Hayatla her şey kıymetlenir. Hayatı olmayan bir şeyin değeri yoktur. En sevdiğimiz varlıklar olan anne–babamızı eşimizi evlatlarımızı hayatlarını kaybedince götürüp kabre bırakıyoruz. Mevcudat içinde en kıymettar hayattır. Ve vazifeler içinde en kıymettar hayata hizmettir. Hayatımızın en önemli tarafı fâni hayatta bâki hayatı kazanmaktır. Bu hayatın ahiret hayatımıza çekirdek olması öbür tarafta meyve vermesi insan için en çok arzu edilen bir iştir.

Ebedî hayatı zehirleyecek ve tahrip edecek bir hayat tarzını tercih etmek bedenî arzuların esiri haline gelmek Hakk’a hizmet ediyorum mülâhazası ile farkında olsun–olmasın gurur ve kibirle başkalarını küçük görmek savcı gibi hep başkalarının kusurunu aramak güneşi görmeyip şimşeğe aldanmışlık olur. Hakikat nazarında herkesten ziyade îmâna Kur’ân’a hizmet ediyorum zannıyla herkese yukarıdan bakan öyle hastalar vardır ki Kur’ân eczahanesinden evvelâ onların acil ilâca ihtiyacı vardır. Okuduklarını evvelâ kendi nefislerine okumalı ve mukaaaasıyla amel etmelidirler.

Bu mevzuda kendilerini kuru bir üzüm çubuğu yerine koyan hakikata hizmetin kıtmiriyim diyenler acz zaaf fakr tevazu ve mahviyeti kabullenip kendilerini sıfırlayanlar örnek alınmalıdır. Ömrümüz kısa lüzumlu işlerimiz çok! Milyonların küfür ve dalâlet içinde boğulduğu sefalet ve meskenet içinde ömür tükettiği elinden tutup kurtarma beklediği günümüzde kafalar ciddî bir teftişten geçirilmeli; lüzumsuz faydasız ehemmiyetsiz şeyler çıkarılıp atılmalı... Nankör ve kör hissiyatım memnun olacağına Rabb–i Rahîm’in razı olmalı; Efendiler Efendisi Efendimiz (sas) hoşnut kalmalı.

Allah’ın kudret ve iradesiyle yazdığı (yarattığı) kâinat kitabını okuyacak onu envâr–ı imaniye ve Kur’âniye ile şekillendirecek renklendirecek şenlendirecek insanımızın yüzünü güldüreceğine inandığımız dünyaya emniyet ve güven soluklayacak mutlu ve kutlu nesiller yetiştirme insanımızı bu güzel hizmete teşvik etme varken; huzurumuzu bozan ümidimizi yıkan ufkumuzu karartan düşmanımızı sevindirip dostlarımızı mahzun eden ifadeler davranışlar tatbikatlar inanmış (kadın–erkek) gönül erlerine uygun düşmediği muhakkaktır. Bize yakışan; kalbimiz ile Allah insanlar ile Allah arasındaki engelleri kaldırarak Allah ve Rasûlüllah ahlâkı ile ahlâklanmak; Allah’ın emirlerini tebliğ ve temsille insanlığın saadet ve huzuruna hizmet etmektir. Yine bize yakışan Allah’ın yasaklarından uzaklaştırıp mânen yaralı insanlara şefkat ve merhametle kucak açmak; vakar ve ciddiyetle temsil edilen hizmetin kâinat çapında bir hakikat olduğunu göstermektir. Allah ve Rasûlü’nü sevdirme adına her şeye katlanmak ve sabretmek yeryüzü mirasçıları için bir tercih sebebi olmalıdır.

