bırakıpta gidene....

**GaMzeLi** · 04-11-2008, 11:00 AM

Burnu bir karış havada gözü
yükseklerdeydi ben onu sevdiğimde.
Hele hele benim aşkımı
yerden yere vurup
nasıl kırmıştı kalbimi zalim.
Dudaklarından dökülen acı sözleri;
öyle ki bugün bile unutamadım.
Ne tebessümdü o zehirden beter.
Her olayda içim paramparça
gözlerim ağlamaktan kıpkırmızı olurdu.
Yorgun düşerdim onsuz geçen
onunla dolu koyu siyah gecelerden.
Pişmanlıktan kendime lanetler eder
sevgimi söylediğim günü düşündükçe
kaleme sarılıp yazardım ona nefretin
aşkla kucaklaştığı o uzun mısralarımı.
Derdim ki; alın yazımdı
onbeşimin çocuksu aşkıydı.
Nasıl da gülerdi canı istedi mi...
En anlamlı bakışlarıyla önce ümitlendirir
ardından bir uçurumun kenarına
yapayalnız bırakır giderdi.
Ben çaresiz ben yorgun
ben bıkkın bu sevdadan.
Ah bilirdi o insafsız
diri diri yanardım o böyle yaptıkça...
Şubatın buz gibi kasvetli soğuğunda;
onda ne bulduğumu bugün bile bilemem.
Ama o günlerde hayatımın amacı
varolma gibi gelirdi bana.
Çocukluk mu yoksa gençliğimin
safça tutkusu muydu bu
kölesiye bağlanış
içten içe kopan fırtınalar
bu delice yakarış?
Kimbilir belki de
sevilmeye muhtaç bir kalbin
bitmek bilmeyen kaprisi...
Ondan hiçbir şey istememiştim.
Sadece sevgi...
Evet şimdi yıllar sonra ben
onu düşünüyorum ilk defa
kucağımda resimler hatıralarla.
Hava yine soğuk yine kasvetli
gözleri gözlerimde yine
sevgi derin yüreğimde.
Unuttum sanırdım meğer aldanmışım
ağladım saatlerce.
Bu onun "ölüm yıldönümü"dür.
17'sinde toprakla kucaklaşan
o zalimin hikayesidir anlatılan.
Bir melodidir kırık umutsuz...
Doldururken sensizlik o an odayı
gönlüm hala boş kafam yine dumanlı.
Bir feryat yankılanmıştı acı dolu
tam 15 yıl önce bugün bomboş kırlarda.
Deli gibi koştum sınıfa sırası boştu.
Benim kadar çaresizdi her köşe.
Kendi kendime konuşarak
yaklaştım sırasına;
"Sen ölemezsin;
canımsın sevgimsin emelimsin
Dileğince nefret et alay et duygularımla
Kızmam sana
Ama ne olur bir yalan olsun
acı bir şaka.
Evet evet beni üzmek için yapıyorsun.
Herşeyini özledim...
Allahım son defa göreyim yeter bana"
Bu sensiz yakarış defalarca sürmüştü
ta ki ölümün o sinsi kokusunu
içimde duyana kadar.
Hıçkıra hıçkıra ağladım
sıraya kazıdığın ismini öptüm.
Sonra ona ait birşeyler bulmak için
aradım her köşeyi...
Yalnızca buruşturulmuş bir sayfa
rengi solmuş.
Yazı onun yazısı.
Bir mektuptu özenilerek yazılmış
belki de çok emek verilmiş her satırına...
Çok şaşırdım mektup bana hitabendi.
Korkakça kaybolmasından korkarak
acıyla okudum her cümleyi
kalbimde büyüyen bir özlemle...
Hele hele o ilk satırı...
Öyle ki bugün bile unutamam
okudukça ağlarım.
"İnsan sevdiğini yerden yere vururmuş
bir tanem AFFET BENİ !!!..."
Linkleri Üyelerimiz Görebilir. UslanmaM Üyeliği İçin Tıklayın

