Yoğunlukmuş

**destansı** · 12-22-2007, 04:57 AM

Yıl 1983.Bursa Uludağ Üniversitesi İktisat Fakültesi’nde öğrenciyim o
zamanlar...son sınıf.
Hürriyet semtinde dört arkadaş aynı evi paylaşıyoruz.
ErkanMetinBilal ve ben.
Öğrenci evlerini bilenler bilir.ortada bir teneke sobamız arada sırada
yanar.odunkömür tanımaz.sağdan soldan topladığımız çalı-çırpıyla idare
etmek zorundadır.hain soba da bu kadarla ancak kendini ısıtır.biz de
ısınmak için yaklaşma sınırını milimetre ölçülerine kadar zorlarız her
yanışında.
Yine bir kış akşamı soba ile gayet samimi bir şekilde oturuyoruz.
Bir tarafında Erkan diğer tarafında ben.sınav dönemi olduğundan sadece
sınav günleri okula gidiyoruz.ertesi gün de sınav var.erkan Altıparmak’taki
binada bense Hürriyet’teki binada giriyoruz derslere.benim otobüs derdim
yok yani.Erkan otobüse binecek zorunlu olarak.
Bütçe yapmamız gerek bu durumda.ikimiz de ceplerimizi boşaltıyoruz.epeyce
zenginiz.
- 1 adet otobüs bileti
- 1 adet yemek fişi
- Çok az tutarda bozuk kağıt para
-
Doğal olarak otobüs bileti Erkan’ın.yemek fişini de almak istiyor.
Erkan daha 2.sınıfta.ben son sınıftayım ya...yemek fişini halleder mişim
bir yolla.oldu olacak paraları da al.benim arkadaşlarımın hepsi ayaklı
banka zaten.
İktisatçı olsak ne yazar?John Maynard aaanes gelsin sıkıysa yapsın adil
bir bölüşüm.
Öyleydi..böyleydi derken pazarlık uzadı da uzadı tabi ki.uzadıkça da
kavganın ayak sesleri duyulmaya başladı sesimizin desibelleri ev
sahibinin zaten hiç olmayan sabrının sınırlarına askerlerini yığmaya
başladı..müthiş bir kavga gecikmedi haliyle.
-bilet senin olsunben yürürüm.
-yemek fişi senin olsun ben aç da dururum.
-al paraları daüstüne bir de tatlı ye.

Bütün hazinemiz Erkan’ın ellerinde.sonra sustu birden bire.
Ne oluyor demeye kalmadı.sobamızın kapağındaki küçük ağızdaüç beş kağıt
parçalık bir lokma belirdi ...aynı anda küçük bir alev göründü..kayboldu.
Birbirimize bakışımızlakahkaha tufanının kopuşunun arasına saniyeler bile
sığamamıştı.
Öğrencilik yılları biteli çok zaman oldu.Erkan’la bazen yıllarca
görüşmediğimiz zamanlar oldu.Kendimizdengörüşemeyişlerimizden söz ederken
işlerdenyoğunluklardan dem vururuz hep.
Metin arkadaşımız aynı üniversitede Profosör oldu.Onunla daha da az
görüşebiliyoruz.
Erkan’la geçen gün eski günleri yad edipMetin’den söz ederken sitemlerde
bulundum Metin hakkında..ben biraz daha duygusalım bu konularda.
-‘takma kafana’ dedi Erkan ‘çok yoğun o bu sıralar’
-erkan dedimbiletler ve soba hikayesini anımsıyor musun?
Anımsayamadım dedi Erkan.

Hikayeyi yazdım..altına da kalın ve büyük harflerle şu notu koydum ve
e-mail attım.

ULAN..SEN HİÇ YAŞAMININ BU OLAYDAN SONRAKİ KISMINDA BU KADAR GÜZELBU KADAR
ANLAMLI BİR KAVGA DAHA ETTİN Mİ?

YOĞUNLUKMUŞ !!!

