Aldırma sen gözyaşlarımaelinde mendilin rüyalarıma girip durma...
Kızıldın ... Rengin kadar karanlıktı gölgen ışığınsa bir o kadar parlak..
Güneşsiz günlerimde tanımıştım seni o zamanlar ışığa düşman geceye dost bir takvimin kenarına sızan bir mum yanığı gibi hissetmeni sağlayan kendi islerimdi aslında.. Yıllarca yaşamlarca kovaladığım gökkuşağı seferlerinin uzun bir nefes alımlık durağıydı rengin içimde ve hiçbir zaman sana renkli sözcükler sunmayacak kadar önemsiyordum seni.. Yoruyordum seni kendi yangınlarımda kendi depremlerimde dinlendiriyordum.. Her gidişin bir düğündü benim için başka başka savaşlarda kendi saflığını araman yüreğime sürülmüş kına rengindi.. Kızıldın hatta beni aşan detaylarda bile kendini barındıran bir kızıl . Oysa ben mekansızlığı seven beynimin seyahatlerini ancak yüzeyindeki parıltılar kadar erteleyebiliyordum.. Kendi olmayı unutmuşluğumun bir darbesiydi yüreğindeki ay tutuluşlarındaki bulutların gölgesi..
Renk oburu bir zamandı yaşanan zaman arsızdı doymak bilmezdi zaman.. Senin vejeteryan duygularına biraz tersti arsızlığım sen huzurdun bense kayboluş.. Dipsiz bir kuyuya uçurduğun umutların ses veriyor mu bugün acaba yüreğine yankılar renkleniyor mu beyninin en ucra köşelerinde bilemiyorum ama zamanı dondurduğum kızıl siyah fon hala hararetli hala içten cümleler fısıldıyorsa hala kırmızısın demektir.. Kimbilir ne çok renk bulaşmıştır göğüne içinde ne çok bulutla geziniyorsundur.. En çok merak ettiğim hala sağnak mı yağışların güneşin yakıcı mı güzün hüzünlü ilkbaharın candan mı.. Kızıl bir mevsim dörtgeni varlığını özlüyorum bazen özlerken güçsüzleşiyorum sonra kafamı çevirdiğim uzak ufuklardaki kızılımsılığa sarmalıyorum yüreğimi uzaklarından uzaklarınla içimi ısıtıyorum.. Acaba sesimin o şehirde yankılandığı hatıralar çıkıyor mudur yoluna gönderdiğim kokular seni sarmalıyor mudur..? Acaba şehirdeki bırakılmışlıklarımı sahipleniliyor mudur?
Cümleler arasına gizliyorum seni adını anmıyorum kendini arayıp bulmanı istiyorum satır aralarımda kendini hatırlamanı ve bana kendimi hatırlatmanı istiyorum.. Yine yükler koyuyorum sırtına yine sanaözünün bildiğilimanları keşfetmen için yollar açıyorum.. Biliyorum artık eminim ruhuma dair bir yeniden karşılaşma senaryosu seninle yaşanan ve son satırın yeni satırları müjdelediği bir bitmezlikle tanıyorum seni.. Tanıdıkça daha çok özlüyor tanıdıkça daha çok yaklaşıyorum.. Gövdenin kocaman salıncağında huzurla sallanarak gelecekten geçmişe bir yolculuk serüveni tadında yol alıyorum zamanda..
Seni cümlelere giydirmek rengine ağıtlar yakmak misali sanki kelimeler ağlaşıyor öksüzlüğünde bir gülüşün bir kızışın bir de huysuz sevimliliğin canlanıveriyor beynimde.. Ne çok birikmiş kızıl hediye paketleri kalmış senden geriye senden ne çok hediye gövdemde.. Yalnızlığımı sarmaş dolaş sarmaladığım hediye ayıcığının boynu büküklüğüne benzer bir fiziksel uzaklık şarkısı sanki takvimin sen sonrası eskiyişleri.. Kızıl bir hüzün kıpkızıl bir özlem adın şimdi.
Rahat ol sen
Söz verdiğim gibi ben beklerim seni sen gelene dek!!