**BaD** · 04-11-2008, 11:04 AM

konu tekrari.. Linkleri Üyelerimiz Görebilir. UslanmaM Üyeliği İçin Tıklayın

**ABYSS** · 04-11-2008, 11:35 AM

Emeğinize sağlık fakat tekrarmış

04-11-2008, 11:00 AM	#1 (permalink)
GaMzeLi Admin	bırakıpta gidene.... Burnu bir karış havada gözü yükseklerdeydi ben onu sevdiğimde. Hele hele benim aşkımı yerden yere vurup nasıl kırmıştı kalbimi zalim. Dudaklarından dökülen acı sözleri; öyle ki bugün bile unutamadım. Ne tebessümdü o zehirden beter. Her olayda içim paramparça gözlerim ağlamaktan kıpkırmızı olurdu. Yorgun düşerdim onsuz geçen onunla dolu koyu siyah gecelerden. Pişmanlıktan kendime lanetler eder sevgimi söylediğim günü düşündükçe kaleme sarılıp yazardım ona nefretin aşkla kucaklaştığı o uzun mısralarımı. Derdim ki; alın yazımdı onbeşimin çocuksu aşkıydı. Nasıl da gülerdi canı istedi mi... En anlamlı bakışlarıyla önce ümitlendirir ardından bir uçurumun kenarına yapayalnız bırakır giderdi. Ben çaresiz ben yorgun ben bıkkın bu sevdadan. Ah bilirdi o insafsız diri diri yanardım o böyle yaptıkça... Şubatın buz gibi kasvetli soğuğunda; onda ne bulduğumu bugün bile bilemem. Ama o günlerde hayatımın amacı varolma gibi gelirdi bana. Çocukluk mu yoksa gençliğimin safça tutkusu muydu bu kölesiye bağlanış içten içe kopan fırtınalar bu delice yakarış? Kimbilir belki de sevilmeye muhtaç bir kalbin bitmek bilmeyen kaprisi... Ondan hiçbir şey istememiştim. Sadece sevgi... Evet şimdi yıllar sonra ben onu düşünüyorum ilk defa kucağımda resimler hatıralarla. Hava yine soğuk yine kasvetli gözleri gözlerimde yine sevgi derin yüreğimde. Unuttum sanırdım meğer aldanmışım ağladım saatlerce. Bu onun "ölüm yıldönümü"dür. 17'sinde toprakla kucaklaşan o zalimin hikayesidir anlatılan. Bir melodidir kırık umutsuz... Doldururken sensizlik o an odayı gönlüm hala boş kafam yine dumanlı. Bir feryat yankılanmıştı acı dolu tam 15 yıl önce bugün bomboş kırlarda. Deli gibi koştum sınıfa sırası boştu. Benim kadar çaresizdi her köşe. Kendi kendime konuşarak yaklaştım sırasına; "Sen ölemezsin; canımsın sevgimsin emelimsin Dileğince nefret et alay et duygularımla Kızmam sana Ama ne olur bir yalan olsun acı bir şaka. Evet evet beni üzmek için yapıyorsun. Herşeyini özledim... Allahım son defa göreyim yeter bana" Bu sensiz yakarış defalarca sürmüştü ta ki ölümün o sinsi kokusunu içimde duyana kadar. Hıçkıra hıçkıra ağladım sıraya kazıdığın ismini öptüm. Sonra ona ait birşeyler bulmak için aradım her köşeyi... Yalnızca buruşturulmuş bir sayfa rengi solmuş. Yazı onun yazısı. Bir mektuptu özenilerek yazılmış belki de çok emek verilmiş her satırına... Çok şaşırdım mektup bana hitabendi. Korkakça kaybolmasından korkarak acıyla okudum her cümleyi kalbimde büyüyen bir özlemle... Hele hele o ilk satırı... Öyle ki bugün bile unutamam okudukça ağlarım. "İnsan sevdiğini yerden yere vururmuş bir tanem AFFET BENİ !!!..." Linkleri Üyelerimiz Görebilir. UslanmaM Üyeliği İçin Tıklayın

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

04-11-2008, 11:04 AM	#2 (permalink)
BaD ЬεşΐктΛş	konu tekrari.. Linkleri Üyelerimiz Görebilir. UslanmaM Üyeliği İçin Tıklayın

04-11-2008, 11:35 AM	#3 (permalink)
ABYSS Administrator	Emeğinize sağlık fakat tekrarmış

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)