Gülüm...

**DJPesimisT** · 02-02-2007, 10:46 PM

Yıl 1979.bursa iktisadi ve ticari ilimler akademisi iktisat bölümü 1.sınıf öğrencisiyim. Kastamonu’da bir köy Okulu’ndan sonra Göl Öğretmen Lisesi’nde altı yıl yatılı olarak okudum. köy hayatını bilirsiniz.çocukluk yıllarım kışları okulyazları ise hayvan otlatmakla geçti.babamın öğretmen olması dolayısıyla mıdır bilemiyorumbiraz farklıydım diğer köy çocuklarından ben.küçük cep radyosu hep yanımdaydı.radyo oyunlarını dinlerdim.arkası yarın diye bir kuşak vardışimdiki TV dizileri gibi hiç kaçırmazdım.şarkılartürküler dinlerdim.dışarıdaki dünyayı radyodan öğreniyordum diyebilirim.
öğretmen lisesi yıllarındasinemayla tanıştım.okulumuzun sinema salonu vardı ve sadece cumacumartesi akşamları film gelirdi.çoğunlukla da yerli filmler oynardı. okulumuzda kız öğrenci sayısı oldukça azdı.bütün yatılı öğrenciler
erkekti.sadece okul görevlilerinin kızları ve civar köylerden bir kaç kız öğrenci vardı o kadar.yaklaşık bin öğrencinin okuduğu bir okulda 15-20 kadar.
bu yüzden kızlar benim için sanki yaşadığımız dünyadan birileri değildi.radyodan dinlediğim oyunlardaizlediğim filmlerdeokuduğum romanlarda hep sevdiği için acı çekenler vardı.Leyla ile MecnunKerem ile AslıFerhat ile şirin gibi halk hikayelerinde bile böyleydi bu.yerli filmlerde de sonu mutlu biten bir aşk hikayesine rastlamadım ben.
O dönemlerde şiirlerküçük hikayeler yazmaya başladım.bir köy çocuğuydum ve yerli filmlerin bende oluşturduğu düşünceşuydu : sevgi benden hep uzak kalacaktı.sevilmek için zengin olmak gerekti. bu olası mıydı?hayır.o halde
kendi içimde yaşamalıydım sevgilerimi.şiirlerde yaşamalıydım.hep defterlerimde sevdim benorada söyledim hissettiklerimiistediğim yanıtları da orada alabildim rahatça.çölleri rahatça aştımdağları kolayca deldim.
Ta ki ona rastlayıncaya kadar.üniversitedeki ilk günlerimden biriydi.Sınıfta bir taraftan hocayı dinliyorbir taraftan da yanımdan hiç ayırmadığım şiir defterine bir şeyler karalıyordum. birden omzuma bir el dokundu.
-affedersiniz şiir mi yazıyorsunuz. döndüm.radyo oyunları sustufilmler koptu.ilk gördüğüm uzun siyah saçlar
ve onların arasında bir yüz..hayalimde bile oluşturamayacağımanlamlı..insana hafif bir yağmurdan sonraki bir bahar
günü huzurunu veren bir yüz.
-‘evet’ dedim usulca.
-okuyabilir miyim
defterimi uzattım.okumaya başladı.ellerindeki yüreğimdi.ondan sonraki günlerde ben yazıyordum..o okuyordu.o okuyordu ben yazıyordum.yüreğim sanki defterlerden çıkacağı günü beklemişti coştukça coşuyordu.
olacakları bilseydi hiç çıkar mıydı defterlerin arasından? günler geçtikçe arkadaşlar çoğaldı.bu arada aynı sınıftan bir arkadaşın onunla ilgilendiği haberini almıştım.benim onunla şiir dostluğumu bilen ortak arkadaşlarımız değişik haberler getirip duruyorlardı.
-duydun mu?bu gün pastanede buluşmuşlar.
dünyam kararıyordu.defterlerimin sayfaları sararıyordu.şiirler ağlıyordu.okula gitmemeye başladım.bu günlerde bazen şiir defterlerimle birlikteders notlarını da alıyorderste aldığı notları bana da yazabileceğini söylüyordu.
dedikodu muydu hala bilmiyorumama ortalıkta hep onunlaonu sevdiği söylenen diğer arkadaşla ilgili haberler dolaşıp duruyordu.bu dönem zarfında ben de sadece bir kez duygularımı açabildim.çok zor ve çok kısa
oldu tabi ki.
