umudum yok

6 çocuklu sözde aile müsvettesinin bir çocuğuyum.(ne yazıkki)Babam ben 2 yaşındayken ölmüş.Yani babasız büyüdüm.Annem alabildiğine cahilkardeşlerim bana alabildiğine düşman.İçinde bulunduğum bu lanet hayattan kurtulmak için hiç düşünmediğimsevmediğim bir okula gittim.Bilirsiniz Hayattan ne istediğini bilmeyenlerinHayatta ideali olmayan insanların buluşma noktasıdır üniversite.(Yanlış anlaşılmasın ne okuyana ne de okula lafım var.Sadece bulunduğum ortam öyleydi) Gittim ama yurt ortamıydısaçma sapan insanlardı derken yapamadım.2 yıl sonunda bıraktım.Çok yalnızım çok.Çevremde muhabbet edebileceğim kimse yok.Depresyondayım.Öteki Dünya korkusu olmasa bir dakika şüphe etmem intihar ederdim.Biraz bayat bir söz ama Hayatta kaybedecek hiçbir şeyim yok. Param yok (çok kötü koşullar altında yaşıyoruz)ailem yok...
Bana yaşamamın sebebini birisi söylesin Lütfenİntihar etmeyi düşünüyorum.

SinceReLy

bir insanın ümidi kalmamışsa artık bu dünyada yaşamak anlamsız gelir .senin durumunda değilim bilemem ama tahmin edebilirim durumunu.her zaman bi ışık bi ümit görünür insana yeterki o ümidi görmemeyi değilde bulabilmeyi dene
.Çevrendeki bi kaç engelli insanı getir gözünün önüne ve hala nasıl mutlulukla dünyaya gülümseyebildiklerini düşün .Ha çevrendeki bi eli yağda bi eli balda insanları görüp içinden küfretmekte gelebilir normaldir .Dünyanın adaleti işte ...

umudum yok

Yorumun için teşekkür ederim.Evet çevremde engelli insanlar var.Ama onların eksikliği beni yaşama bağlamadıdenedim.Çok mutsuz ve umutsuzum.Bir insanın yaşamak için iki nedeni olması gerektiğini düşünüyorum:Para ve Aile.
Neden Para; Malesef temeli paraya dayanmayan hiçbir saadet yok.Olsa da geçici.Gerçekler insanın yüzüne tokat gibi çarpıyor.Edebiyat dersinde öğrenirdik.Öğretmenimiz Bir sanatçınınsanat adına ortaya birşeyler koyabilmesi için herşeyden önce maddiyat koşullarını iyileştirmesi gerekir derdi.(karnının tok olmasısağlık probleminin olmaması vs.)Tabii ozaman anlamını kavrayamazdım ama büyüdüğümde nekadar doğru olduğunu gördüm
Ve aile...
Bu Dünya'da paran yoksa sende bulunması gereken ikinci koşul.Fakir insan bi noktaya kadar hayata umutla bakabiliyor.O noktadan sonra hayata bağlanabilmesi için sevgiye ihtiyacı olur.Ki bende bu da yok...
Neyapacağımınereye gideceğimi şaşırdım.Aslında ne yapacak birşeyim var ne de gidecek biryerim var.Belkide şaşkınlığımın sebebi budur.

Chanqmin

paranın hiç bir önemi yoktur arkadaşım.karnın tok olsun başını sokacak bir evin olsun yeterli. işte para zaten bunun için var. ama bnce seni asıl üzen nokta ailen. bir yerde sevgisizlik olmuş.onların neden böyle davrandığına bakarsak burda da evet parasızlık olmuş olabilir. çünkü hepsi bir hayat kavgası içine düşmüş ve birbirinize karşı sevgi ortamını sağlayamamışsınız. zorluklarla büyümüşsün hala da öyle sanırım. sen ayaklarının üzerinde durman gerkeen aileni feraha kavuşturman gereken kişisin. ananı mutlu et gülümset bu senin amacın olsun.
bir işe girmeyi dene zordur bu devirde ancak dene Allah mutlaka bir yerden kapı açacak sana. şu ruh halini yenersen eminim ki ilerde çok güzel yerlerde olacaksın. sana mevlananın son bi rubaisini yazmak isterim umarım yardımcı olur.