İnanmadan inandıramaz yaşamadan yaşatamayız. Kalp ibremiz Allah’ı gösteriyor mu? Sessiz gecelerde göz yaşımız var mı? Mutlak bir yarın olan kabre hazır mıyız? Muhasebemiz sağlam mı? Başkasını eleştirdiğimiz kusur aradığımız kadar kendimizi gözden geçirip içimizdeki yılan ve akreplere çâre aradık mı?
Hepimiz gidiciyiz. Oyuncak başında kavga eden çocuklar gibi olamayız. Maksad–i ilâhî yoksa oyun ve eğlenceden ibaret olan dünya bizi aldatmamalı. Unutmamak lâzım Hakk’ın olmadığı yeri bâtıl işgal eder. Âlemşümûl olan yüce Nebî’nin ümmeti ve vârisi olma şerefine ulaşmış insanlar olarak âlemşümûl bir din olan İslâm’ın güzelliklerine ayna ve örnek olmalıyız. Allah ve Rasûlü’nü sevdiremeyecek isek yaşamamızın bir mânâsı olmayacağını bilmemiz gerekir.
Yüce Yaratıcı’nin şu kâinat çarşısında teşhir ettiği rahmet eserlerine dikkatli bir nazarla bakıldığında bir kumandanın emriyle hareket eden ordu gibi her şeyin mükemmel bir âhenk içinde mahşer havuzuna aktığı müşahede edilir. Her bir birimin üzerine aldığı vazifeyi şaşırmadan yorulmadan en mükemmel şekilde yerine getirdiğini akıl ve iz’ân sahibi insanın görmemesi mümkün değil. Öyle ise insan kendisine yakışır bir tarzda kâinata ibretle bakmalı onu hikmetle konuşturmalı derin bir tefekkürle insanın ve kâinatın yaratılış sırlarını anlamaya çalışmalıdır.

Ne garip bir tecellidir ki; akılları hayrette bırakıp ruhları kanatlandıran garip sanatlarla aaayin edilmiş mükemmel güzelliklerle bir tanesine bile insanın gücünün yetmediği kâinatlar dolusu konserve edilmiş nimetlerle sofralarımızı süsleyen ve onlarla hayatımızı devam ettiren Merhameti Sonsuz’a karşı insanın nankörce davranmasını anlamak mümkün değildir. “Ey insan nedir seni o Kerîm Rabb’in hakkında aldatan? O değil mi seni yaratan bütün vücut sistemini düzenleyen ve sana dengeli bir hilkat veren.” (82/6–7)
Arı eli ile balı yedirenle mükemmel filtrelerle (kan ve pislik içinden) süzüp sütü içiren O değil mi? “Habibim de ki: Ey çok günah işleyerek kendi öz canlarına kötülük etmede ileri giden kullarım! Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyiniz. Allah dilerse bütün günahları mağfiret eder. Çünkü Gafûr ve Rahîm’dir. Çok affedicidir merhamet ve ihsânı fazladır.” (39/53) “Size azap gelip çatmadan önce Rabbinize dönün ve O’na teslim olun. O’na itaat edin. Yoksa yardım göremezsiniz.” (39/54)

“Size azap farkına varmadığınız yerden ansızın gelip çatmadan önce Rabbiniz tarafından size gönderilen hükümlerin en güzeline (Kur’ân’a) tâbi olun.” (39/55)

Evet inanç ve imanımızın gereği olarak yaratılış gayemiz dünya olmadığı Allah’ı tanımak ve tanıtmak muhtaç gönüllere baldan daha tatlı sütten daha lezzetli iman nurunu ve zevkini tebliğ etmek bu yolla O’nun rızasını kazanmak olduğuna göre ister istemez gitme mecburiyetinde olduğumuz büyük bir yarın olan ahirete hazırlanmak zorundayız.

Netice itibariyle; “Eyvah aldandık! Şu hayat–ı dünyeviyeyi sabit zannettik. O zan sebebiyle bütün bütün zayi ettik. Evet şu güzerân–ı hayat bir uykudur; bir rüya gibi geçti. Şu temelsiz ömür dahi bir rüzgâr gibi uçar gider.” dedirtecek her türlü haram ve günahlardan yılan ve akrepten kaçar gibi kaçmamız gerekmektedir. Zira kalp ve gönül mimarımız; “Her bir günahta küfre giden bir yol vardır.” ikazıyla temkinli ve dikkatli yaşamamız gerektiğine işaret buyurmuşlardır.
Allah’ın rızasını kazandıran iman ve Kur’ân hizmetinde koşma bir düşmüşün elinden tutma bir batmışı kurtarma bir yangını söndürme en büyük kazancımız olacaktır. İmanla salih amelle her türlü haksızlığa sıkıntılara karşı hakkı savunup sabretmekle hayatımızı değerlendirmiş bereketlendirmiş ve gönül huzuru ile yaşamış olacağız