hayat ne tuhaf değil mi?
çoğu zaman içini dökmeye bir cümle ile başlarsın....duygu dünyanın kapıları aralanır..cümleler ardı sıraya gelmeye başlar..

bazen haykırmak istersin bir imdat dilenirsin ve nasıl başlıyacağını bilmediğin anlarda bu cümle imdadına yetişir....

bazen bir tebessüm,tatlı bir bakış ve dokunuştur aradığın;bir omuza yaslanıp kendini salıvermenin arzusudur.istediğin çok şey değildir aslında;gözlerinde kaybolmak,gidivermek başka alemlere....

bazen rüzagrın önüne kapılıp giden bir yaprak olmak istersin bazen de o rüzgara diirenen bir vücut.ama çoğu zman nafiledir direnmen.hayat yolunu çizmiştir bir kere ve rüzgarın yönünü deiştiremezsin........
teselliyi bulmak istediğin dudaklar çoğu zaman soğuktur...üşütür içini...sense titrersin,gözyaşlarıla ısıtırsın kendini için için ağlayarak.......
kendini soğuk bir kış gününde çıplak ve yalnız hissedersin,ısıtsın diye yalnızlığına sarılırsın,gözlerin güneşi arayarak......
istediğin çok bişey değildir aslında ;sıcak bir tebessüm tatlı bir gülüş sıcak bir dokunuş.....

kendi kendine söylenirsin acaba çokmu şey istiyorum dye?
sonrada takma kafana diyerek kaçıverirsin oradan...
bir teselli istersin ufacık bir teselli...
karşılaştığın şey ise kapalı kapılardır....duvar gibi önünde duran kapıyı bir türlü kıramazsın...
sonra o kapıy kaleminle yıkarsın...cümlelerindedir savaşın...
yırtınırsın,kendini paralarsın.mağlup olmak üzereyken zaferi yaşarsın...içindeki fırtına dinmiştir artık...

hayat ne tuhaf değil mi?
kendi iç savaşında mağlubiyetide yaşarsın zaferide....ama bu zaferi tek başına kazanmamışsındır...seni sevdiğine inandığın insanlar hep yanındadır ve yanında olacaktır.o insanları kaybetme...onlara verebileceğin en değerli hediyeyi ver....
SEVGİNİ.......

içinde filizlenen renk renk çiçeklerin olsun onlara itinayla bak...asla inciltme karşında dimdik ayakta olsun senin gibi ve bırak sarsınlar etrafını...içlerinde kaybolmanın doyumsuz zevkini yaşa.........

unutma sen sevdiklerinle varsın...yanlızlık allaha mahsustur.yanında herzaman seni seven birlerinin olduğunu anımsa ve o güvenle dal nhayatın içine...bırak yere düşsende kaldıracak birileri var nasıl olsa................

noktalamalar ve ses eksiklikleri için özür dilerim arkadaşlar.....
yazmaya başladığımda klavyeden uzaklaşıyorum tamamen bittiğinde de kontrol etmeden gönder tuşuna bastım.....
hem içimdeki kelimelerin noktalama işaretleri yokki benim
buyüzden mazur görürsüzünüz umarım....

Işıklarını kapattım bir bir bu sevda şehrinin büyüsüne kapılmış , sahte yüzlerle dolanan , maskelerin ardında gülümseyip , dört duvar arasında kendini insan sananlara....Hey be koca şehir kimler geldi kimler geçti bu kaldırım taşlarından..Kimlerin ayak izleri kaldı...Kimleri yuttun bu koca şehrin gölgesinde..Kimleri yok saydın pırıltılı yalan gecelerinde....Kimlere sahte gülümsemeler dağıtıp bir oyuncak gibi oynadın...Gürültülerin içerisinde kimleri ezip geçtin bir solukta..Gül yapraklarının altında hangi pisliğe bulaştırdın suçu sadece sevmek olan insanları...Zamansız mevsimlerinin Yağmurlarında ıslanan gözyaşlarını nasıl hiçe saydın...Sen kalpsiz sevda yoksunu koca şehir...Sen değilmiydin Aşka davetiye çıkarıp salına salına gezdiren bu sokaklarda...Taşına, toprağına,gökyüzüne,sokaklarına ve sevda-i muhabbetine şiirler yazdığım sen misin Ey kendini bile kaybetmiş bulmaktan yoksun koca şehir...Yitirdiğimde sevda tılsımı denilen koskaca yalanı terk etmek vardı seni..Ama gel gör ki geç kalmışım...Battıkça batmış çıkamamışım çirkefliğinden,iki yüzlülüğünden,yalanlarından ve dolanlarından...Kurtulmaya çalıştıkça üzerime sıçramış pisliğin...Sen ne kadar kalleş bir şehir olmuşsun ve vefayı bir çırpıda yutmuşsun...Hatır , gönül senin için zevki sefa olmuş...Yüzüne bakılacak yüz kalmamış sende...Doyurdunmu aç karnını sevgiyi ve saygıyı yiyip bitirerek...Aç karnını doyurabildin mi zehir saçtığın sokaklarda...Bilsem ki anlayacak ve utanacaksın sana söylenecek o kadar çok şey var ki çirkeflerle dolu koca şehir...Gel gör ki bunu yapmam , yapamam...İşte o zaman senden ne farkım kalır ki benim....

O kadar güzel yazılar ki ikisinede hayran kalmamak hele ilk başta yazdığın kelimelere gerçekten sana hak veriyorum HAYAT NE TUHAF DEĞİL Mİ? Teşekkürler...

belkide tek çare vardır.... sevmek!.. Sevilmekse çaresizliğin başıdır....

emeğine sağlık güsel yazı olmuş.....