HeLiN

Yaşam başdöndürücü hatta ezici hızıyla ve aslında yalnızca da kendisi olarak sürerken ben içinde şekilden şekile giriyorum hâlâ. Her yeni duruş ve bakış bir öncekinden daha ilerde ve derin olmasına rağmen hissettiğim tek şey sanki giderek daha bir farketmezlik duygusu...
Sevgiler coşkular yaşadım herkes kadar... Sonra hüzünler ve hatta adeta dipsiz çöküşler... Arada elbette daha uzun süren durgun ve fırtınasız zamanlar... Ama yine de hepsine ait bir şarkı dolandı her zaman dilimde aklımda. İçimde hep notalar dolaştı. Kendimi yazıdan çok şarkılarla ifade ediyordum bir zamanlar.

Yaşanan her durum karşısında yürekte hissedilerek dudaklardan dökülen her nâme bir güç toplama bir mukavemet aşısıydı sanki... Yaşananın özüne dolanmak idi... Sanki yaşamın şiiri idi şarkı söylemek...

Ne zaman ve nasıl oldu o dışardan şırıngalanan kakafoninin içimdeki ezgiyi bastırması tam da hatırlamıyorum... Zaten birden olmuyor siz de bilirsiniz bunu... Giderek kanıksıyor ve kabuk bağlıyor insanın içindeki duyarlılık duvarı...

Geçenlerde farkettim... Ben içimdeki şarkıyı kaybetmişim meğer... Başımı cama yaslayıp ağlamak ve gelen her ne ise öylesine kanıksamak benim şarkım olmuş artık...

Geçenlerde çok yakında bir geçenlerde çok kötü farkettim bunu...

Çünkü çılgınlar gibi şarkı söylettirecek bir şey geldi başıma da ondan farkettim... Bu yeni ve güzelim şey karşısında bir taze filiz gibi değil de buruşuk bir kağıt gibi hissetmemden farkettim...

Oysa... Şarkılar insanı... İnsan şarkı söylemeyi bırakmamalı... İnsanın içindeki şarkı susmamalı... Asla.

Çok uzağa gitmiş olamaz onu bulup yerine koymalı... Solist nicedir özlediği orkestraya rastgelmiş... Orkestra ise solisti beklemekte...