Babama


Biliyorum sende beni özlüyorsun.Biliyorum çünkü bende seni özlüyorum hemde çok.Derler ya burnumun ucu titriyor diye aynen öyle.Biz birbirimize benziyoruz babamsın o kadar çok özelliğini almışım ki boyum posum nazım sazım sinirim höt hötlüğüm bile sen.Sen neysen ben de oyum.Gururunu bir kenara koy babam kızın seni özlüyorzaman geçiyor ya sen ya ben göçeceğiz bir gün.Kim kaldı bu dünya da ki biz kalalım.Bir bayram günü gördüm seni en son işte en son o zaman içimi acıttı kanadımı kırdı sözlerin.Öyle ya büyükler der biz yaparız.Öyle değil işte söz kurşundan daha çok zarar veriyor ve atılan ok ile söylenen söz geri gelmiyor.Ben anneyim biliyorum içim acıyor kızımı azarladığımda o uyurken de olsa özür diliyorum içimivicdanımı rahatlatmak için.Ben uyurken hiç beni öptün mü babakalbimi kırdığını düşündüğünde hiç özür dilemek geldi mi içinden.

Küçüktüm kocaman ellerin vardı hep başımı okşasın isterdim o eller.Gölgen bile huzur verirdi bana.Genç kızlık yıllarımda seni beğenirdi arkadaşlarım övünürdüm benim babam yakışıklı adam diye.Öyle munis bir sesin vardı ki konuşurken hep içim titrerdi ama bağırdın mı yer gök titrerdi benim haricim de.Neden başkasına daha mülayim olurken bana yani ilk kızına bu kadar vermekte cimri davrandığın bir sevgi dolu kalbin var.Seviyorsun beni biliyorum biliyorum çünkü ben senin kızınım seni sen kadar tanıyorum.Sana 30 lu yaşlarımın ortasına geldiğim bu yıl ilk defa Internet aracılığı ile de olsa SENİ SEVİYORUM BABACIM dedim sen orda bile bana “bende seni seviyorum” demedin.Neden böyleyiz biz.Sen ve ben niye bu kadar gurur ve siniri bir bedende taşıyoruz.

Benim babam güzel yemek yapar diye hep her yemekte anar ve anlatırım seni.Tariflerini uygularım yiyenler ellerine sağlık dediler mi ben de sana içimden teşekkür ederim.Bak babacığım ben seni her şey de bu kadar anar ve minnet duyarken neden sen beni sesimi duymak için dahi olsa aramıyorsun.Ben kocaman oldumanne oldumeş oldum ama hala senin kızınım ve hala senin sevgine şefkatine ihtiyacım var.Geçtiğimiz günlerde bir arkadaşımın annesi rahatsızlandı hastaneye kaldırdık bilirsin ben bu konularda soğuk kanlıyımdır.Nerde nasıl ne yapılır bilirim.Neyse çok uzatmaya gerek yok müşahede odasında 2 kişi hayata gözlerini yumdu babam.Seni o kadar özlemişim ki kızları ağlarken o insanların sanki seni kaybetmişim gibi yaşlar sicim oldu yanaklarımdan.Ben o günden beri fenayım babam.Ama ne gelir elimden ben de bu gurur sende de bu inat varken ölüm döşeğinde bile istemezsin beni.Söylemezsin değil mi KIZIMYAVRUM SENİ SEVİYORUM EVLADIM ben en çok kızıma bunları söylüyorum.Benim sevgimin yokluğunuyoksunlunu hissetmesin diye her gün sarıp sarmalıyorum onu.

Ben depresyon tedavisi görüyorum baba.Doktor bana bu kadar düşünmesıkma kendini bazı şeyleri unut diye öğüt veriyor.Yapamam ki bir yanım hep boşken hayal kuramam ki.Anneyimeşim ama evlat değilimolamıyorum.Artık yoruluyorum ben içimde ki cam kırıkları her yerime batıyor.Dışardan görünmeyen yara yara değil sanıyorlar.Oysa bu yaralar o kadar yakıyor ki akan gözyaşım onlara değmeden kurumuyor.Yarama tuz basıyorum gözlerim her ağladığında babam.Gözyaşımı silmeistersen bana sarılma ama bir telefon aç özledim seni de bana.Çok şey istiyorum değil mi senden bunu asla yapmazsın asla.Biz seninle ahrette mi sarılacağız baba.Beni orada mı seveceksin.Öyle ise ben sana sevgiler biriktiriyorum babamGün gülüşlerkocaman sarılışlar.Ben beklerim yeter ki sen beni orada sev orada bekle babam.Sakın bu yalan dünyada ki sinirinidüş kırıklıklarını bana mal etme.Unutma ekmek değil istediğim sadece maliyeti hemen hemen sıfır olan bir gülüşbir kucakseni seviyorum diyen bir dil.Ben seni seviyorum BABAM çok özlüyorum.Hisset artık kızın sana benzediği için bu kadar hırçın.
12 şubat 2007 BABAMA

-----------------------------------------------------------------------
Kuş Kanadı Kalem Olsa...

Tırnaklarına motor yağı işlemiş parmaklar 40 ytl yi hayvan dünyası adlı işletmenin ¤¤¤gâhtarına uzatırken evinde ki küçük çaplı hayvanat bahçesine yeni bir fert kazandırmanın gururuyla mamurdu. Banknotlarda ustasının cebinin sıcaklığı henüz mevcutken doğruca buraya gelmişti. Sevimli kumral çehresi meraklı insanlara has mimiklerle şekilden şekle giriyordu. Masum kahverengi gözleri ise raflarda dolanıyor hayallerini hakikate terfi ettirememenin ezikliğini bu şekilde üzerinden atmaya uğraşıyordu. Tavandan tabana kadar uzanan büyük raflardan kahverengi tüylü sarı benekli kuşun bulunduğu bölmenin karşısında durdu.
Çayırı çimeni mesken tuttuğu güzel günlerin birinde ağaçtan atılan ağ ile özgürlüğünü kaybeden bu sevimli şeye içi ısındı. Ayaküstü 5. kuşunun bu kuş olması için bir düzine sebep buldu. Mesela birinin hayalleri diğerinin özgürlüğü elinden alınmıştı. Bu yüzden ikisinin de gönlü yaralıydı. Sonra kuşun rengi kahverengiydi kendi teni de kumraldı. Kuşun kanatlarında sarılar serpilmiş gibiydi onunda saçında sarı teller vardı. Kısaca iş niyeti bozmaktaydı. Niyet bozulunca kanadının üstünde tüy var deyip gene alacaktı.

