ABYSS

Bir hükümdarın pek çok cariyeleri vardı. İçlerinde pek güzel dilberler bulunmasına rağmen siyah bir cariyeye daha fazla alaka ve sevgi gösterirdi. Diğerlerinin bunu çekemediğini fark eden padişah bir gün cariyelerini toplayıp onlara üzeri mücevheratla süslü birer kristal bardak vermişti. Manevi değeri yanında maddi kıymeti de pek yüksek olan bu bardakları ellerinde tutan cariyeler kristal bardaklara hayranlıkla bakarlarken padişah:

- Herkes elindeki bardağı yere vurup kırsın demişti. Güzel cariyeler maddi değeri yüksek hediyelerini sinelerine bastırarak:

- Efendimizin bu kadar değerli bir hediyesini nasıl kırabiliriz! dediler. Siyah cariye ise padişahın emrini hiç tereddüt etmeden ve vakit kaybetmeden der'akab yerine getirdi. Bardak yere çarpılmış ve param parça olmuştu. Padişah siyah cariyeye hitaben:

- Diğer cariyelerim bu kadar kıymetli bardağı kıramadıkları halde sen neden kırdın? dedi. Siyah cariyenin verdiği cevap ise çok takdire şayandı:

- Bana efendimin kalbi lazım kadehin ne kıymeti olabilir. Yeterki efendimin kalbi kırılmasın!

Hükümdar bu cevab ile diğerlerine gereken dersi vermiş bulunuyordu.

Yüzü güzel fakat özü çirkin bir kadın kocasının kalbini kırmaya devam ettikçe kalbte açtığı yaraya güzellik olamaz.