**cennetim** · 12-26-2007, 09:20 AM

emege saygı
yuregın dert gormesın destansı yıne super bır hıkaye

12-22-2007, 04:57 AM	#1 (permalink)
destansı Onursal	Yoğunlukmuş Yıl 1983.Bursa Uludağ Üniversitesi İktisat Fakültesi’nde öğrenciyim o zamanlar...son sınıf. Hürriyet semtinde dört arkadaş aynı evi paylaşıyoruz. ErkanMetinBilal ve ben. Öğrenci evlerini bilenler bilir.ortada bir teneke sobamız arada sırada yanar.odunkömür tanımaz.sağdan soldan topladığımız çalı-çırpıyla idare etmek zorundadır.hain soba da bu kadarla ancak kendini ısıtır.biz de ısınmak için yaklaşma sınırını milimetre ölçülerine kadar zorlarız her yanışında. Yine bir kış akşamı soba ile gayet samimi bir şekilde oturuyoruz. Bir tarafında Erkan diğer tarafında ben.sınav dönemi olduğundan sadece sınav günleri okula gidiyoruz.ertesi gün de sınav var.erkan Altıparmak’taki binada bense Hürriyet’teki binada giriyoruz derslere.benim otobüs derdim yok yani.Erkan otobüse binecek zorunlu olarak. Bütçe yapmamız gerek bu durumda.ikimiz de ceplerimizi boşaltıyoruz.epeyce zenginiz. - 1 adet otobüs bileti - 1 adet yemek fişi - Çok az tutarda bozuk kağıt para - Doğal olarak otobüs bileti Erkan’ın.yemek fişini de almak istiyor. Erkan daha 2.sınıfta.ben son sınıftayım ya...yemek fişini halleder mişim bir yolla.oldu olacak paraları da al.benim arkadaşlarımın hepsi ayaklı banka zaten. İktisatçı olsak ne yazar?John Maynard aaanes gelsin sıkıysa yapsın adil bir bölüşüm. Öyleydi..böyleydi derken pazarlık uzadı da uzadı tabi ki.uzadıkça da kavganın ayak sesleri duyulmaya başladı sesimizin desibelleri ev sahibinin zaten hiç olmayan sabrının sınırlarına askerlerini yığmaya başladı..müthiş bir kavga gecikmedi haliyle. -bilet senin olsunben yürürüm. -yemek fişi senin olsun ben aç da dururum. -al paraları daüstüne bir de tatlı ye. Bütün hazinemiz Erkan’ın ellerinde.sonra sustu birden bire. Ne oluyor demeye kalmadı.sobamızın kapağındaki küçük ağızdaüç beş kağıt parçalık bir lokma belirdi ...aynı anda küçük bir alev göründü..kayboldu. Birbirimize bakışımızlakahkaha tufanının kopuşunun arasına saniyeler bile sığamamıştı. Öğrencilik yılları biteli çok zaman oldu.Erkan’la bazen yıllarca görüşmediğimiz zamanlar oldu.Kendimizdengörüşemeyişlerimizden söz ederken işlerdenyoğunluklardan dem vururuz hep. Metin arkadaşımız aynı üniversitede Profosör oldu.Onunla daha da az görüşebiliyoruz. Erkan’la geçen gün eski günleri yad edipMetin’den söz ederken sitemlerde bulundum Metin hakkında..ben biraz daha duygusalım bu konularda. -‘takma kafana’ dedi Erkan ‘çok yoğun o bu sıralar’ -erkan dedimbiletler ve soba hikayesini anımsıyor musun? Anımsayamadım dedi Erkan. Hikayeyi yazdım..altına da kalın ve büyük harflerle şu notu koydum ve e-mail attım. ULAN..SEN HİÇ YAŞAMININ BU OLAYDAN SONRAKİ KISMINDA BU KADAR GÜZELBU KADAR ANLAMLI BİR KAVGA DAHA ETTİN Mİ? YOĞUNLUKMUŞ !!!

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

12-26-2007, 09:20 AM	#2 (permalink)
cennetim Tuğgeneral	emege saygı yuregın dert gormesın destansı yıne super bır hıkaye

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)