Netice itibariyle paraya kıymış beşinci kez kuş babası olmuştu. Pembe renkli kafese koyduğu dostunun özgürlüğünü kısıtlamaktan dolayı ufak çaplı bir vicdan sarsıntısı geçirdi. Ancak hayata küçük yaşta atılmanın getirilerinden olan aldırış etme hassasiyetinde zayıflama sendromu nüksedince meseleye fazlada ehemmiyet vermedi.vicdanının Artçı şoklarıda bu yüzden etkili olmadı. Kimseye açılamayan içine kapanık penceresinden süzülen ışıkta bu kuşcağızın bülbülvari sesiyle şakıdığını düşündükçe kafesin zindan olmadığı yönünde ki telkinlerle yüreğini avutmaya çalıştı. Bu şekilde vicdan muhasebesini ufak çaplı sıyrıklarla atlatınca kafesi elinde sallaya sallaya haliç üzerinde yürümeye başladı. Köprü üzerinde balıkçıları görünce iki haftadır bu zevki yaşayamadığı için kendi kendine hayıflandı. Tanıdığı tanımadığı herkese rast gele diyerek selam çakıp oltadaki yeme tenezzül eden şikenperver balıkların titreyişlerini izlemeye koyulması ütopik alemlere geçiş yapması için yeterliydi.öncelikle sazanlık yapma deyişinin menşeini keşfetmişti. Balıkça bilse ilk bakışta hoş görülen her şeyin hoş hoş görülmeyenin ise nahoş olmadığını anlatacaktı. Ağızlarından iğne çıkarılıp yarı beline kadar su dolu kovaya konulan balıkların daha az önce aldıkları hayat dersinden nasiplenemeyişlerine yeniden kızacak bu kez yalancı bahara kanmanın kötülüğünden bahsedecekti. Bu vurdumduymazlıklarını cezasız bırakmamak adına tava un ve yağ ile içli dışlı olmalarını sağlayacaktı. Daha da uslanmazlarsa
—Yerim ya! Siz adam olmazsınız diyerek limon eşliğinde bu öğütten nasipsiz balıkları tarih sahnesinden silecekti.

Bu hayalin neticesi sulanan ağzını sile sile az ilerde ki kayalara oturdu. Koleksiyonunun yeni parçasını sağ tarafına yerleştirdi. Çayırdan tüccar eline düşünce kurtarıcı bekleyen yazık ki kurtuldum sanırken bir başka esarete mahkûm olan kuşcağız sersemlemişti. Kafesin parmaklıkları kafasını geçirebileceği kadar büyük olsa yapacağını biliyordu ama değildi işte. Tüm olumsuzluklara rağmen tekrar tekrar makûs talihini değiştirme gayreti gösteren kuşun bu hali hoşuna gitmişti. Üzüldüğü nokta bu yeni arkadaşını muhabbet kuşu gibi serçe parmağına alarak gezdiremeyecek oluşuydu. Eleman asiydi. Yine de insan aleminde de bu fıtrata sahip arkadaşlarının kalenderliklerinin yanında sır tutma başarısının da göz önünde bulundurarak çayır kuşuna sırdaşlık teklif etti. Sükût ikrardandır diyerek anlaşmayı kabul ettiğine hükmetti. Yeni sırdaşına arz-ı hal etmeye başladı.






Önce adını koyalımsenin adın Cem olsun dedi.çileli adaşının hayatına atıfta bulunarak.hayatının gizli kalmış ve gizliliğinden dolayı rahatsızlık duyduğu yönlerini anlatmaya başladı.önceleri babasının kuşçu olduğundan G.A.O.P da ki evlerinin üstünde bulunan yüzlerce kuştan bahsetti.hayvan sevgisinin buradan kaynaklandığını düşünüyordu.sonra işlerinin bozulduğunu güvercinlerini satmak zorunda kaldıklarını anlattı.sütçü adını verdiği güvercini elinden giderken nasıl ağladığını anlattı.kuş yetiştiriciliği hakkında ki engin bilgilerini aktardı.güvercinlerin bacağında ki küçük mavi halkaların ne işe yaradığını ne zaman takıldığını ve sırf süs olsun diye bu camı hayvanın bacağına takanların cehaletlerine güldüğünden bahsetti.sonra muhabbet kuşunun pencere açıkken bile kaçmadığınıonun da muhabbet kuşu kadar sadık olduğuna inanmadığı için bu toleransı maalesef kendisine gösteremeyeceğini kibarca tebliğ etti.kendi gözüyle de görecekti ya evde 4 hemcinsi ile 3 Japon balığı ikamet ediyordu.daha da özele inip babasının para kazansın diye onun okuldan almasına çok bozulduğun anlattı.asım ustanın sertliğinden en ufak hatasında tornavidanın sap kısmıyla rasgele sırtına vurmasından yakındı.babasına anlattığı zaman karşılaştığı sus eşek herif lafını hazmedemeyişini eninde sonun da usta olacağını o zaman hesaplaşacakları konusundaki yeminini beyan etti.anlattıkça açıldı.açıldıkça ağladı.ağladıkça anlattı.durgunlaştığı zaman moral bulma umuduyla hayallerini anlatmaya koyuldu

Eğer her şey olduğu gibi olmasaydıöğrenimine devam edecek sonrasında Akif'le meslektaş olacaktı.belki de aynı onun gibi mesleğine sataşan boşboğaz birini

-hayırdır bir yerin mi ağrıyor diyerek aşağılama fırsatı bile bulabilecekti.