-arkadaşız ve böyle kalalım gibi yanıtları anımsıyorum sadece.
okulmuşdersmişhayatmış her şey bitti.her gün odama kapanıyorumbir kaç şişe bira..biraz leblebi...şarkılar...sigara dumanları ve şiir defterlerim. epeyce bir süre devam etti bu böyle.bir sabah kalktığımda ev arkadaşlarımdan biri saçlarıma bakıp duruyor.
-ne var dedim.
-saçların gitmiş dedi.
aynaya koştum.saçlarımın arasında aşağı yukarı altı-yedi santimetre çapında bir alan dökülmüş gitmişti.
o gün arkadaşlardan borç para aldımkoşa koşa bir doktora gittim. doktorun ilk sorduğu soru:
-öğrenci misin?aşık mısın oldu.
-her ikisi de diye yanıtladım.
-saçkıran olmuşsun sen dedi.iki türlüsü vardır bunun.birincisi üzüntü ve sıkıntıdandiğeri de mikrobik.seninki üzüntü ve sıkıntıdan olmuş. bir kaç ilaç yazdı.ilaçları aldım ve eve gittim.ilaçların yanında bir kaç şişe de bira.ilaçları kullanmaya başladımama suyla değil birayla içiyorum. bir iki gün geçti böyle.bir akşam yine ilaçlarımı içiyorum.dışarıda hafif yağan bir yağmur...hava karardı kararacak. bir elimde sigarabir elimde haplar..bira şişesi hazır.ilaçlarımı banyoda içiyorum çoğunlukla.bir taraftan da saçlarıma bakıyorum çünkü. hapları ağzıma doğru götürürkenbeynimde birden bire şimşekler çakmaya başladı.biraları lavaboya dökmemle birlikteağzımı musluğa
dayadım...içtim.. içtim suyu.
sokağa fırladım sonra.yağmursoğuk ve karanlık.yürüyorum hızlı ..hızlı. yürürken düşünüyorum...evden çıkıp caddeye ulaşıncaya kadar 100 metre kadar bir mesafe var.o mesafede 18 yılı yeniden yaşadım sanki.bir roman aktı
gitti yüz metrede.annembabamçocukluğum.. köyümradyo oyunlarıfilmlerşarkılar türküler... sevmek bu olmamalıydı herhalde.ben sevgilerimibir tutam saçın dibine onları kurutsun diye mi dökmeliydim.ben anamınbabamın umutlarını şişelerde mi bitirmeliydim.
Caddeye çıktığımda birden onu gördüm.
*****
Aradan 26 yıl geçti.şu anda onu gördüğüm andan sonra o güne ait (ama sadece o güne)hiç bir şey anımsayamıyorum.konuştum mu?konuşmadım mı? konuştuysam neler söyledimbilemiyorum.
******
Sonraki günlerde normal yaşantıma döndüm.şiir defterime sarıldım yeniden.o günlerde onun için son şiirimi yazdım.adı: gülüm’dü ve:
‘ben kalmışım sensiz
bir şey mi ki gülüm.’ diye bitiyordu.bu benim direnişimdi bir bakıma.
onunla bir daha hiç konuşmadık bile diyebilirim.yalnızca bu olaydan iki yıl sonra bir günteneffüste sınıfa girdiğimde elinde bir ders kitabının arasına koyduğubaşka bir şeyi okuduğunu gördüm.
O BENİM ŞİİR DEFTERİMDİ.
