Her şey bitmiş gibi nazlanıyorsun ey nefis! Sanki cennetten müjde geldi.

Cehennemden hâlâs oldun bu ne hâl?

Hiçbir şey bitmiş değil. Ölüm vakti gelinceye kadar ibadet ve taat gerek

insana.

Hiçbir şey bitmiş değil ey nefis!

Kum saati son tanesini bırakmadı diğer kutba.

Bomboş kalmadı daha gözlerin. Çukuruna kaçmış gözlerin bir noktaya dikilmiş

halde fersiz kalmadı.

Belki daha vakit var.

Hiçbir şey bitmiş değil.

Ne günahların için af fermanı yazıldı ne cennetten bir muştu üveyki kondu

pencerene ne de gaybten bir ses duydun 'Kurduldun! ' diye. Duysan bile

nereden biliyorsun bunların şeytanın hileleri olmadığını.

Öyleyse ne diye kibir dağlarında dolaşırsın? Niçin inmiyorsun kulluk

düzlüğüne kalb diyarına. Başını niçin secdeye koyup inlemezsin 'Yâ Rabbi

günahlarımı affet! ' diye.

Hiçbir şey bitmiş değil.

Çilen tamamlanmadı. Sıkıntıların son bulmadı. Gevşeme…

aaaafizik gerilimini sağlam tut ve onu dâima muhafaza et.

Ama senin bundan nasibin pek azdır. Zîrâ sen haddi aşmayı ihlâs ve

samimiyetle ibadete tercih edersin. Ve başını alıp nice yâd ellere gidersin.

Bunun için bir ömür boyu kayıptasın hedersin ve baştan aşağı kedersin....

Hiçbir şey bitmiş değil.

Bitti zannediyorsan sen bittin. Gözyaşların bitti. İniltin tükendi.

Gafletin hüşyâr gözlerini yendi. Kapandı basiretin. Gülerken sûretin

kömürleşti sîretin…

Hiçbir şey bitmiş değil.

Daha çok inilti ve efgânın var önünde. Hem nice inilti örgülü dokulu

mahzenlerin. Ve o dehlizler içinde akan nice kuruntu ve gözyaşı sellerin....

Düşme!

Sürçme!

Dikkat et!

Ve her şey bitti deme.

Sakın ipi göğüslediğini söyleme. O bir vehim. Kopan parçaları lehim bile

etmedin. Bunlar basit lehim işi değil. Kaynak işi. Hem de sağlam bir

kaynak....

Sen kaynağı unuttun. Yanlış yolu tuttun bir yudum suya hasretken.

Dudakların mânâdan kupkuru. Daha da kuruması için şehveti seçtin malı

menalı şöhret-i kâzibeyi seçtin. Ve serap dolu şişeleri veya seraptan

şişeleri ağzına diktin ve solduran korları ateşleri alevleri içtin…

Halbuki yolunda nice engeller var daha. Ama bir tek vaha yok.

Araman gerekirken o vahayı; sen bitmeyi seçtin. Ve baş aşağı gittin bir ömür

boyu.

Aşk kanatlarını çıkardın veya yoldun iki omuz başlarından.. bir Tuba ağacını

kökler gibi cennet bayırlarından. Sonra onu bir kenara attın.

Sonra yeis kanatlarını kin ve öfke şahballarını taktın. Yani kendini

şeytana sattın. Ardından kendini yedin bitirdin. İçindeki bütün iyilik ve

güzellik duygularını ısırdın kopardın çiğnedin ve benliğinden yaban otları

gibi dışarı attın. Sonra tükürdün bir de....

Halbuki ümidin Bir'de Tek'te Yâr'da Dost ve Enîs'teydi.

Lâkin özün kalbin; sisteydi pustaydı kaostaydı o an....

Sen ışığı bırakıp karanlığı seçtin böylece. Karanlık ve zifir içtin.... Yani

hevâ ve heves ektin öz tarlana. Evvelki hâlince yakîn toplaman gerekirken

yaktın kendini kin biçtin öfke biçtin.

Hiçbir şey bitmiş değil ey nefis!

Sana ulaşsın bu sesim kısık nefesim.

Sakın aldanma!

Başını secdeden kaldırma. İnle bir ömür boyu. Kopkoyu semavî bir renk

Hakk'ın boyasıyla boyan. Seni solduramasın ne vehim ne şüphe ne zaman ne

mekân…

Ezanla uyan mahşer günü.

Sana rehberlik etsin Hz. Muhammed Mustafa (sas) . Seni alsın tutsun

elinden geçirsin haşr mahşer ve mîzan ilinden. Cennetü'l-Firdevs'e

erdirsin. Orada âb-ı hayat kevser içirsin mest ü hayran kendinden

geçirsin.

Böylece dünya sancısı ardından kabir haşir mahşer sırat sancısı korkusu

dinsin.

O zaman belki bir parça 'oh' diyebilirsin. Her acı bitti her elem yok oldu

ızdırablar son buldu diyebilirsin.

Ama şimdi

hiçbir şey bitmiş değil.

Bunu bil!!!!