PEKI YIKILMASIN

Yıl bin beş yüz on ikiydi. Yavuz Sultan Selim vezirini vüzerasını emirini ümerasını âlimini umerasını yanına alıp Bursa'ya cedlarının kabirlerini ziyarete gitti. O sırada Koca Mustafa Paşa küçük vezir sıfatıyle hünkârın yanında bulunuyordu. Ziyaret sırası talihsiz Cem'in türbesine gelmişti. Yavuz Sultan Selim sandukanın başında uzun düşüncelere vardıç Dedesi Fatih Sultan Mehmet açıkça onu veliaht olarak göstermişti. Buna rağmen ortalıkta neler neler dönmüş babası Sultan Bayezit ile amcası birbirine silah çekmiş sonunda o güzel adam"küffar arasında" ıstırap içinde can vermiş belki yanında ağzına bir yudum su verecek kimse yokken ölmüştü. Sultan Selim bu hikâyede küçük vezirin oynadığı rulü biliyordu. O aynı oyunu kendisi tahta çıkarken de oynamak istemiş Şehzade Ahmet'i Selim'e tercih etmişti. Bu hatıraların tazelenişi Koca Mustafa Paşa'nın katli fermanı için yeter sebepti. Yavuz sanki şimdi amcası Cem kabrinde daha rahat yatıyormuş gibi geldi.
Istanbul'a dönüşte bu işin henüz tamam olmadığını düşünerek muhasiplerinden birine emir verdi ki: "Tiz adam göndertip küçük vezirin camisin de imaretin de ortadan kaldırsınlar İstanbul'a böyle bir sotsuzun yapısı gerekmez!"
Balta kürek Kocamustafapaşa camisinin avlusuna gelenler orada sanki hiç bir şeyden haberi yokmuş gibi toprak çapalayan Sümbül Efendi ile karşılaştılar. İşini bıraktı emir kullarının yüzlerine sakin sakin baktı"Ne istersiniz?" diye sordu. Böyle soracağına ellerinden baltaları kürekleri alsaydı da kafalarına vursaydı küfretseydi dövseydi kovsaydı onları. Gelenler mahçup perişan geldikleri gibi kös kös geri göndüler. Varıp efendilerine:" Biz o camiye elimizi süremeyiz. O camide bir zat var. Yüzümüze bir baktı ne istersiniz diye bir sordu Yok yok varsın başkaları yıksın biz bu işte yokuz!" dediler.
Haber büyüye yayıla Hünkâr'ın huzuruna vardı. Selim bir emir versin de yapılmasın? Demek bu da oluyor. Oluyor diyen varsa gelsin de görsün. Hünkar emir saldı o öfaaale atlandı yanına alacaklarını aldı. Yel oldu esti sel oldu aktı vardı Kocamustafa camisine...
Sümbül Sultan'ın uyanık kalbi bu haberi almış derviş hırkasını üstüne tacını başına giymiş siyah sarığını dolamış bir kaç dervişiyle cami avlusunda beklemeye başlamıştı. Uçan atın bir nal seslerini duyunca gözlerini kapadı sadece yanık bir sada ile "Hak!" dedi. Hünkar kapı çnünde atta atlamış ok gibi ileriye atılmıştı.. Fakat birdenbire hızı kesiliverdi. Ne oluyordu ki acaba? Onu durduran neydi?
Dervişler niyaz duruşunda başları yerdeydi. Ortalarında da sarı benizli kara sarıklı güzelmi güzel bir tanesi var. O başını eğmemiş hükümdara bakıyordu. Bu başka bir bakıştı. Selim'in içine ta' can evine uzanan bu bakışlar kalbinin sayfalarını bir bir okuyor dünya alemden sakladığı sırlarını tasalarını acılarını üzüntü ve şevkini katmer katmer açıyordu. Bu bakış biraz daha devam ederse Selimi Kahhar sel sel ağlayabilirdi. Onun için yavaş bir adım attı başını yere eğdi ve ancak duyulabilen bir sesle "Peki yıkılmasın" dedi.
Bir gönül yapmak için cami yapmak kadar sevaplı bir gönül yıkmak için bir cami yıkmak kadar veballi bir iştir. Hünkar ise hem cami yıkmadı hem gönül yaptı.
Ancak bir mesele vardı ki Sümbül Sinan onu ihmal edemezdi. Onun için: "Hünkarim!" dedi "Padişahların ahdinin yerine getirilmesi gerekir. Onun içinhiç değilse ocakları yıksınlar Hünkar sözü vücut bulsun".
Kazmalar imaret bacalarını indirirken Yavuz Sultan Selim ne haldeydi ne düşünüuyordu bilmiyoruz. Onu bir kendisi bir Alla bilir. Fakat şu gerçek tarihlere geçmiştir: Sırtından kendisine pek yakışan beyaz samur kürkünü çıkardı ihtiramla Sümbül Efendi'ye giydirdi. O anda elinden başka bir şey gelmezdi.
Sümbül Efendi bu kürkü dergâhında zaman zaman giyermiş.