Üstelik hayvanata muhabbetle yüreğiyle dalga geçer gibi kirli olan ellerinden de kurtulmuş olacaktı.Düşünsene cem diyordu.hem hayvanlarla içli dışlı olacağım hemde bu işten para kazanacağım.ne manyak olurdu kim bilir..yanından geçerken üzerine yanlışlıkla basınca ölecek izlenimi veren peluş hastaları olacağını düşündü.doğru söylemek gerekirse hayvanlar aleminde bir tek bu canlıları sevmiyordu.yanından geçerken sanki bir şey yapabilecekmiş gibi havlamalarına sinirleniyordu.birde her gördüğünde şut çekmeye müştak oluyordu.


Denizin kendine has kokusu fevc fevc burun deliklerinden içerisine nüfuz ederken koluna sıçrayan bir damla deniz suyuyla vaziyetini değiştirdi.pantolonunun arka cebinden koparılırken yırtıldığı anlaşılan birkaç tane kağıt çıkardı.uçma yetisine sahip sırdaşına hitaben.

-bak Cem dedi bunları her okuduğumda aaafim yerine gelir ister misin senle paylaşayım. cık sesini hüsnü zan ederek evet olarak yorumlayıp okumaya başladı

-canımızdan çok sevdiğimiz köpeğimiz fifiyi kaybetmenin derin ızdırabı içindeyiz.bu zor günümüzde bizi yalnız bırakmayan değerli dostumuz ve aile veterinerimiz sayın bilmem kim beyefendiye tüm emeklerinden dolayı teşekkürü bir borç biliriz.

-çocuğumuz(!) sisi kaybolmuştur.bulan duyan gören onun hakkında en ufak bir bilgi getirene bilmem kaç dolar ödül verilecektir.

-trakya kırması İsveç dalması köpeğimiz dobiye asaletine uygun eş aramaktayız.ilgilenenlerin şu numarada bize ulaşmalarını ivedilikle rica ederiz.


Orhan veli üstad gibi urumeli hisarına yakın oturmuşken okkalı bir küfür savurdu.kendi hayatı parasızlık yüzünden mahvolurkenbabası parasızlık yüzünden onu okuldan alırken bazıları itten çocuğum diye bahsediyor ölümünden duyduğu üzüntüyü dile getirmek için sayfalar dolusu ilan veriyordu.cem ile durumu paylaşmak istedi ama kelimelerin kifayetsiz kaldığı anı yaşıyordu.hayalleri ile hakikatlerin çatışması asabının bozuyordu.bir yanda hassülhaslar aaaif için kariyer yakarken diğer yanda kendi gibileri yaşamak için ömürlerini yakıyorlardı.isyanın eşiğine gelmişti.ceme ne susuyorsun diye bağırmaya başladı.kafesi eline aldı.şaşkın şaşkın bakan kuşa ağzından köpükler saça saça bağırmaya başladıneşelenirrim diye okuduğu kağıt parçaları bu kez haftalığını hayalleri için harcadığından olsa gerek asabını bozmuştu..nerede adalet diye bas bas bağırıyordu.tam kafesi yere çarpacağı sırada Süleymaniye‘den yükselen ezan sesiyle olduğu yere çivilendi.ezanın bu kadar mana taşıdığı tek bir yer hatırlıyordu oda arkadaşının babasının ölümü üzerine gittiği taziyede duyduğu ezandı..her sabah geçtikleri kapıdan geçen arkadaşının babasının bir daha o kapıdan geçemeyecek olduğunu ve bunun bir gün mutlaka kendi başına da geleceğini düşünerek ezanı dinlemişti.şu dakika da aynı hissi yaşıyordu.ateş saçan gözlerine su serpen ulvi ses aklını başına getirdi.kafesi yere bıraktı.yüzünü denize döndü.gözlerini kapatıp yüzünü okşayan rüzgarın sürüklediği su partiküllerinin serinliğinde ezan bitinceye kadar bu alemlerden başka bir alemde dolaştı.ezan bitti de yoluna devam ederken fırtına sonrası durgunlaşan denizler gibi pişman mahçup ve mahzun yeni arkadaşından affının binbir rica ile talep ediyordu..

-----------------------------------------------------------------------
Bu Denli Yalnızlık

şu ileride ki çiçekleri solmuş bahçeli ahşap evin içerisinde yaşardı bulut dede. yalnızlığını asla paylaşmazdı.asabi suratı hep asık ve insanları sürekli tersleyen biriydi.
akşamları daktilo sesi duyulurdu evinin önünde. daktilosu ile şarkılar söylerdi. loş ışıklı odasından yükselir sesler semaya ulaşırdı.yazılarının başlığını en sona bırakırdı hayatı gibi. yazı biter dışarı çıkar sokaklarda arardı başlığı.
ak saçında yalnızca bir tel siyah kalmıştı. kader o an unutmuştu bulut dede'yi.o saçı aka çevirmeden gitmişti. şöminesinin ateşine gömdü resimlerini.evin bacasından çıkan dumanlar ile geçmişini attı karanlıklara.

