur sonsuzlukta kılavuz.

Çeşmede her sabah bunları duydum
Kalbime dokudum manevi aşkı.
Bazen bulandımsa bazen duruldum
İşledim ruhuma gülden şafağı.

Ben hala o şafaklarda yürürüm
Kevser musikisi yüreğimdedir.
Zincirleri kırdım ve gayri hürüm
Menzilim bu yüzden pek fersudedir.

Sana şükür Rabbim Kevseri verdin
Kuru yüreğimi dirilttin aşka.
Sorsan ki "Kulum daha ne istersin?"
Cemalini isterim bundan başka.

Alıntı