** Ümitsizlik tarafına gitme ümit kapıları vardır.
Karanlıklar semtine varma güneş parlamaktadır.**

umudum yok

Changmindeğerli yorumun için teşekkür ederim.
Yoruldum.İnsanlardanKendimdenDüşüncelerimden Herşeyden...
Birçok işe başvurdum.(Küçük bir yerde yaşıyorum)Çoğusu yetimimbirşeyler çalarım nebilim yalan söylerim diye beni işe almadı.İşe alan bir iki yer de aylık 300 liraya hamallık yaptırdı.İlk başlarda umudumu kaybetmek istemedim.Ama baktım ışığa dair hiçbir şey yokdevamlı da aşağılanıyorumbıraktım.Haklısın beni parasızlıktan çok ailemin düşüncesizliği ve beni sevmeyişi yordu ve pes ettirdi.Şu noktaya gelecek olursak diyorsun ya ailen de fakirdirekmek davasından seni önemsemiyorlardır.Keşke böyle birşey olsa...Kardeşlerimin hepsi evli ve başka şehirlerde yaşıyorlar.Maddi durumları da iyi...
Hayatımda hep ağlamamayıhissizleşmeyi kendime hedef edindim.Çünkü;Ben yetimim.Okadar çok acı çektimki hepsine ağlasaydım bu yaşıma gelemezdim.Babamın durumu zamanında çok iyiymiş.4-5 tane işyeri varmış.Ama onu iyi niyeti bitirmiş.Arkadaşlarınaailesine okadar çok iyilik yapmışki kendi ailesini hiçe saymış.Bazı insanlar böyledir.Huzurumutluluğu evinde aramaz tüm enerjisini ve yardımseverliğini dışarıya harcar evine de hiçbirşey kalmaz.Bunu anlatmamın sebebi;ailemin bu durumda neden olduğunubirbirleriyle bukadar neden alakasız olduklarını ve birbirlerinden neden bukadar nefret ettiklerini açıklıyor.Çünkü;Babam çocuklarına ve karısına hiç ailesi gibi davranmadığından dolayı şuan mensubu olduğumnüfusta aile diye göründüğümüz birkaç insan topluluğu aile sevgisindenkan bağından mahrum kalmış.Sadece bana karşı değil kendi içlerinde de böyleler.Birbirlerini ne ararlar ne de sorarlar.Çok üzücü olmasına rağmen;Bunu da kabullendimiçime attım.Olabilir dünyada sadece ben mi ailesizkimsesizim diye.
Şimdi neyapmalıyım?
Tüm kapılar kilitliben kapıları tekmelemekten yorgun...
Ahh aaahhh içimde öyle bi yangın varki sabredecek hiç umudum kalmadı.Çünkü;insan yolunun ucunda bir ışık görürse sabreder.
Okadar sevgiyeinsanlığa açımkiyokoldumbittim resmen.
Kendimi övmek için söylemiyorum.Ama ufak tefek hatalarımın dışında kimseye zararım olmamıştır.Neden bunca şeyi ben yaşıyorum?
Özeniyorum...
Çevremde gördüğüm ailelere...Anne-Baba-Çocuk...Allahım neden benim yok neden?Tamam fakir olabilirdik ama birbirimize sarılacağımız bi baraka da olsa evimiz vardı.

umudum yok

Benim güneşimdar ağacında sallanırken doğacak olan güneş herhalde

Chanqmin

umudum yok gerçekten çok kötü günler yaşıyorsun bunu tüm kalbimle hissediyorum. bak kendini çok güzel de ifade ediyorsun ailenle konuşsan karşılıklı bir şeyler yapabilirsin belki ya da diğer evli kardeşlerinle irtibat kursan vicdansız değillerdir heralde bir şekilde bi bağ kurulsa aranızda. akrabalık bu günlerde önemli hele ki onlar senin abin ablan sadece konuşsalar sadece sarılsalar da sana büyük bir destek olurlar. yaşınızı cinsiyetinizi hiçbirşey bilmiyorum ama tek isteğim inşallah doğru yoldan ayrılmazsınız. evet hayat kötülerin hayatı onlar mutlu belki ama ben her zaman adaletin bu dünyada da olduğuna inanan biriyim sen doğru bildiğin yoldan yürümeye devam et kardeşim. gün gelir devran döner. evet acı çekersin zor olur ağlarsın çok ama geçer. geçecek . umudunu kaybetme o bittiği zaman hayatta biter . hepimiz umudumuzla yaşamıyor muyuz? ben yarına bir sürü beklentiyle uyanacağım annem bir sürü şey isticek yine hayattan herkes bir şeylerin uğruna yaşayacak sen umut olmazsa bir hiçsin. aslında var farkında bile değilsin senin umudun bir gün mutlu olabilmek. bekle ve sabret.