kapı zilinin nasıl çaldığını bile bilmezdi.bir telefonu vardı ama ahizesi pencere camından sarkmışsarı çimlere uzanmıştı. bu kaderden oda kaçamamıştı. o kadar uzun zaman olmuştu ki... hiç evlenmemiş hiç kimseyle dostluk kuramamıştı. yalnızca daktilosuna dokunurkimsenin yüreğine dokunmasa izin vermezdi. titrek yaşlı parmaklarısevgilinin teninde gezercesine harflere dokunur yakını görmeyen gözlerinin önündeki gözlüklerini arada bir düzeltirdi yari izlercesine.
bir gece yine daktilo başladı şarkılarını söylemeye. şömine ateşi bir kaç fotoğrafı daha attı karanlıklara. bulut dede gene kinini yazıyordu satırlara.bu daktilonunn tuşlarının sesinden gayet iyi anlaşılabiliyordu. o denli sert ve seri basışları duyduğunuzda sizde bunu anlayabiliyordunuz. hiç bir endişe duymaksızın sadece iç dökümünü gerçekleştirdi. bir anlam kayması olması umurunda bile değildi.ya da beğenilme çabası. sadece şömineye at bir kaç resim onların ışığında yaz geçmişi. bulut dede buydu işte.
gene yazı bitmiş başlığa gelmişti. bulut dede kalktı sandalyesinden "ah unutulmak" dedi. kapısını araladı ve çıktı. çıkarken dudakları hafifçe kıpırdadı ve sayıkladı." sende mi ölüm unuttun beni?"
bir an kapı çaldı. yazar bile ilk defa duyuyordu bu kapının zilini. bir kuş sesi ile çalıyormuş. titrekkorkak bir kuş gibi. bunca zaman terkedilmişlik ile yaralı kalmış bir kuş gibi.ilk defa biri gelmişti ve bulut dede evde değildi. yalnızlık zevkin doruk noktalarında şehvet ile gülmekteydi. ama kim gelmiş olabilirdi ki?
gecenin geç saatleriydi ve bulut dede evine geldi. şimdi bir başlık atacak ve usulca yatağına uzanacaktı. her zaman böyle yapardı. loş ışıklı odasına çıktı.ağır ağır adımları bedenindeki ağrıları dışarıya vurmaktaydı.gekdi çalışma masasının önünesandalyesini çekti ve ellerini daktilosunun üstüne koydu. ama başlık atılmıştı. bu denli unutulmuşlukbu denli yalnızlık. başlığı bir not edasındaydı." geldim evde yoktunben Azrail."
-----------------------------------------------------------------------
Gözlerdeki Mutluluk

Cebimdeki biletleri çıkardım. Numaraları kontrol edip yerime oturduğumda tren hareket etmek üzereydi. Uzun uzun çalan düdüğü yolcuları kompartımanlara davet ediyondu.
Akşamın kızıllığı göz alıyondu. Güneşin karşıdaki dağların arkasına doğru yönelen kızıl ışınları yüzümüzü yalıyondu.
Valizimi yerleştirdim. Yakın dostum olan kitabımı çıkardım. Bir bölüm okuyup önümdeki koltuğun arkasında bulunan fileye bıraktım.
Bu arada tren hareket etmiş yolcular ile uğurlamaya gelenler birbirlerine el sallıyondu. Bizi uğurlamaya kimse gelmemişti. Küçük kızım ise nispet edercesine kompartımanın penceresinden herkese el sallıyondu.
Yan tarafta oturan gözlüklü örme takkeli beyaz sakallı yaşlı adam yanındaki koltukta oturan iki genç kıza direktifler yağdırıyondu.
Yanındaki boş koltuğa kimsenin oturmaması için kendince tedbirler alıyondu. Böyle davranmasına sebep belki de kıskançlık duygusuydu.
Yaşlı adamın yanına gelip dikilen genç:
-Amca oturabilir miyim? dedi.
-Biletin var mı? dedi sert bir ifadeyle.
-Var. Beş numara.
Artık yapacak bir şeyi yoktu. İstemeyerek:
-Gel otur dedi ve ayağa kalktı.
Genç amcanın yanına oturdu. Uzunca bir süre hiç konuşmadılar.
Yan tarafta oturan bir başka genç hep pencereden dışarı bakıyondu. Kim bilir nerede neyi hayal ediyondu?
Bir ara pencereden sol tarafa bakıyonum... Uçsuz bucaksız buğday tarlaları... Olgunlaşmış dolgun başakların baştanbaşa sapsarı ettiği tüm¤¤¤¤iz çıkıntısız altın renginde bir deniz...
Güneşin son ışınları hafifçe esen rüzgârın dalgalandırdığı bu altın rengi buğday denizinin üzerinde daha alımlı daha kırmızı daha göz alıcı hale geliyondu.
Kendimi alamadım. Uzunca bir süre baktım. Bu güzelliğe ufukla birlikte bakmak dinlendiriyondu.
Çok uzakta bir köy görünüyondu. Minarenin alemi karşıdaki dağın üstündeymiş gibiydi.
Demiryolunun sağında meralar vardı. Aralıklarla koyun sürüleri ve inek sürüleri görülüyondu.
Yağmurlama sistemi ile pancar sulayanlar vardı. Yakınından geçerken aşağıya düşen damlacıkların güneşin kızıl ışıkları ile birleşmesi öyle bir renk curcunası oluşturuyondu ki doğrusu seyretmeye değerdi.
Trenin çıkardığı toz kütlesi boşluğa doğru yükseliyon; sanki güneşle ufukta birleşmiş gibi bir manzara oluşturuyondu.
Bir arkadaki bayan eline aldığı kitabı soluksuzca okuyon; ara sıra da beş altı yaşındaki kızıyla oynuyondu.

***

Yanımdaki yaşlı adam dolaşmak için çıkan kızların geri gelmesiyle derin bir nefes aldı. Birlikte oturduğu genç ile koyu bir sohbete başladı.
Artık ufuk tamamen kızıla boyanmış güneş dağların arkasına çekilmişti. İçerideki hararet yavaş yavaş kaybolmaya başlamıştı.
Dağların rengi kurşuni siyaha boyanmış ağaçlar seçilemez hale gelmişti.
Bu arada kızım Aliye kendisiyle ilgilenmem için beni tekmeliyondu. Kendisiyle ilgilenmemi istediği zaman hep böyle yapardı. Arada bir “baba” diye nâra atıp elini yazdığım kâğıdın üzerinde gezdiriyon kalemimi almaya çalışıyondu.
Yazma imkânı bulamadığım için kalem ve defterimi kaldırdım. Kızımla oynayıp onu memnun etmeye çalıştım.
Kızım kalemle çizip karalamayı çok severdi. Eline aldığı kalemle karışık resimler çizer sonra da şu şu diyerek çizdiği şekilleri isimlendirirdi.
Defterimden bir yaprak koparıp kalemimle birlikte verdim. Uzunca bir süre beraberce çizip oynadık.
Sıkıldı. Elindeki kalemi bana uzattı:
-Baba! Al dedi. Arkasından çizip karaladığı kâğıdı uzattı. Sonra da annesinin kucağına yattı. Gözlerini zonla kapayıp:
-Anne! Nen nen diyerek uyumak istediğini ifade etti.
Trenin ahenkli şekilde çıkardığı “tıkıtık” sesleri arasında uyudu.

