HeLiN

Şimdilerde yeryüzünün dört bir yanında kendisini insanlığın kurtarılmasına adamış ve bu uğurda büyük bir fedakârlık yapan kudsîler topluluğu dünyâya gözlerini açtığı andan itibaren ihlâstan ninnilerle sallana sallana büyüdü. Önlerinde ihlâs timsâli nice güzel insan vardı. Onların ihlâs edâlı altın nefesleriyle samimiyet tüten türküleriyle yollarda yürüdü. Gıdalar ihlâsla ve ihlâstan fem-i güherlerde veriliyordu her zaman. Tohumlar ihlâsla atılıyor yürekler ihlâsla çarpıyordu. Ve gele gele mukaddes emanet ihlâs dualarıyla ayağa kalkan bu omuzlara kondu.

Evet; bir zamanlar "ihlâs" deyip çıkmıştık yola önümüzdeki güzide ihlâs kahramanlarına özenerek. Onları görünce anlıyorduk ki bizim de biricik yol azığımız ihlâs olmalıydı; onunla doymalı onunla kanmalı ve sadece onunla yaşamalıydık. Çaylarımız yudum yudum erirken sohbet meclislerinde içtiğimiz sadece ve sadece ihlâs mâ-i zülâli olsun istemeliydik. Dilimizden asla düşürmememiz gereken yegâne şarkımız ihlâs şarkısı olmalıydı. Her köşede onu aramalı ve bulduğumuza inandığımızda da onunla bütünleşmeye çalışmalıydık. Zira o olmadan bu şerefli ve kudsî hizmet yolunda hiçbir adım atamayacağımızı önümüzdeki ihlâs önderlerinden biliyorduk. Çünkü bu yolun âdâp ve erkânını kendi mukaddes ve bereketli hayatından öğrendiğimiz Büyük Çilekeş ihlâsa büyük değer vermişti. Hayatı serapa ihlâstan ibaretti. İhlâstan bir damlaya bir kristale bir altın külçeye dönüştürdüğü muazzam bir hayat bırakmıştı bizlere. Sade katışıksız dupduru ihlâs âbidesi bir hayat. 20. asrın riyakâr dünyasına taneleri ihlâstan ibaret bir yağmur gibi düşmüştü. Ve arkasında öyle bir ihlâs bırakmıştı ki kıyamete kadar ihlâs sızıntılarıyla yer-yüzünü sulayabilecekti. Etrafındaki hasbilerin de ihlâs dolu hayatları bu meyanda bizlere birer örnekti. Onun şu altın sözleri ihlâstan bir sütûn halinde zihinlerimize dikilmiş yegâne parolamız olmuştu: '…medâr-ı necat ve halâs yalnız ihlâstır. İhlâsı kazanmak çok mühimdir. Bir zerre ihlâslı amel batmânlarla hâlis olmayana müreccahtır. (…) Samimî ihlâsı kıran adam bu hılletin gayet yüksek kulesinin başından sukût eder. Gayet derin bir çukura düşmek ihtimali var; ortada tutunacak yer bulamaz.' (17. Lem'a)

İşte bu sesin yankıları bizlere de ulaştırıldı. Bir başka zamanda bir başka gönülde önümüze düştü. Onun da hayatı ihlâsla billûrlaşmıştı âdeta. İhlâstan gür ve keskin bir çığlık koparmış bunu ihlâsla kalblere duyurmaya çalışmıştı. Hayatının her anı ihlâs örnekleriyle doluydu. Mikrofonlarda ihlâstan hitap çiçekleri açıyordu rengarenk. Derken gözler gönüller doluyor ihlâs türküsü korolaşıyordu. Altın bir nesil yetişiyordu eczaları ihlâstan ibaret.
Gün geldi bu feyizli maya ihlâs mayası semerelerini vermeye başladı bereketle. İhlâsla bezenen-bestelenen ve söylenen türkümüz dilden dile götürülüyordu. Artık zulmet diyarlarında da ışığın kavgası ihlâsın yankılanması vardı. Binlerce civciv ihlâs folluklarından çıkıp hicret yollarına koyuluvermişti ilk muhacirler gibi. Yeryüzünün dört bir yanında ihlâstan bal petekleri örülüyor ihlâsla atılan iman tohumları filize duruyordu. İhlâstan çiçekler açıyor; meyveler devşiriliyordu. Neticede binlerce ihlâs çiçeği birden açıvermişti bahara uyanan güller gibi. İhlâstan meşale taşınıyordu elden ele gönülden gönüle dilden dile. Böyle oluyordu ve de böyle olmalıydı. İnsan "Sadâkat ve ihlâs Enbiyâ-i İzâm için hayatî birer sıfat oldukları kadar da'vâ-yı nübüvvetin temsilcileri için de su kadar hava kadar önemli birer vasıftır. Bu iki husûsiyeti elde etmek ve bu nûrânî iki kanatla kanatlanmak onların en ehemmiyetli güç kaynaklarıdır. Birinciler ihlâssız bir adım atamayacaklarına inanırlar; ikinciler de atamayacaklarına inanmalıdır." (Kalbin Zümrüt Tepelerinde-1) diyerek bu yolun olmazsa olmaz dinamiğini göstermişti.

