gün ağırırken çıktım yola
kaybettiğim senmiydin benmi yoksa boşa giden yıllarmı.
şöyle dönüp bakıyorumda neleri bırakmışım arkada.
aşklarmı sevdalarmı yitip giden umutlarmı bilemiyorum.
ama bir parçam kalmış onlarla birlikte.
o bıraktıklarım bazen kabus olup beni ziyaret ediyolar.
benden hesap soruyorlar.
neden yitirdin herşeyi diye
soruyorlar ben susuyorum ben susuyorum onlarda susuyor.
acı veriyor bu kabuslar
anlamsız uykusuzluk ve birden susuzluk.
hemde hani şehrin ortasında sanki çölde kalmışsın gibi
yanlız kalırsın ya işte öyle bi susuzluk.
hem acı hem tatlı ne bitiyor nede bitmesini istiyorum.
gün ağırmaya başladıgında haydarpaşa garına gelmiş o saf delikanlı
gibi yanlız oluyorum.
onun gözlerindeki umut ışığı ağlatıyor beni
ne umutlarla geldiğini biliyorum çünkü.
şimdi bindim trene geri dönüyorum
yitidiğim umutları
sevdaları
aşkları yeniden bulabilmek için.
acaba bi tren vagonunda bulabilecekmiyim kaybettiklerimi.
bu küçücük oda hatırlatabilecekmi bana unuttuklarımı ?
aslında unuttuklarım çıkıp geldiğim yerde saklı.
umut topraklarının yeşerdiği topraklar benim evim.

gün agırırken çıktım yola
kara dumanlı küçücük bir tren vagonunda...

işte şimdi yoldayım...


22:24

neden yitirdin herşeyi diye
soruyorlar ben susuyorum ben susuyorum onlarda susuyor.
acı veriyor bu kabuslar
anlamsız uykusuzluk ve birden susuzluk.
saoL çok güsL

bazen yitirdiklerim gelir aklıma......
bütün hayatımı sildiğim günler.....
ne için derim neden bu fedakarlık bu kadar umursarlık....
ama birilerinin yapması gerek bunu....
teşekkürler yorumun için

bn sana asıL bu güzeL yazı için teşekkür ederim

daha neler varda işte böyle estikçe koyuyorum bakalım

gzl paylasım saol