***

Kızım uyuduğuna göre yazmama engel kalmamıştı. Kalemi elime alıp tekrar yazmaya başladım.
Yandaki yaşlı adama baktım. Cebinden çıkardığı Kuran-ı Kerim'i okuyondu. Yüzündeki olumsuzluk kaybolmuştu. Dünya ile bağlantısı olmayan bir huzur gözlerinde parlıyondu. Evet gözlerde parlayan huzur yayılıyondu gecenin loş ışığı altındaki kompartımana. Belki de gözlerdeki aydınlıktı gördüklerim.
Okumaya bir müddet daha devam etti.
Yanındaki gence döndü:
-Delikanlı! Müsaade edersen namaz kılacağım dedi.
Genç kendisinden istenen karşısında mutlu olduğunu gösterircesine:
-Tabii tabii buyurun diye cevap verdi.
Ayağa kalktı. Kompartımanın kapısına doğru yürüdü. Namaz kılan bir insana hizmet ettiği düşüncesi yüzünden döküldü. Bu duyguların etkisiyle o da mutluydu.
Yaşlı adam dizlerinin üstüne çöktü. Ellerini kaldırıp tekbir aldı. Namazını kıldı. Buruşmuş ellerini kaldırdı. Dua etti sessizce.
Namazdan sonra yan tarafta oturan kızların verdiklerini yedi.
Genç kıza döndü:
-Hatice! Ahmet amcan da duymuş benim kriz geçirdiğimi.
-Öyle mi?
-Hııı. Geçen gün telefon açtığında söyledi.
-...
Bir süre kendi aralarında konuştular sessizce.
İçimden yaşlı adamla konuşmak geldi. Tepkisinin nasıl olacağını bilemediğim için vazgeçtim. Ani bir hareketle öne doğru eğildim:
-Amca nereye gidiyonsunuz? dedim.
Gülümseyen yüzüyle bana döndü:
-Kütahya'ya dedi.
-onalı mısınız?
-Evet. Konya'dan geliyonuz.
-Hayırdır? Konya'da bir işiniz mi vardı?
-Mevlana'yı ziyaret ettik. Konya'da akrabalarımız var. Yanlarında bir kaç gün kaldık.
Sohbeti epeyce ilerletmiştik. Bana Konya'nın güzelliklerini anlattı... Mevlana'dan Alaaddin'e... Sırçalı Medreseden Meram'a... Camilerinin güzelliklerinden şehrin temizliğine kadar:
-Konya'da yaşamayı isterdim dedi özlem duyan bir sesle.
Mevlana'ya olan sevgisini anlatmak için duramadı cümleleri peş peşe sıraladı:
-Mevlana'yı sık sık ziyaret etmek herhalde huzurumu artırırdı. Ziyaret ettiğimde çok farklı duygular yaşadım. Manevi bir hava soludum bitmesini hiç istemeden. Anlatamam.
Sessizce dinledim. Bazen başımı salladım “evet” anlamında.
Mevlana'dan etkilendiği her halinden konuşmalarının her cümlesinden belliydi. Her “Mevlana” deyişinde gözleri parlıyon gözlerindeki mutluluk kompartımana yansıyon ve yüzündeki sevinç ifadesi büyüyondu.
Böyle bir sevgi insanı ve gönül dostundan etkilenmemek mümkün müydü?
Konuşmalarının arasını Mevlana'nın sözleri ile süslüyondu.
Bir çırpıda Mevlana'nın birçok sözünü sıralayıverdi:
“Şefkat ve merhamette güneş gibi ol.”
“Başkalarının kusurunu örtmede gece gibi ol.”
“Tevazu ve alçak gönüllülükte toprak gibi ol.”
“Hoşgörüde deniz gibi ol.”
“Ya olduğun gibi görün ya göründüğün gibi ol.”
“…”
-Ne kadar güzel değil mi? dedi.
-Böyle olsak; zaten herkes huzurlu olur. Gözlerden hep mutluluk dökülür. Hatta insanlar “sadece olduğu gibi görünse” sıkıntılar kendiliğinden ontadan kalkar… diyerek karşılık verdim.
Konuşmalarımız Mevlana üzerinde devam etti gitti. Bilgiliydi. Mevlana'nın kitaplarından da haberdardı:
-Mesnevi Fîhi Mâfihi… dedi.
O konuştukça ben şaşırdım. Bilgisinden ve Mevlana sevgisinden dolayı saygım arttıkça arttı.

