Gözler


“Herşeyi maddede arayanların akılları gözlerindedir göz ise maneviyata kördür”
B. N.

Bu gözler onun gözleri işte: Bir yaz fırtınasının sıcak kolları arasında tutuşan okyanusların semaya kalkmış meczub mavi dalgalara... Bu gözler onun gözleri işte.. Mavi kayalardan oyulmuş; hapsedildikleri zulmet içinde güneşi yitirmenin bahtsızlığıyla donmuş; aczin acze rağmen cürmün Lat ve Uzza’ları... Bu gözler onun; nevbaharın ayaklarına bend donmuş çimen kokuları. Bu gözler onun; kaktüse dadanmış bülbülün arş’ı da kendisiyle birlikte titreten ah-ü zarı.

Elinde bir ayna. Aynada okyanus mavisi iki pencere onun mavi gözleri. Ayna sırat köprüsü. Köprüde o. Sırtında dağların taşların çekemediği emanet... İşe aynayı tutan elinden mi başlayacak gözlerini aynaya götüren ışıktan mı aksini gösteren aynaya götüren ışıktan mı aksini gösteren aynadan mı? Yoksa aynada kendisini gören gözlerinden mi? Ya gördüğünü müdrik akıl? Veya aklın idrakiyle titreyen eriyen gönül?

Eller aynanın hamalı. Işık “Götürmem” diyemediği yüke vasıta. Ayna bir cam parçası. Gözler gösterileni görmeye memur. Akıl idrak tahdid edilmiş terazi. Ama ya gönül...

Aynayı eline alır mavi gözlerini seyrederdi mağrur bir tebessümle. Uçsuz bucaksız denizlere benzetirdi onları. Güya uçarcasına süzülen beyaz bir yelkenliye binerdi de yol alırdı. “Ben” derdi ben...”. Mesafeleri koyardı önüne ardına. Mesafeler sathı mücerred...

O yüzeyi derinlik mi sanmıştı ne? İlk hatasıydı bu belki. İlk ama sonraki nicelerine gebe. Kabul ayna vardı; elindeydi parmaklarının arasında tutuyordu. Işık tarifi güç olsa da kendisini ispatlayan gerçek. Gözleri maddi idiler. Aklı da kendisini türlü aaaahürlerle kabul ettiriyordu. Ve Var Olan’ı inkara kadar vardırmamıştı işi henüz. Var’ın ustası vardı mutlaka. Fakat aynanın sırrını çözemiyor kapak penceresini açamıyordu. Hatalar işliyordu bu sebeple. “Ben” deyince akla yükleniyordu okyanuslar. Hâlbuki kaç dirhemdi bu terazinin çekebileceği sıklet?

Bilemiyordu. Öğretmemişlerdi. Öğretmemişler miydi?.. Ya da bilmek yetmiyordu bir şeyler eksikti. Bu yüzden aynaya aynadaki aksine takılıp kalmaktan kurtaramamıştı kendisini. Tatmin olamayışının izâlesine ise başka şeyler arıyordu. Başka bambaşka şeyler... Hatasını hatalar suçlar takip etti. Ve sanki suçlu gözlerinin mavisiymiş gibi maviyi görmek istemedi bir zaman. Güneşe gözlerini kapattı gitti karanlığa bel bağladı. Kirletti O güzelim dünyayı. Dondurucu fırtınaların eline teslim etti kendisini. Okyanuslarındaki meczub dalgalar öylece dondu kaldı herbiri taş kesildi. Sonra gördü ki; karanlık içinde birisi keski diğeri çekiç tutan iki el yontma- ya başlamış taşlaşan mavi suları... Kabataslak dev heykeller teşekkül etmeye başlamıştı. Herbirinden binler inilti binler feryat geliyordu kulağına. Üşüdü. Mevsimsiz doğmuş ceylan yavrusu gibi titredi. Oysa güneşini kendisi karartmamış mıydı? Kendisini bu zindana atan dünyasını zulmete boğan kendisi değil miydi?

Ama hayır! Daha fazlasına izin veremezdi. Evet hiç değilse buna izin vermemeliydi. Sıçradı yerinden davrandı aynaya doğru. Heyhat başı çarpmıştı. Düştü tekrar. Acz... Kendisini lekelerken ortada görünmeyen veya perde arkasından alkışlayan acz şimdi iğrenç bir tahakkümle ellerini kollarını bağlıyordu onun. Yardıma ihtiyacı vardı. ‘İmdat!” diye feryad etti. Sonra da utandı. Yaptıkları geldi geçti haylinden. Suçlar... En büyük suçlar kapkara lekeler... Acz içinde nedamet... Yoo nedamet varsa ve samimiyse acz hükmünü yitirecekti elbet. En azından hususiyetini değiştirecekti.

Bu hisle silkindi yeniden. “ Başka ne yapabilirim ki?” diye geçiriyor olmalıydı aklından. Bir daha bu defa daha candan haykırdı. Öyle ki o mermer gözlerde iki damla yaş... Damlalar sanki sihirli birer kılıç oldular heykellere onları oyan ellere vurdular vurdular... Son darbe aynaya isabet etti. Okyanuslar taştı. Bu sefer içe doğru bir hücum... Beyaz yelkenli battı… devrildi heykeller. Ama lekeler?.. Şimdi lekelerle oyalanılacak zaman mıydı canım. Bir büyük dalga aklın kefelerini çekti koparttı. Her şeyi o terazide başlayıp bitiyor sanan arkadakilere gönlün yolunu gösterdi. Rahmet...

Putlar kırılmış buzlar erimiş sular vadiyi bulmuştu. Gözden gönüle billur bir ırmak süzülüyordu. Ayna şeffaf pencere ardından nurlu bir tebessüm. Esen meltemlerin dilinde ılık fısıltılar… “Gel. Nedametine tutun aczine sarıl gel. Aklım da peşinden sürükle gel. Günahlarından titre gel...”

Gidiyordu. Gözüyle gönlü kol kola. Akli onların ardı sıra. Ümitliydi maziden taşıdığı silinmesi çok güç olacak bir sürü lekeleri varsa da.

Bu gözler onun gözleri işte: Bir yaz fırtınasının sıcak kolları arasında tutuşan okyanusların semaya kalkmış meczub mavi dalgaları... Bu gözler onun nevbaharın ayaklarına bent olmuş çimen kokuları.

“Bilmek istersen seni
Can içre ara canı.
Geç canından bul anı
Sen seni bil sen seni.”