Bitti.. Fişim çekildi... Ruhum bedenimden ayrıldı nabızım düşüyor,kanım donuyor................

Burada olup bunu okumanı isterdim.................

Hiç hazır değilim üstelik.
Gerçi zaman verseler bile ne denli hazırlayabilirim ki kendimi ölüme.
Her şey anlamsız geliyor artık, hiçbir bebek sevimli gelmiyor mesela.
Sevgili ölüyorum… Hazır değilim üstelik… Zemheri bir ormanda kaybolmak gibi. Hiç insansız ve yeterince korkutucu. Neden korktuğumu bile bilmiyorum üstelik. Soluksuzca, durmaksızın koşuyorum aynı doğrultuda bu puslu ormanda ve hep aynı boşluğa çıkıyorum. Ve hep ağlıyorum sonunda.
Biliyor musun artık dua etmiyorum, Tanrıya olan inancım azalıyor her geçen gün.

Sensiz geçen yıllarım vardı ya hani, hiçbir şey acıtamamıştı beni bu denli. Yine yalnız yine umutsuz ve yine çaresizdim ben. Eksiktin ama kimdin ki sen. Umursamıyordum bile. Kim olduğunu bilmediğim halde kaçıyordum senden. Yasamadan anlamak öyle zormuş ki meğer.. ve sen karşıma çıktın yeniden. İlk günlerde mutluydum bende. Mutluyum diyordum her önüme gelene onca yıldan sonra bende mutluyum. Herkese her şeye tüm yaşanmışlara rağmen mutluydum. Yavaş yavaş anladım senin için hiçbir şey ifade etmediğimi..


Duyacağım son ses şu tepemdeki siyah kutudan gelecek, telefondaki çevir sesine benzeyen, benim aranızdan ayrıldığımı ifade eden kalp atmayış sesi yerine


Birde biliyor musun sevgili, ölümü beklediğin tek bir gece, bir asır zindanda yaşamaktan daha beter geliyor kişiye? Ölümü beklerken neyi düşünmeli insan, şimdi en çok onu düşünüyorum. Her şey karmakarışık bu yerde. Hiç bir şeye, hiçbir anlam yükleyemiyorum. Neyin doğru, neyin yanlış olduğunu seçemiyorum. Ölüm bu denli yakınken ve bütün çıplaklığıyla koynuma girerken anlıyorum ki hiçbir şeyi çözemeyeceğim.
Ama bir tek şeyi biliyorum sevgili;
BEN ÖLDÜKTEN SONRA EN ÇOK SENİ ÖZLEYECEĞİM…



sen bende bambaşkaydın hani kızımız olacaktı? ama bitirdin işte sevgimi kalbimi ezip geçtin Allah yolunu bahtını açık etsin

aşk acısıyla güzeldir.....

demekki seninki gerçek onun ki sahte sevgi....
seven insan ne sevdiğinin gözlerine bakmaya doyabilir nede ona seni seviyorum demekten vazgeçebilir canım.....
sana unut değmez hak etmiyo sevgini demiycem dierleri gibi çünkü bilirim ki boştur bu laflar....sadece suna karar ver önce içindeki sevgi sana zarar mı veriyo mutluluk mu?
eger zarar veriyosa öneclikle beyninde bitirmelisin aklına kalbinden daha kolay hükmedersin....ama bunu ancak istersen yapabilirsin....
aşk insanı mazoşistleştiren bir olgu
öncelikle bundan kurtulmalısın ki kalbinede hükmede bilesin

arkadaş kalmak sana daha çok acı verir.....
demekki tanıdığın bekledigin biri deilmiş yada belkide kimbilir aklı karışıktır zaman ver biraz ve bir sure sonra tekrar konusmayı dene..

zor bir durum madem kimseye anlatmıycagın seyler var ozaman bopş bir kagıda yazıp içini dök emin ol bu bile işe yarar cunku içine atman susman bir sure sonra dolmana sebep olup istenmeyen sonuclar ortaya cıkartabilir....

psikolokluk değil canım tecrübe o
bütün ruhsal problemlerimi kendim çözmüşümdür bugüne kadar bütün yaşadıkalrımın altından tek başıma ayağa kalkabilmişimdir....buyüzden insan psikolojisinden anladığım söylene bilir biraz