***

Konu dönüp dolaşıp; geçirdiği krize gelmişti:
-Çok zon dedi. Çok zon. Allah düşmanımın başına vermesin.
O anı yaşıyon gibiydi. Yüzündeki çizgiler derinleşti. Düşündükleri gözlerine yansıdı. Kaldığı yerden devam etti:
-Dünya boş... Anlamsız... Bir varsın bir yoksun... Daha birkaç gün öncesiydi. Kriz geçirdim. Gidip gelmişim anlayacağın. Hiç bir şey hatırlamıyonum. Gözlerimi açtım ki hastanedeyim.
-Geçmiş olsun.
-Sağ ol evlat! İnsan hayata pamuk ipliğiyle bağlı. Koptuğu anda her şey biter. Ben o anda ölebilirdim de. Hayat durmadan devam ediyon. Tıpkı bir tren misali. Tren istasyondan kalkınca geri dönmez. Zamanında binersen ne âlâ. Yoksa aynı trene bir daha binemezsin. Önemli olan zamanında binmek. Treni kaçırmamak. Tabii bu arada yolculuk için yolluk hazırlamayı unutmamak gerekir.
-Doğru söylüyonsun dedim.
Pür dikkat dinlemem hoşuna gitti. Bana olan ilgisi arttı. Devamlı konuşma isteğini anladım. Konuşup rahatlaması düşüncesiyle yakınlık gösterdim.
-Sen nereye? diye sondu.
-Kütahya'ya.
-Kütahyalı olmadığın belli.
-Değilim. Yakınlarımı ziyaret için gidiyonum.
-Çok iyi. Büyük sevap. Akraba ziyaretini terk edip yakınlarıyla ilgiyi kesmeyi dinimiz hoş karşılamaz.
-Evet derken göz kapaklarımın ağırlaştığını hissettim.
Uyuma isteğim artmaya başladı. Uyumak isteğimi söylesem ayıp olur mu? diye içimden geçirdim.
Yanımdaki amca konuşmasına devam etti:
-Misafirim ol diyerek evini tarif etti.
-Nasipse inşallah dedim.
-Şehir teklifi falan değil ha! dedi gülerek.
-İnşallah dedim ikinci kez.
Bu sözlerle esnemelerim arttı. Amca içimden geçenleri okuyonmuşçasına:
-Birazcık uyuyalım diyerek gülen yüzünü pencere tarafına çevirdi.
Trenin tıktık sesli ninnisiyle pencereden dışarıdaki karanlıklara gömüldü gözlerim. Uzaktaki yanıp sönüyon gibi görünen bir köyün sokak lambaları ile yıldızların parıltısı birleşmiş gibiydi. Karanlıkta kaybolan gözlerim uzaklardaki ışıklar arasında asılı kaldı...
Sessizlik içinde duraksıyonum. Bir şey arıyonum; bulamıyonum. Yan tarafımdaki oturan amca nefes almakta zonlanıyon. Moton sesi gibi hırıldıyon boğazı. Bağırıyon; sesi çıkmıyon. Ağzından köpükler akıyon. Çırpındıkça çırpınıyon. Yüzü gözü mosmon kalıyon. Bir şey yapmak istiyonum. Elimden bir şey gelmiyon. Yardımcı olamamak; çaresizlik konkutuyon. Gözlerimin önünde ölüme giden birisi. Ürperiyonum. Ölüm konkutuyon beni. Benliğimi çepeçevre sarmalıyon. Ölmek ölümü yaşamak... Soğuk bir düşünce. Soğuk bir terleme. Soğuk bir dokunuş. Elimde başlayan demir soğukluğu vücudumda yayılıyon. Titriyonum.
“Kütahya” diye bağıran kondüktörün sesi kulaklarımda çınladı.
Hafifçe doğruldum. Gözlerimi ovaladım. Kendime gelip yanımda oturan amcanın mışıl mışıl uyuduğunu görünce içim ısındı; sevindim. Amcanın Mevlana'dan bahsederken gözlerinde oluşan mutluluk şimdi benim gözlerimde de parladı.
O anda avaz avaz bağıran Kondüktörün sesi ahenkli notaların oluşturduğu güzel bir beste gibi geldi
-----------------------------------------------------------------------
Yılancı Bekir


Çocukluk yıllarımın seçtiği kasabayı düşündüğümde her nedense sıcaktoz ve dikenler gelir aklıma.Mahalle arasındaki tozlu yollaryolun kenarında hatta bazenda yolların ontasındaki çakır dikenleri ve dikenlerin ayaklarımızda oluşturduğu ama bize doğuştanmış gibi gelen yaralar. Yoldaki tozlar çığlıklarımızla havaya kalkaroyunumuza katılır gibi gelirdi bana.Ne kadar çok çığlık varsa o kadar çok toz demekti. Çığlıklar çoğaldıkça toz yoğunlaşır birbirimizi göremez olurduk. Yol kenarındaki sararmış dikenler bembeyaz olurdu.
Bazen sokaktan gelen bir ayak sesi ile irkilirdik.Çığlıklar yavaşlayıp toz bulutu çekilirken köşe başında sırtı tonbalı bir adam belirirdi. Öylece hareketsiz kalır ona bakardık. Arada fısıldaşmalar olurdu:"Yılancı Bekir Yılancı Bekir" diye.
Adam yavaş yavaş yürüyerek yanımıza gelir ve bize hiç bakmadan yoluna devam ederdi. Bizler Fareli Köyün Kavalcısı misali tozlu yolda ilginç bir kafile oluşturarak onu takip ederdik.Bazen arkasındaki diğer mahalle çocuklarının yaptığı gibi bizde dalıp başka mahallelere kadar gittiğimiz olurdu.
Nerede duracağımız tamamen Yılancı Bekir'in aaafine kalmış bir şeydi.
Gölge bir yer bulup ta yere çöktüğünde bizlerde hemen yarım daire oluşturup
onuve daha çokta çuvalını izlemeye başlardık.Çuvaldaki her kıpırtı bizi ürpertir konkuya salardı. Ama o bizi hiç umursamazdı. Saçlarına temas eden kısmıkirden simsiyah olmuş şapkasını çıkarırdizlerinin üzerine koyardı.Elini ce
ketinin iç cebine uzattığında biz cebinden yılan çıkaracağı konkusuyla bir kaç adım geriye çekilir beklerdik. O cebinden tütün tabakasını çıkarıreliyle kapağına bir kaç fiske vurur ve açılan tabakadan bir sığara sarardı. Bu süre bize bir asır gibi gelirdi.Ama o hiç umursamazşalvarının cebinden çıkardığı benzinli çakmağını bir kaç kez çaktıktan sonra sigarasını yakaraaaifle tüttürürdü.
Çevreden bir kaç büyüğünde kalabalığa katılmasıyla Yılancı Bekir tonbasını önüne çeker içerisine hiç bakmadan yılanları bir bir dışarı çıkarıpoynamaya başlardı. Biz konkuyla biraz daha geriye çekilirkeno yüreğimizi ağzımıza getirecek şekilde yılanları koynuna koyar boynuna dolar hatta bezende kafalarını ağzına alıp ısırırdı.En büyük yılanı en son çıkaracağını düşünerek gözlerimizi tonbadan ayırmazdık. En büyük yılan muhtemelen siyah renkli olurdu.Yılancı Bekir yılanlarla oynamaya başladığında çevresindekileri unuturdu adeta. Önce yılanı bırakır gözleriyle takip ederdi. Zavallı yılan çevredeki kalabalığı görünce tonbadan çıktığına bin pişman olmuş gibi gelirdi bana.Hemen saklanacak yer arardı. En uygun yerde
Yılancı Bekir'in şalvarının kenarı veya içi olurdu. Bekir kavrulmuş yüzündeki zekice parlayan gözlerini kısarkaşlarını çatarak yılana kızarazarlardı.Zavallı yılan sanki anlıyonmuşçasına hemen toparlanır ve yön değiştirirdi.
Bizler onun yılanlarla konuştuğuna ve onlara söz geçirdiğine inanırdık.
Gösteri bittikten sonra tonbanın yere gelen kısmını temizlersonrada sırtına alırdı.Büyüklerden bahşiş verenler olurdu.Bizler çuvaldan gözümüzü hiç ayırmazkıpırtılara bakarak en büyük yılanın hala tonbada olduğunu ve onu hiç
dışarı çıkarmadığını düşünürdük.