Zaman geldi çok şey mânâsını yitirdiği gibi bazı hayatî prensiplerimiz de duygu ve düşünce dünyamızda renk atmaya sararıp solmaya başladı sanki. Yılların acımasızlığı çok şeyi çürüttüğü gibi can damarımız ölçüsündeki ihlâsımızı da eritiyor. Dudağımızdaki türkümüzün sesi kesiliyor muydu aylar/yıllar geçtikçe? Öğütüyor muydu yoksa zaman bu en büyük değerimizi o çelikten çarkları arasında? İnsan her ne kadar bu sevimsiz olumsuz ve endişe yüklü cümleleri kendi adına kabullenip söylese de; ihlâsla bu yolda devam eden kardeşlerini düşünerek ihtimalli konuşmada fayda mülâhaza ediyor. Ancak bu konuda gönlümüz tam anlamıyla rahat da olamıyor…

Çünkü; sene 2002 aylardan Aralık... Hak adına hayatını 'insan'a adayan o gönül insanı gurbetten gönderdiği mesaj yüklü mektubunda: "Sen biliyorsun biz de bunun farkındayız; ömrümüzün hasenât kefesi bomboş pek çoğumuz itibâriyle bir ihlâs bezginliği içindeyiz." diyerek her zaman olduğu gibi bir kez daha bizleri uyarıyor. Evet 'ihlâs bezginliği' diyor bundan yakınıp bîzâr olduğunu dile getiriyor. Ruh ve mânâ dünyâmız adına daha birçok ikaz edici sinyalin bulunduğu bu kudsî nâmede özellikle bu konuya değiniyor.
Demek ki yetişmesine vesile olduğu fidanlarda böyle sevimsiz bir durum müşahede ediyor. Demek ki her tuğlasına ihlâsla harç koyduğu altın nesilde böyle bir eksiklik görüyor. Demek ki her zaman tekrar tekrar bizim için hayatî önem arz eden konularda bizleri uyardığı gibi kulluğumuzun/hizmetimizin en önemli yanı olan bu ölümsüz prensibe dikkatlerimizi çekiyor; kesinlikle bezginliğe düşmeden ihlâsın tazeliğini her dem koruyarak pörsümeden renk atmadan tekrar ihlâs pınarına dönmemizi istiyor.
Öyleyse; zaman 'vira ihlâs…' deyip ayağa kalkma zamanıdır. Zaman yılgınlığa yorgunluğa bıkkınlığa ve bezginliğe aslâ düşmeden ihlâsla hedefe yani Rabb'imizin rızâsına tâlip olma ve ona doğru yürüme zamanıdır. Zaman yenilenme ihlâsla donanma muhlislikten muhlaslığa terakkî ve terfî etme zamanıdır. Zaman tepeden tırnağa ihlâs kesilme ve iliklerimize kadar onu hissetme zamanıdır. Zaman ihlâs kulesine âhesterevlik etmeden tırmanma zamanıdır. Zaman âdeta çeliğe çifte su verir gibi gönül dünyamıza ihlâsı tekrar tekrar aaaaaaatma zamanıdır. Zaman ihlâsın çelikten zırhına bürünme zamanıdır. Zaman nice yıldır ağlayan ve bu işi ihlâsla başlatıp devam ettirenlerin mahzun yüzünü yine ihlâsımızla güldürme sevindirme zamanıdır. Zaman Rabb'imize ihlâslıca kulluk ve hizmet etme zamanıdır. Zaman İhlâs Nebîsi'ne (sas) ihlâslıca ümmet olabilme vaktidir.

Elbette ki ihlâssızlığı bir çeşit ölüm bilen ve bu konuda aslâ bezginliğe düşmeden yoluna devam edenler çoktur. Ve bundan dolayıdır ki güzellikler peşi peşine sökün etmektedir dünyanın dört bir yanında.

Rabb'im en küçüğümüzden en büyüğümüze kadar hepimizi dünyanın dört bir yanındaki ihlâs yolcularını ihlâs bezginliğine düşürmesin; düşenlerimizi kurtarsın ve gerçek ihlâsa kavuştursun. İhlâsla yolunda hizmet etmeyi ve bu şekilde bereketli bir ömür geçirmeyi nasip ve müyesser kılsın. Bezgin ve derbeder yığınlardan olmaktan; yeis atalet ve bezginliğe düşmekten muhafaza buyursun. "Dinî hayatında ihlâslı ol böyle olursa az bir amel bile sana yeter." buyuran İhlâs Peygamberi Kâinat'ın Efendisi'nin (sas) şefaatine mazhar eylesin.
Sözü bu konudaki sözlerin en güzeline işaret eden Kalbin Zümrüt Tepeleri'ne bırakıyorum: "İşin daha doğrusu ihlâs kul ile Ma'bûd arasında bir sırdır ve bu sırrı Allah sevdiklerinin kalbine koymuştur. Kalbi ihlâsa uyanmış bir insanın nazarında medh u zem tâ'zîm ü tahkîr ve yaptığı işlerle bilinip bilinmemesi hattâ sevap ve mükâfat mülâhazası kat'iyyen söz konusu değildir. Ve böylelerinin gizli açık her hâlleri aynı çizgidedir