tek yardımcın duaların olacak. Allah'a yalvar dua et. ben inanıyorum ki geçecek. gülümse şimdi tmm mı mutlu ol inadına ben ağlarken bile gülen bi insanım biliyo musun sen de gülümse ve inan

yjgb

bence umutlu olmalısın hayattan çünkü umut en zifiri karanlıklarda bile parlayan bir ışıktır

meLanKoLia_brc

Bir kere annen hakkında ne olursa olsun böyle düşünmemelisin. Ben annemin beni anlamadığını düşünüp isyan edecek konuma geldiğim anda bile ne saçmalıyorum ben diyorum. O bir anne sonuçta. İster mi sen mutsuz ol? Senin eliinde olmayan b kadere katlandığın gibi o da kendi kaderine katlanıyor. Onu hiç birşey için suçlama.
Üniversiteyle ilgili sözlerin içinse şunu söyleyim bende üni. öğrencisiyimbir çok farklı üni.de de tanıdıklarım var. Onlar sen gibi düşünmüyorlar çünkü mutlu olmak için ideallerini gerçekleştirmek için ordalar. Üniversiteye hiç birşeyden kaçmak için gitme. Zor durumda olduğunuzu söylüyorsun burda kaderini değiştirmek senin elinde. Kardeşlerin annen yapamıyorsa sen yap bunu. Yap ki Allah'ın sana bahşettiği güzelliklerin farkın varsın.
Fedakârlık etki bu dünyadan daha fazla umutlu olman gereken öbür dünya için çaba harcamış olasın.Mutluluğu ararken bencil olma. Ben diye düşünme biz diye düşün.

Yaşaman için bi sebep mi istiyorsun?
Acını tazelemek istemem ama babanın vefatı nasıl sende ve ailende yaralar açmışsenin ölümünde başkalarında aynı etkiyi gösterecek. Yaşadıklarından mutsuzken bi başkasına bunları yaşatacak kadar kötü biri misin sen? Ben olabileceğine inanmıyorum.

umudum yok

Arkadaşlar destekleriniz için nekadar teşekkür etsem azdır.İsmim Mustafaaile olarak sıfatlandırdığım insanlar ise ablalarım.Malesef;Abim yok.Chanqminailemden umudu kestim ama bu hayattan da umudumu keseceğim anlamına gelmezen azından gelmemesi gerektiğini bugün uzun uzun düşündüm.Dün gece senin pozitif yazını okudum.En son nezaman ağladığımı dahi unutmuştumağladım.Saat sabahın dördünde uyudum.Okadar güzel rüyalar gördümki...Mutlu olduğumumasmavi denizikocaman güneşi ve kahkahalarla güldüğümü gördüm.Ve sabah huzur içinde uyandım.Değersiz bir insanımyalnız bir insanımparasız bir insanım ama İnsanım.Önemli olan da bu diye düşünüyorum İnsan olmakinsan gibi yaşamasam da İnsan gibi düşünmek.Dostoyevski'nin Suç ve Ceza'sındaki Raskonikov'a nekadar da çok benziyor hayatım. Kitabı okuyalı uzun zaman oldu.Ama Raskonikov'un yaşadığı o günü hiç unutmuyorum.Bir bara girdi.Ve sarhoşparasızailesi varken aileden yoksun yaşayan adam hakkında şöyle düşündü:Hayatta gerçekten acınacak insanlarKarınlarını öyle ya da böyle doyuran fakirler değil;Karınlarını doyuracak parası olmayan 'Sefil' insanlardır.Evet Kuru ekmekle de olsa karnımı doyurabiliyorumgece rüyamda çok güzel şeyler de görüyorum.Demekki; Ben 'Sefil' bir insan değilimBen 'Fakir' bir insanım.Ve umut etmeye devam edeceğim.Tabiiki benim gibi yaşayan birinin hayatında nokta koyamayacağı cümleler olur.Ama o boşlukları doldurmaya çalışmalıyım diye düşünüyorum.Belki de daha da batacağım.Fakir birisinin batışı da sefillik olur zaten.Olsun alışkınım derdekedere bana koymaz.Ama madalyonun bir de öteki yüzü var.Çok düşük bir ihtimalde olsa belki de çok para kazanırım.Sağlam temellere dayanan mutlu bir aile kurarım.Yani Ben ölerek değilyaşayarak intihar etmeyi seçtim arkadaşlar.Bu gece gülümseyerek uyumayıçok güzel rüyalar görmeyi umuyorum.İyi Geceler.