Gülüm - Bir Şiirin Öyküsü -

02-02-2007, 10:46 PM	#1 (permalink)
DJPesimisT .:Sagopa Junior:.	Gülüm... Yıl 1979.bursa iktisadi ve ticari ilimler akademisi iktisat bölümü 1.sınıf öğrencisiyim. Kastamonu’da bir köy Okulu’ndan sonra Göl Öğretmen Lisesi’nde altı yıl yatılı olarak okudum. köy hayatını bilirsiniz.çocukluk yıllarım kışları okulyazları ise hayvan otlatmakla geçti.babamın öğretmen olması dolayısıyla mıdır bilemiyorumbiraz farklıydım diğer köy çocuklarından ben.küçük cep radyosu hep yanımdaydı.radyo oyunlarını dinlerdim.arkası yarın diye bir kuşak vardışimdiki TV dizileri gibi hiç kaçırmazdım.şarkılartürküler dinlerdim.dışarıdaki dünyayı radyodan öğreniyordum diyebilirim. öğretmen lisesi yıllarındasinemayla tanıştım.okulumuzun sinema salonu vardı ve sadece cumacumartesi akşamları film gelirdi.çoğunlukla da yerli filmler oynardı. okulumuzda kız öğrenci sayısı oldukça azdı.bütün yatılı öğrenciler *erkekti.sadece okul görevlilerinin kızları ve civar köylerden bir kaç kız öğrenci vardı o kadar.yaklaşık bin öğrencinin okuduğu bir okulda 15-20 kadar.* bu yüzden kızlar benim için sanki yaşadığımız dünyadan birileri değildi.radyodan dinlediğim oyunlardaizlediğim filmlerdeokuduğum romanlarda hep sevdiği için acı çekenler vardı.Leyla ile MecnunKerem ile AslıFerhat ile şirin gibi halk hikayelerinde bile böyleydi bu.yerli filmlerde de sonu mutlu biten bir aşk hikayesine rastlamadım ben. O dönemlerde şiirlerküçük hikayeler yazmaya başladım.bir köy çocuğuydum ve yerli filmlerin bende oluşturduğu düşünceşuydu : sevgi benden hep uzak kalacaktı.sevilmek için zengin olmak gerekti. bu olası mıydı?hayır.o halde kendi içimde yaşamalıydım sevgilerimi.şiirlerde yaşamalıydım.hep defterlerimde sevdim benorada söyledim hissettiklerimiistediğim yanıtları da orada alabildim rahatça.çölleri rahatça aştımdağları kolayca deldim. Ta ki ona rastlayıncaya kadar.üniversitedeki ilk günlerimden biriydi.Sınıfta bir taraftan hocayı dinliyorbir taraftan da yanımdan hiç ayırmadığım şiir defterine bir şeyler karalıyordum. birden omzuma bir el dokundu. *-affedersiniz şiir mi yazıyorsunuz. döndüm.radyo oyunları sustufilmler koptu.ilk gördüğüm uzun siyah saçlar* *ve onların arasında bir yüz..hayalimde bile oluşturamayacağımanlamlı..insana hafif bir yağmurdan sonraki bir bahar* *günü huzurunu veren bir yüz.* *-‘evet’ dedim usulca.* *-okuyabilir miyim* defterimi uzattım.okumaya başladı.ellerindeki yüreğimdi.ondan sonraki günlerde ben yazıyordum..o okuyordu.o okuyordu ben yazıyordum.yüreğim sanki defterlerden çıkacağı günü beklemişti coştukça coşuyordu. olacakları bilseydi hiç çıkar mıydı defterlerin arasından? günler geçtikçe arkadaşlar çoğaldı.bu arada aynı sınıftan bir arkadaşın onunla ilgilendiği haberini almıştım.benim onunla şiir dostluğumu bilen ortak arkadaşlarımız değişik haberler getirip duruyorlardı. *-duydun mu?bu gün pastanede buluşmuşlar.* dünyam kararıyordu.defterlerimin sayfaları sararıyordu.şiirler ağlıyordu.okula gitmemeye başladım.bu günlerde bazen şiir defterlerimle birlikteders notlarını da alıyorderste aldığı notları bana da yazabileceğini söylüyordu. dedikodu muydu hala bilmiyorumama ortalıkta hep onunlaonu sevdiği söylenen diğer arkadaşla ilgili haberler dolaşıp duruyordu.bu dönem zarfında ben de sadece bir kez duygularımı açabildim.