birer birer kayıp giderde her bir sevilen yenisi gelmez eline geçmez hele ki değeri hiç bilinmeyen yürekte varsa sevgiden de ötesi
sen ağlasan da boş ışıkta yaksan nafile odan karanlık hep loş hayatın emri hep koş bayağı bir bekledim boş
yaşantım sanki bir savaş ve hoşta bazen ama ateş kesildiğinde ve de sular durulduğunda yoksa hep gülerdi insan hep kalırdı masum saygıda bir kusur ettiğinde minnetinde değeri yok kafalarda hesaplar yapılır ve mesafeler konur fakat bu kalp unutmaz unutamaz ki zaten her kalp yıkılır ancak yenisi bulunamaz bir mesken her anım birini özler rüyada yolunu gözlediğim düşünceler ve benliğimle canlanır tüm hatıralarım bitince yalnızım gözümü açtığımda kalmışım yanımda ailem ve birde arkadaşlarım....

nakarat

şimdi boşuna bakma saate zaman geç oldu dün annem elimi tutarken bugün 29'da doldu vakit can almaz ancak can yakar
fakat bir bekle bak knock out olursan çok sakat mücadeleyle geçen hayatta son round kazanmak herkes ister
ne istediğini bilmektir önemlisi var mı listen hayallerin hırsın cesaretin sabır selametimse intikam felaketimdir
ne mektebimde vardı huzurum ne vardı evde çıkıp bir başıma ağlamaktı belki caddelerde hayallerin kurulduğu ve düşlerin yok olmadığı bu gözlerinse dolduğu zamanın donduğu bir yerdeyim düşünceler dumanlı dağlar aynı gözse puslu bir bakmışım mesafeler uzun ve tozlu benimse yol yürür gider bir seyyah olurum ne paranın bir değeri vardır aslında ne de şerefle onurun...

nakarat

ameleydim eskiden şafak sökerdi her gün işe giderken cebimde yoktu bir kuruş ve Üsküdar�ımın her bir yeri yokuş
her gün yeni bir suç ittiler fakat ben olmadım tuş kanatlı doğmamış kuş vakit hiç geçmemişti ben hep aynı yerde saydım
ekmekle vardı kavgam daha bir sertti günler ve geçmişeydi saygım gelecekti kaygım kelebekti kalbim
akar giderdim olsa bile bir derdim hep gülerdim ve ağladığımı görebilen bir annem birde ben inceden bir perde vardı gözlerimde
göz görür fakat dilim susardı ayaklarım elim kolumda bağlı hayat bu dile kolay velakin her bir yerine ağrı
ve kimi zaman düşündüm aslında hiç üşenmedim ben hep düşündüm hayata karşı dört silahşör hep güler sanmıştım
bu öyle lanet olası tos bir pembe ki bir baktım her şey ciddi ve hemen uyandım...

nakarat