Sen Uyurken

**EXiR** · 06-18-2007, 08:38 PM

BÜTÜN bunları

ancak sen uyurken yazabiliyorum.
Az önce oturmuş tek başıma kitabımı okuyordum. Birden içimi bir pişmanlık dalgası kapladı. Kendimi çok suçlu hissediyordum. Kalkıp odana

senin yanına geldim. Küçük ellerinden biri yanağına dayanmış ve bukleli saçların terle ıslanan alnına yapışmıştı.
Bu sabah

sen okula gitmek için giyinirken

yine seni azarlamıştım. Yüzünü iyi yıkamamıştın

ayakkabıların da kir pas içindeydi! Bir de yerlere eşyalarını atıp ortalığı dağıtman var ya

büsbütün sinirlendirmişti beni. Kahvaltı masasında da seni azarladım. Masanın üzerine bir şey devirdin

dirseklerini masaya dayadın ve ekmeğine gereğinden çok tereyağı sürdün. Bu davranışlar beni çileden çıkarmıştı.
Ben işe

sen okula gitmek üzere evden çıktık. Sen bana “Güle güle babacığım” diyerek el salladın. Ben karşılık bile vermedim ve sana “Omuzlarını dik tut

kambur yürüme!” diye çıkıştım.
Akşam işten eve gelirken

seni sokakta dizlerini yere dayamış halde

toz toprak içinde çocuklarla oynarken gördüm. Ayakkabıların perişan haldeydi. Önüme katıp seni eve getirdim

arkadaşlarının yanında küçük düşürdüm. Sonra

“Bu ayakkabıların parasını sen kazansaydın

bakalım böyle kullanır mıydın?” diye azarladım. Akşam yemekten sonra ben çalışma odama çekilince

sen ürke ürke odama geldin. Ben ise

gazetemin üzerinden sana sert bir bakış fırlatarak

“Gene ne istiyorsun?” diye sordum.
Sen hiçbir şey söylemedin

koşarak yanıma geldin ve kollarını boynuma dolayıp

beni öptün. Allah’ın kalbine verdiği sevgiyi

benim ilgisizliğim solduramamıştı. Sen

bu sevgi ile

o küçücük kollarınla beni sarıp sarmalamıştın.
İşte böyle

yavrum. Sen yattıktan az sonra gazetem ellerimden kaydı. İçimi bir pişmanlık sardı. Sana karşı yaptığım hataları görmek

beni tarifi imkânsız bir şekilde üzdü. Galiba kusur aramak

azarlamak alışkanlık haline gelmişti bende. Seni seviyordum. Fakat

senin küçük bir çocuk olduğunu unutup

büyük insan davranışları bekliyordum senden. Ancak uzun yıllar sonunda biriktirilebilecek bir yığın hayat tecrübesine şimdiden sahipmişsin gibi davranmanı istiyordum. Oysa

senin ruhunda ne kadar gerçek

ne kadar doğru

ne kadar temiz şeyler var! Küçücük kalbin ne kadar da büyük! Benden yüz bulamadığın halde beni gelip öpmenle

bunu öyle güzel açıkladın ki...
Korkarım ki

seni kocaman bir adam sandım bugüne kadar. Şimdi sana bakıyorum da

ne kadar küçüksün! Bebeğim bunu ancak şimdi anlıyorum.
Meğer senden çok fazla şey istemişim oğlum!. Çok fazla şey...
W. L. LARNED

06-18-2007, 08:38 PM	#1 (permalink)
EXiR Administrator	Sen Uyurken BÜTÜN bunları ancak sen uyurken yazabiliyorum. Az önce oturmuş tek başıma kitabımı okuyordum. Birden içimi bir pişmanlık dalgası kapladı. Kendimi çok suçlu hissediyordum. Kalkıp odana senin yanına geldim. Küçük ellerinden biri yanağına dayanmış ve bukleli saçların terle ıslanan alnına yapışmıştı. Bu sabah sen okula gitmek için giyinirken yine seni azarlamıştım. Yüzünü iyi yıkamamıştın ayakkabıların da kir pas içindeydi! Bir de yerlere eşyalarını atıp ortalığı dağıtman var ya büsbütün sinirlendirmişti beni. Kahvaltı masasında da seni azarladım. Masanın üzerine bir şey devirdin dirseklerini masaya dayadın ve ekmeğine gereğinden çok tereyağı sürdün. Bu davranışlar beni çileden çıkarmıştı. Ben işe sen okula gitmek üzere evden çıktık. Sen bana “Güle güle babacığım” diyerek el salladın. Ben karşılık bile vermedim ve sana “Omuzlarını dik tut kambur yürüme!” diye çıkıştım. Akşam işten eve gelirken seni sokakta dizlerini yere dayamış halde toz toprak içinde çocuklarla oynarken gördüm. Ayakkabıların perişan haldeydi. Önüme katıp seni eve getirdim arkadaşlarının yanında küçük düşürdüm. Sonra “Bu ayakkabıların parasını sen kazansaydın bakalım böyle kullanır mıydın?” diye azarladım. Akşam yemekten sonra ben çalışma odama çekilince sen ürke ürke odama geldin. Ben ise gazetemin üzerinden sana sert bir bakış fırlatarak “Gene ne istiyorsun?” diye sordum. Sen hiçbir şey söylemedin koşarak yanıma geldin ve kollarını boynuma dolayıp beni öptün. Allah’ın kalbine verdiği sevgiyi benim ilgisizliğim solduramamıştı. Sen bu sevgi ile o küçücük kollarınla beni sarıp sarmalamıştın. İşte böyle yavrum. Sen yattıktan az sonra gazetem ellerimden kaydı. İçimi bir pişmanlık sardı. Sana karşı yaptığım hataları görmek beni tarifi imkânsız bir şekilde üzdü. Galiba kusur aramak azarlamak alışkanlık haline gelmişti bende. Seni seviyordum. Fakat senin küçük bir çocuk olduğunu unutup büyük insan davranışları bekliyordum senden. Ancak uzun yıllar sonunda biriktirilebilecek bir yığın hayat tecrübesine şimdiden sahipmişsin gibi davranmanı istiyordum. Oysa senin ruhunda ne kadar gerçek ne kadar doğru ne kadar temiz şeyler var! Küçücük kalbin ne kadar da büyük! Benden yüz bulamadığın halde beni gelip öpmenle bunu öyle güzel açıkladın ki... Korkarım ki seni kocaman bir adam sandım bugüne kadar. Şimdi sana bakıyorum da ne kadar küçüksün! Bebeğim bunu ancak şimdi anlıyorum. Meğer senden çok fazla şey istemişim oğlum!. Çok fazla şey... W. L. LARNED

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	UslanmaM	Cevaplar	Son Mesaj
...Uyurken...	Love_GirL	Anketler	0	06-06-2007 11:14 AM
Sen uyurken...	DJPesimisT	Aşk Hikayeleri	0	02-04-2007 12:41 AM
Uyurken Beynimize Neler Oluyor ?	ByemonaR	Bilgi Deposu	0	01-28-2007 09:32 PM
Sen Uyurken Gideceğim - Hakan Taşıyan	NaZaR	Yerli Şarkı Sözleri	0	01-14-2007 09:14 PM
Uyurken beynimizde neler oluyor?	ByemonaR	Bilgi Deposu	0	01-12-2007 01:43 AM

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)