çok zor ve çok kısa *oldu tabi ki.* *-arkadaşız ve böyle kalalım gibi yanıtları anımsıyorum sadece.* okulmuşdersmişhayatmış her şey bitti.her gün odama kapanıyorumbir kaç şişe bira..biraz leblebi...şarkılar...sigara dumanları ve şiir defterlerim. epeyce bir süre devam etti bu böyle.bir sabah kalktığımda ev arkadaşlarımdan biri saçlarıma bakıp duruyor. *-ne var dedim.* *-saçların gitmiş dedi.* *aynaya koştum.saçlarımın arasında aşağı yukarı altı-yedi santimetre çapında bir alan dökülmüş gitmişti.* *o gün arkadaşlardan borç para aldımkoşa koşa bir doktora gittim. doktorun ilk sorduğu soru:* *-öğrenci misin?aşık mısın oldu.* *-her ikisi de diye yanıtladım.* -saçkıran olmuşsun sen dedi.iki türlüsü vardır bunun.birincisi üzüntü ve sıkıntıdandiğeri de mikrobik.seninki üzüntü ve sıkıntıdan olmuş. bir kaç ilaç yazdı.ilaçları aldım ve eve gittim.ilaçların yanında bir kaç şişe de bira.ilaçları kullanmaya başladımama suyla değil birayla içiyorum. bir iki gün geçti böyle.bir akşam yine ilaçlarımı içiyorum.dışarıda hafif yağan bir yağmur...hava karardı kararacak. bir elimde sigarabir elimde haplar..bira şişesi hazır.ilaçlarımı banyoda içiyorum çoğunlukla.bir taraftan da saçlarıma bakıyorum çünkü. hapları ağzıma doğru götürürkenbeynimde birden bire şimşekler çakmaya başladı.biraları lavaboya dökmemle birlikteağzımı musluğa *dayadım...içtim.. içtim suyu.* sokağa fırladım sonra.yağmursoğuk ve karanlık.yürüyorum hızlı ..hızlı. yürürken düşünüyorum...evden çıkıp caddeye ulaşıncaya kadar 100 metre kadar bir mesafe var.o mesafede 18 yılı yeniden yaşadım sanki.bir roman aktı gitti yüz metrede.annembabamçocukluğum.. köyümradyo oyunlarıfilmlerşarkılar türküler... sevmek bu olmamalıydı herhalde.ben sevgilerimibir tutam saçın dibine onları kurutsun diye mi dökmeliydim.ben anamınbabamın umutlarını şişelerde mi bitirmeliydim. *Caddeye çıktığımda birden onu gördüm.* *** Aradan 26 yıl geçti.şu anda onu gördüğüm andan sonra o güne ait (ama sadece o güne)hiç bir şey anımsayamıyorum.konuştum mu?konuşmadım mı? konuştuysam neler söyledimbilemiyorum. ** Sonraki günlerde normal yaşantıma döndüm.şiir defterime sarıldım yeniden.o günlerde onun için son şiirimi yazdım.adı: gülüm’dü ve: ‘ben kalmışım sensiz bir şey mi ki gülüm.’ diye bitiyordu.bu benim direnişimdi bir bakıma. onunla bir daha hiç konuşmadık bile diyebilirim.yalnızca bu olaydan iki yıl sonra bir günteneffüste sınıfa girdiğimde elinde bir ders kitabının arasına koyduğubaşka bir şeyi okuduğunu gördüm. O BENİM ŞİİR DEFTERİMDİ. Gülüm - Bir Şiirin Öyküsü -**

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	UslanmaM	Cevaplar	Son Mesaj
Be Gülüm	jelibonn	Güzel Sözler	1	02-07-2007 12:27 PM
gülüm	HeLiN	Resimli Şiirler	0	01-28-2007 09:51 PM
GÜlÜm	FERHATCAN	Şiirler	0	01-13-2007 01:32 PM
Ay Gülüm	FERHATCAN	Aşk Hikayeleri	0	01-13-2007 12:28 AM
gülüm solmayacak	selin	Resimli Şiirler	0	01-08-2007 09:24 PM

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)