ABYSS

“Sanki sen de bizimleydin!”

Hazreti Mevlânâ bir gün camide hazreti “Mûsâ” ile hazret-i “Hızır”’ın meşhur kıssasını anlatmaya başlar. Ancak cemâatte garip bir kimse vardır.
Şöyle ki hem Onu dinler hem de;
- Sanki sen de bizimleydin diye mırıldanır.
Bunu yanındaki adam duyar. Kendi kendine; “Bu Hızır olabilir mi acaba?” diye düşünür.
Ona az daha sokulup;
- Sen herhâlde Hızır’sın der. Lütfen bana ihsân et.
O kimse gerçekten Hızır’dır.
- Mevlânâ varken benden istemen su yanında teyemmüm almaya benzer buyurur.
Ve gözden kaybolur.

Lâ ilâhe illallah!
O devirde yine bir âlim vardır ki hazret-i Mevlânâ’nın kıymetini bilmez. Onu sevmez. Bir gün âlimler bir evde toplanırlar. Aralarında bu âlim de vardır. Ve bunu fırsat bilip “Mevlânâ” aleyhinde sözler söyler.
Hattâ ileri gidip;
- O geldiğinde her ne derse ben tersini söyleyeceğim der.
Ancak Sadreddîn-i Konevî îkaz eder onu.
- O Allahın sevgili kuludur. Böyle yapmakla eline ne geçecek?
Ve ekler:
- Eden kendine eder.
Ama adam inatçıdır.
- Bu dediğimi mutlaka yapacağım der.
O esnada “hazret-i Mevlânâ” girer içeri. Herkes meraklı gözlerle Ona dönerler.
Öyle ya acaba ne söyleyecek o âlim nasıl ters cevap verecektir?
Mevlânâ o âlime dönerek;
- Lâ ilâhe illallah. Muhammedün Resûlullah! der.
Ve ekler:
- Haydi cesâretin varsa tersini söyle!
Adam hayrette kalır.
Ne diyeceğini şaşırır
Tersini söylese küfre girecektir zira.
Mahcup olur utanır. İşte o zaman Mevlânâyı iyi tanır.
Yapacağı tek şey vardır artık.
Elini öpüp affını diler.
Dahası hizmetine girer.
Onun himmetiyle tasavvuf yolunda hızla ilerler