HeLiN

Uzun bir süre denize öylece bakan genç birden kalktı yerinden. "Gitmem gerek bu şehirden" diye haykırdı gökyüzüne. Sonra başını sağa sola çevirdi kimse yoktu onu duyabilecek. Rahatladı... Derin bir nefes aldı "bahar gelmiş" dedi...

Oturduğu bankta unutmuştu gözlüğünü ama bir kere gitmeyi kafasına koymuştu bir daha geri dönmeyecekti. Gözlüğü bırakıp oradan ayrıldı biletini almak üzere istasyonun yolunu tutarak...

Biletini almıştı gidiyordu bu şehirden. Biletini almasada ne yazardı ki kafasına koymuştu bir kere gidecekti. Saatine baktı daha çok vardı trenin kalkmasına. O'na veda etmeden gidemezdi ama bu veda gidişine engel olur diye korkuyordu. Bu gidişin tek sorumlusu O idi. Ya kalmasını isterse ne yapacaktı. Kararından vaz mı geçecekti? Kafası cidden çok karışıktı... Sonra düşündü "yazmalıyım gidişimi ona bir şekilde bildirmek için yazmalıyım" diye geçirdi aklından.

Ceketinin sol iç cebinden çıkardığı kalemle sigara paketinin üzerine karalamak istedi düşüncelerini ilk kez ona açıkca ifade edecekti duygularını. Ama bu seferde izin vermiyordu kağıdın darlığı. İçindeki onca acıyı ufacık bir paket üzerine nasıl sığdırabilirdi. Kelimeler bile yetmiyordu anlatmaya kağıt mı yetecekti şimdi ona?

Düşündü düşündü sadece "GİTMEM GEREK" yazdı altınada imzasını attı. Kağıdı hava boşluğuna doğru bıraktı. Biliyordu rüzgar alıp götürecekti o iki kelime anlatacaktı O'na herşeyi... Zaten onun için aşık değil miydi O'na? Bir bakışıyla bile ona hislerini anlatabilmek düşüncelerini okuyabilmek. Aşk bu değil miydi? Sen uzaktayken bile senin yanında olabilmek senin ne düşündüğünü anlayabilmek... Atmıştı kağıdı elbet bulacaktı sahibini anlatacaktı herşeyi...

İstasyon Şefi düdüğünü çaldığında hayatında ilk kez böyle bir garip olmuştu duyguları. İlk kez muallaktaydı. Gitmek yada kalıp sonuna kadar savaşmak... Ya kalıp her zaman oturup içtiği bankın yolunu tutacak kaldığı yerden devam edecek yada bambaşka bir hayat kuracaktı.. Sıkılmış mıydı O'nu beklemekten? Asla!.. Aksine gidişi O'nu sıktığını düşünmesiydi...

Daha fazla kalıp onu üzmeyecekti onun mutluluğu için atlayıp trene bilinmeyenin yolunu tutacaktı... Girdi kompartımanına o an hareket etmeye başladı tren. Trenle birlikte umutlarıda bilinmeze doğru yol alıyordu. Yaktı bir sigara hiç bakmadı ardına bir daha...



Gidiyorum
Her şey güzel olsa da her zaman bir terslik var
Her şey güzel olsa da her zaman bir terslik var
Kaçmalıyım buralardan arkama bakmadan
Bundan sonra anladım ki hayat rahat vermez
Ben de karar verdim bugün; herşey boş!

Vazgeçtim bu akşam herşeyden vazgeçtim ben
Bavulum hazır yarın giderim bu şehirden
Yolum açık artık bıktım sürünmekten
Vazgeçtim ben artık gidiyorum henüz gün doğmadan
Gidiyorum arkama bakmadan gidiyorum...

Yine o sabahlardan henüz gün doğmadan
Alır başımı giderim ben ben buralardan
Vazgeçtim ben herşeyden ne bekler beni bilmem
Kendime söz verdim ben geriye dönemem.

Hep zaman tanıdım bu şehre sabrettim
Hep ben ağladım bir kişi eksik ne farkeder
Gidiyorum o zaman döner miyim bir daha bilmem!
Şiir - Utku Doğruak