Allah Kıyamet günü insanları doğru yoldan uzaklaştıran kötü gruba hitaben şöyle der:
"Ey cin topluluğu! İnsanların çoğunu yoldan çıkardınız. İnsanlardan onlara uymuş olanlar "Rabbimiz! Bir kısmımız bir kısmımızdan faydalandık ve bize tayin ettiğin sürenin sonuna ulaştık" derler.
Allah "Cehennem Allah'ın dilemesine bağlı olarak temelli kalacağınız durağınızdır" der (el-En'am 6/128). İnsanlara hitaben de: "..Ey insanoğulları! Ben size şeytana tapmayın o sizin için apaçık bir düşmandır Bana kulluk edin bu doğru yoldur diye bildirmedim mi? And olsun ki o sizden nice nesilleri saptırmıştı akletmez miydiniz? İşte bu size söz verilen cehennemdir. Bugün ink�*rcılığınıza karşılık oraya girin" (Yasin36/59-64)
Diğer bir kıyamet sahnesinde de şeytan kendisine uyanları kınayacak ve şöyle diyecektir:
İş olup bitince şeytan: "Doğrusu Allah size gerçeği söz vermişti. Ben de size söz verdim ama sonra caydım; esasen sizi zorlayacak bir nüfuzum yoktu; sadece çağırdım siz de geldiniz. O halde beni değil kendinizi kınayın. Artık ben sizi kurtaramam siz de beni kurtaramazsınız. Beni Allah'a ortak koşmanızı daha önce kabul etmemiştim; doğrusu z�*limlere can yakan bir az�*b vardır" der. (İbrahim 14/22)






YARATILIŞ HİKMETİ

Alimler şeytanın yaratılmasında bir takım hikmetlerin bulunduğunu söylemişlerdir.
a- Allah eşyayı zıtlarıyla birlikte yaratmıştır ki biri diğerinden ayırt edilebilsin ve aralarındaki fark insanlar tarafından anlaşılabilsin. Şeytan da yaratıkların en temiz ve en şereflilerinden biri olan hak ve hayrı tavsiye eden meleklerin varlığına mukabil yaratılmıştır.
b- Şeytanın yaratılmasındaki bir başka hikmet de Allah'ın üstünlük ifade eden Kahh�*r Müntekim Adl D�*l Şeddü'l ik�*b Seriulhis�*b H�*fid Rafi Muizz Müzill gibi isimlerinin tecelli edecekleri bir varlığın gerekli olmasıdır. Zira bu isimler taalluk edecekleri bir varlığı gerektiren kem�*l sıfatlarıdır. Şayet ins ve cin melek tabiatında olsaydı bu isimlerin eseri ve neticesi ortaya çıkamazdı.
c- Eğer şeytan yaratılmamış olsaydı Allah'ın afv mağfiret rahmet günahları örtme ve bağışlama gibi hususları ihtiva eden kemal sıfatlarının ve isimlerinin tecelli etmesi mümkün olmazdı. Peygamberimiz bunu veciz bir şekilde şöyle dile getirmektedir: "Eğer sizler günah işlemeseydiniz Allah muhakkak ki sizleri giderirdi de fertleri günah işleyip mağfiret dileyecek ve Allah'ın kendilerine mağfiret edeceği bir kavim getirirdi." (MüslimTevbe 2; Tirmizi... Ahmed b. Hanbel)
d- Şeytan yaratılmamış olsaydı Allah' ib�*det ve it�*attan söz etmek mümkün olmazdı. Zira belli fiillerin ibadet t�*at hayır ve hasen oluşu ancak zıdlarının varlığı ile bilenebilir ki insanlara şer ve çirkin fiillerde yol gösteren şeytandır.