-----------------------------------------------------------------------
Mor Adamlar



Mor ADAMLAR


Ali sakin bir yaşamı olan ailesi arkadaşları öğretmenleri kısacası herkes tarafından çok sevilen bir çocuktu. 10 yaşında 4. sınıf öğrencisiydi.

Ali bir sabah kalktı. Elini yüzünü yıkadı kahvaltısını yaptı. Önlüğünü giydi. Okula gitmek için yola çıktı. Yolda şarkı söyleye söyleye gidiyordu. Karşısına 2 adam çıktı. Bu adamlar Ali'nin çok dikkatini çekti. Korktu ve koşa koşa okula gitti. Okula vardı. Arkadaşı bu telaşının sebebini sorunca Ali anlatmaya başladı.

- sabah kalktım elimi yüzümü yıkadım. Önlüğümü giydim. Okula geliyordum. Karşıma iki adam çıktı. Ben de çok korktum.

Arkadaşı sorar;
- kim bu adamlar?
Ali cevaplar;
- Mor ADAMLAR...
Arkadaşı Ali'ye bir tokat yapıştırır ve gider öğretmenine şikayet eder.
Ali şaşkınlık içinde öğretmenin yanına gider. Öğretmeni anlat deyince başlar anlatmaya;
- sabah kalktım elimi yüzümü yıkadım kahvaltımı yaptım önlüğümü giydim. Şarkı söyleye söyleye okula geliyordum ki karşıma iki adam çıktı. Ben korku içinde geldim ve arkadaşıma anlattım.
Öğretmeni sorar;
- kim bu adamlar?
Ali alacağı tepkiyi bilmeden;
- Mor ADAMLAR...
Der ve demesiyle birlikte kendisini okul müdürünün yanında bulur.
Müdür Ali'ye dönerek sorar;
- anlat bakalım neden buradasın?
Ali başlar anlatmaya;
- ben sabah kalktım elimi yüzümü yıkadım kahvaltı yaptım önlüğümü giydim. Şarkı söylerek okula geliyordum ki karşıma iki adam çıktı. Ben korktum. Koşa koşa okula geldim arkadaşıma anlattım arkadaşım bana bir tokat attı öğretmenime gönderdi öğretmenime anlattım beni size getirdi.
Müdür hayretle sorar;
- kim bu adamlar?
Ali bu defa korkarak cevaplar;
- Mor ADAMLAR...
Müdür bağırmaya başlar. Ve Ali'yi okuldan kovar.
Ali ağlayarak eve gider. Annesi kapıda Ali'yi ağlayarak görünce hemen içeri alır ve olanları sorar. Ali başlar anlatmaya
- hani anne ben sabah kalkmıştım elimi yüzümü yıkayıp kahvaltımı yapmıştım. Sonra önlüğümü giyip şarkı söylerek okula gidiyordum. Yolda iki adam gördüm. O adamlardan korktum okula gittim arkadaşıma anlattım bana bir tokat attı ve öğretmenime şikayet etti. Öğretmenim sordu. Öğretmenime anlatım. Öğretmenim kulağımdan tutup müdürün odasına götürdü. Müdüre anlattım beni okuldan kovdu. Şimdi buradayım.
annesi epey bir merak ederek sorar;
- peki kim bu adamlar?
Ali annesinin bir şey demeyeceğini düşünerek cevaplar.
- Mor ADAMLAR...

Annesi Ali'ye kızarak onu odasına kilitler ve akşam babası gelesiye kadar orada kilitli kalacağını söyler.

Ali kilitli kaldığı süre boyunca düşünür acaba bu mor adamların sırrı ne diye. Her neyse zaman geçer akşam olur babası gelir. Ali'nin odasında kilitli olduğunu görünce neler olduğunu sorar. Ali başlar anlatmaya;
- baba ben sabah kalktım elimi yüzümü yıkadım kalvaltımı yaptım önlüğümü giydim şarkı söyleyerek okula gidiyordum ki karşıma iki adam çıktı. Ben de korktum okula gittim arkadaşıma anlattım. Arkadaşım bana tokat attı ve öğretmenime şikayet etti. Öğretmenim de anlattıklarımı duyunca benim kulağımdan tuttuğu gibi okul müdürünün yanına götürdü. Okul müdürü sordu. Ben anlatım. Sonra beni okuldan kovdu. Ağlaya ağlaya eve geldim .anneme anlattım. Annemde odaya kapattı.
Babası da herkes gibi merak edip sorar;
- kim bu adamlar oğlum?
Ali babasının da bişey demeyeceğini düşünür. Biraz düşündükten sonra cevaplar;
- Mor ADAMLAR

Babası da arkadaşı öğretmeni okul müdürü ve annesinin yaptığını tekrarlar;
- Ne!mor adamlar mı?diyerek Ali'yi evllıktan redderder ve polise götürür. Polisler babasının oğlunu kendi elleriyle onlara götürdüğünü görünce şaşkınlık içinde neler olduğunu sorarlar. Ali yine başalr anlatmaya;
- polis amca ben sabah kalktım. Elimi yüzümü yıkadım. Kahvaltımı yaptım. Önlüğümü giydim okula gidiyordum ki yolda iki adam gördüm. Korktum. Okula gittim arkadaşıma anlattım. Arkadaşım duyunca bana tokat attı ve öğretmenime şikayet etti. Öğretmenim kulağımdan tuttuğu gibi okul müdürünün yanına götürdü. Okul müdürü beni okuldan kovdu. Ağlaya ağlaya eve geldim. Anneme anlattım annem beni odaya kapattı. Akşam babam geldi. Babama anlattım. Babam da beni evlatlıktan reddederek buraya getirdi. İşte şimdi burdayım.
Polislerin adeta ağızları açık kalmıştı. Ne var bunda dercesine baktılar.
Ali gecikmeden cevapladı;
- Mor ADAMLAR....

