FERHATCAN

lisedeydim...bi çocuk vardı..hafif kilolu ama çook tatlı..okulun en popüler çocuğuydu..en yakın arkadaşıma teklif etti..o ise kabul etmedi..ben o zamanlar gözlüklü kendine özen göstermeyen bi kızdım..ama o çocukla çok yakın arkadaştım..yaz tatili başlamıştı annemin isteğiyle gözlüklerimi çıkarttım ve ne kadar güzel bi kız olduğumu anladım...yazın o çocukla karşılaştık...bana bakışları değişti ve akşam bi mesaj...beni sevdiğini söylemişti..ben ise yakın arkadaşız olmaz demiştim o yinede vazgeçmedi..okullar açıldı ben okulun en yakışıklı çocuklarından biriyle çıkmaya başladım...uzun sürmedi çünkü aklım diğerindeydi...yani beni seven çocukta..onunla çıkmaya başladık..1 ay sonra sorunlar başladı benim hayranlarım arttı ve onu tehdit etmeye başladılar..o tüm bunlara katlandı ve ilişkimize devam ettik...eski sevgililerim tekrar bana dönmek istedi..çok rahatsız ettiler..herkes bizi ayırmak istedi...ama başaramadı..bense elimdeki bu güzel sevginin değerini bilemedim..çocuğu hep üzdümkırdım..eski sevgilimin gönderdiği bi aşk mesajıyla 4 ay süren ilşkimiz sona erdi..ve biz telefonda ağlayarak ayrıldık..böylesinin daha iyi olacağını düşündü o..ama hala beni seviyo..hergün okulda görüyorum hala aşığım o da aşık...bu ilişkinin bitmesinin sebebi ben olduğum için kendimden nefret ediyorum...onu hala 4 ay önceki kadar seviyorum...ayrılalı 1 hafta oldu ve ben onu çoook özlediim...severek ayrılmak kada hiç bişe koymuyo insana...hala aşığım ona..o da bana...herkes halimize üzülüyo...birbirimizi seviyoruz ama yaklaşamıyoruz...çok bahtsız aşıklarız...