İNSAN VE İBLİS


İblis öncelikle mü'mine düşman olmakla birlikte gerçekte tüm insan neslinin karşısındaydı. Sadece inanan ve inancının gereğini yaşayanların değil inanmayanların da inancının gereğini yaşamayanların da yakasını bırakmıyordu. Çünkü İblis kendi helakini insanın varlığına bağlamaktaydı. Âdem yaratılmadan önce yeri rahattı.
Âdem'in yaratılmasıyla fena bir imtihan başına çökmüştü. Kendisi gibi mahluk olan birine secde etmesi istenmişti ondan. Emreden herhangi biri değildi. Kendisini yaratandı aynı zamanda. Yine de bu emri kibrine yediremeyerek secde etmemiş Âdem'e secde emrinde isyana düşmüş ve insan neslini kendine düşman ilan etmişti.
İnsan neslinin karşısındaydı İblis. İki sarhoş kavga ettiği zaman onun üzüldüğünü düşünebiliyor muydunuz?
Büyük ihtimalle ellerini ovuşturarak başardığı işin zevkini çıkarıyor olacaktı. İki kavim savaşmış olsun iki nesil iki ülke..
Ya da nesiller ülkeler savaşsın.. Zehirlemekten aldığı lezzetinin artmasından başka ne fark ederdi onun için?
Yaptığı işlerin dehşetli sonuçlarına bakılırsa hırsla sarıldığı bu işin sonunda insan nesli tamamen helâk olmadan tatmin olması pek mümkün değil gibi görünüyordu. Acaba yeryüzünde onun uğursuzluğunu tatmamış onun şerrinden nasibini almamış bir tek insan var mıydı?
Tecrübeliydi.. Hz. Âdemden beri yeterince tecrübe edinmişti. Ne istediğinin ve neyi istemediğinin farkındaydı.
İnsanı istemiyordu. İnsanın lemlerin Rabb'inin huzurunda ikram edilir kerim bir makam sahibi olmasını istemiyordu.
Secde etmemişti ve bu isyanını Âdem'in kalitesizliğiyle önünde eğilmeye layık biri olmamasıyla açıklamıştı.
"Ben hiç balçıktan yarattığın birine secde eder miyim?" (1)"ben ondan hayırlıyım" (2)demişti! Önünde eğilmesi gereken
asıl şeyin kendisini Yaratan'ın emri olduğunu secde etmesi istenen şeyin ise sadece bir perde olduğunu fark edememişti. Fark ettiği zaman ise yine kibrine yenik düşmüştü. Mühlet istemişti fakat bu mühleti kendiyle yüzleşip nerede hata ettiğini sorgulamak için değil de kendisini yoktan var eden ve ikram eden Rab'bini yalan çıkarmak için istemişti.
Zât'ı Akdes ise yalan söylemezdi bunu da biliyordu İblis. Söz verir sözünden dönmezdi. O'ndan mühlet sözü aldıktan sonra Zât'ı Akdes'in verdiği sözden geri dönmeyeceğini bildiği için gizlediği niyetini hemen açığa vurmuştu.
"Beni saptırmana yemin ederim ki onları sana ulaştıracak olan yolunun üzerine oturacağım. Onlara önlerinden arkalarından sağlarından ve sollarından sokulacağım.. Ve sen onların çoğunu kendine şükreder bulamayacaksın"(3) demişti. Bu derinlerde gizli iddiasını hemen gerçeklemeye koyulmuştu. Hz. Âdem ile Havva'nın cennetten indirilmelerine sebep olan hilesi ilk desisesi ilk planıydı.. başarmıştı da...(4)
Bu ilk planında Âdem ile Havva'ya verilmiş olan beka hislerini kullanmış bu hisleri bir maddeye bir yasak ağaca yönelterek bekâyı sonsuzluğu onun verebileceğini Âdem ile Havva'nın zihinlerine sokuşturmuştu. (5) Böylece onları neredeyse bâki lezzetlerden etmişti. Bu hile bundan sonra İblis'in en geçerli en gözde hilesi olacaktı.
Reklamını yaptığı her şeyi sanki ona ulaşıldığı zaman mutlak gölgesiz lezzetlere ulaşılmışçasına tatmin olunacakmış gibi sunuyor; sonsuzluk sanki onun yanı başındaymışçasına lanse ediyordu.
Muhatabında ise buna karşılık verecek sonsuzluğa bekâya aşık hisler zaten hazırdı. Aldanacaktı insan ve aldanıyordu.. Aldanarak o aaaanın peşine düşen ise ne yazık ki aldandığını fark ettiğinde iş işten neredeyse geçmiş oluyordu. Büyük zamanlar harcanmış hisler duygular o gerçek anlamda hiç bir değeri olmayan aaaanın peşinde törpülenmiş tüketilmiş oluyordu. Yaşanan hayal kırıklıkları beraberinde ümitleri de alıp götürüyordu
Zihinler paraya mala mülke boğulmuştu. Oysa insan paranın beş para etmediği; malın mülkün geridekilerin kavgasından başka bir fayda sağlamadığı bir sona doğru gitmedeydi. En güzel hisler kalpler makamların mevkilerin ardında arasında törpüleniyor zulümlere bulaşıyordu. Oysa tüm bu onurlu(!) makamlar şatafatlar kokuşmakta olun bir cîfe üzeri örtülen
bir çukurla sonlanıyordu. Güzeller ve güzellikler yaşantıların tarifi haline gelmişti. Oysa kalpleri yaralayan
dağıtan ve zihinleri uyuşturan bir güzellik gerçekte ne kadar güzel olabilirdi? Hem bastığı yerlere dönmeyecek bir ayak tuttuğu şeylerin çamuruna inkılâp etmeyecek bir el akmayacak bir göz dağılmayacak bir yüz yoktu..
Bu akan kanların uyuşan zihinlerin dağıldıktan sonra kinle dolarak toparlanmış kalplerin firavunlaşan enelerin gerçeğe değil hakka değil hevâya tabi olmaların isyana yönelmiş vicdanların unutulan hayatî gerçeklerin bu unutmuş unutulmuş hayatların.. yaşanan tüm bu manevî karanlığın bu zulümlerin arkasında ise bir tek isim vardı: İblis!.