Iyi kalpli yalniz bir adam bir gün bir koza bulur. Kozanin icinde kücük bir tirtil vardir. Adam çok sever bu tirtili onunla tüm yalnizligini tüm sevgisini paylasir.Gel zaman git zaman tirtil büyür güzel bir kelebek olur. Adam kelebegine hayran... birakamaz bir türlü... Aslinda kelebegin aklinda daglar kirlarçiçekler vardir da; kiyamaz bir türlü adama ve sevgisine yalniz birakamaz onu... Üç günlük ömrünü sevildigi ve sevdigi yerde geçirmeye hazirdir...Ama adam bilir ki; "Sevmek bazen vazgeçmeyi de bilmektir" ... Kelebegine son kez bakar ve onu saliverir özgürlügüne kirlarina çiçeklerine dogru... Kelebek mutlu olmasina mutlu olur ama hiç bir meltem hiç bir çiçek yapragi adamin avucunun sicakligini andirmaz... Aklinda adam o çiçek senin bu çiçek benim dolasir saatlerce... Adam bir kelebege sevdali bakip durur bosluguna. Kelebekse hala konacak sicak bir avuç aramakta... Böylece kelebek sunu anlar: BAZEN AIT OLDUGUMUZ YER ORASIDIR; SICAK BIR
AVUCTUR BILIRIZ AMA O YERIN BIZE AIT OLMA IHTIMALI BIR HIÇTIR ... Böylece adam sunu anlar: HIÇ BIR SEVDAYI YALNIZCA SEVGIYLE YASATAMAZSINIZ...O günden sonra kelebek adama duydugu özlemi gömecek bir dag aramaya baslar ama gücü tükenene dek arayis da bulamayinca anlar ki; HIÇ BIR DAG
BIR ÖZLEMI GÖMEBILECEGINIZ KADAR BÜYÜK DEGILDIR ...