Bunu duyan polisler Ali'ye kelepçeleri geçirerek onu on yıl hapise mahkum ettiler. Ali şaşkın ve merak içinde on yılını gençlik yıllarını hapishanede geçirdi. Heleşükür çıkacağı gün gelmişti. Günyüzünü görünce birilerinin onu karşılayacağını düşündü. Fakat kimse yoktu. 20 yaşında üzgün bir gençti o. Ailesinin onu affedeceğini düşünerek mahallelerine gitmeye karar verdi. Evlerinin önüne geldi ve o eski günlerini düşündü. Hala bilmiyordu o adamların sırrını. Artık kendine söz vermişti. O adamların ismini anmayacaktı. Korkulu bir şekilde kapıyı çaldı. Kapıyı açan ne annesi ne de babasıydı. Anne ve babası taşınmıştı oradan. Ve hiçbir kimsenin de nereye taşındıkları hakkında bilgisi yoktu.
Ali okuluna gitti. Ne bir öğretmenini gördü ne bir arkadaşını. Ben içerdeyken neler neler değişmiş diye düşündü. Ama on yılını feda ettiği bu adamlar aklından hiç çıkmıyordu. Nerede kalacağını neler yapacağını düşünerek yürürken karşısında ne görsün. Mor ADAMLAR....! bu defa ürkmedi. Ve herşeyi öğrenmek için koşmaya başladı. Koştu koştu ve tam adamların yanına varıyordu ki.......! koca bir kamyon Ali'ye çarpmıştı. Ali orada feci bir şekilde can verdi.

Arkasında yalnızca bir sır perdesi bıraktı. Önce okulundan kovulduğu sonra evlatlıktan reddedildiği daha sonra da 10 yılını hapishanede geçirdiği adamlar kimdi....! kimseden habersiz.....ve çaresizce dünyaya veda etti......!
-----------------------------------------------------------------------
Bu Şehirden Ayrılırken

Gecenin yarısı kocası eve geldi. Karısının yattığı odaya gidip kapıyı sinirli bir şekilde açarak;

"Ne zaman çıkıp gidiyorsun evden?"

Zavallı kadın kocasının gözlerinin içine baktı bir anda kan çanağına dönen gözlerinden kar tanesi büyüklüğünde yaşlar süzülmeye başladı.

Sesi kısılmıştı korkutan. Düşünmemeliydi o an hiç birşey düşünmemeliydi yoksa düşündüğü başına gelecekti.

İçine korku düşmüştü ve yüreği küçük bir serçenin yaralı yüreği gibi titriyordu.

Kocası kaba saba bir adamdı karısından ayrılmaya karar vermişti. Sebebi yoktu sebepsiz insan karısından ayrılmak ister mi?

Asıl sebep kocasının ailesinin gelini istemeyişiydi. onların gelenek göreneklerine uygun değildi.

Baş örtüsü takmıyordu uzun etek giyinmiyordu ve kazandığı maaşını biriktirip kaynana ve kaynatasının uğraşıp çabalayıp yaptırdığı o apartman dairesini satın almıyordu. Her ne kazanılırsa aile içinde kalmalıydı. Bunlara boyun eğmeyişiydi suçu.

Kocası karısının yanına geldi;

"Uyuz kediler gibi yatma orda hadi kalk bakalım"

Karısı çaresiz kalktı uzandığı koltuktan;

"Kolumu bırak acıyor".

Adam karısının kolunu öfaaale öyle bir sıkmıştı ki kadıncağız inliyordu. Pijaması üstünde ayakları yalınayak tuttuğu gibi attı zavallı kadını gecenin bir yarısı dışarıya sırtına giyineceği bir hırka bile vermeden.

O gün inadına yağmur bardaktan boşalırcasına yağıyordu. En son arabasının anahtarlarını verdi;

"Şimdi git nereye gitmek istiyorsan benden çıktın artık"

Kadın yaşlı gözlerle düştüğü yerden kalktı;

"Bari ayakkabılarımı ver hava çok soğuk"

Kocası kapadı karısının yüzüne kapıyıöyle bir kapıyı kapatışı vardı ki bütün apartman gürültüden uyanmıştı.

Arabanın anahtarlarını aldı ve merdivenlerden indi yavaşça.Belki diyordu belki kapıyı açar ve gitme der.

Gecenin bu saatinde nereye gidebilirdi gidecek hiç kimsesi yoktu arkadaşından başka.

Apartmandan çıktığında bakındı etrafına sessizlik sarmış dört bir yanını ve sadece yağan yağmurun sesini duyuyordu.

Arabasına gitti kapısını kitledi ve yağmuru izlemeye. Uzun bekleyişin ardından uzaklara bakan gözlerini kendini çekip aldı düşüncelerden. Artık durmak anlamsızdı bu şehirde ve gitme zamanı gelmişti.

Peki ya çocukları onları bir kez bile öpüp koklayamadan bağrına basamadan gitmek zorunda kalmıştı. Yavruları annelerinin gittiğinden habersiz olacaktı.

Uyandıklarından onlar için annesiz yokuşlu acemi alışık olmadıkları bir yaşam başlayacaktı.Dayanabilir miydi küçük yürekleri annelerinin yokluğuna?

Tüm umutları hayalleri yırtılmış yakılmışçasına kahretti kendini ve ilerlemeye başladı ıslak caddelere doğru ve karıştı yağmura.
-----------------------------------------------------------------------