FERHATCAN

aynı iş yerindeydik.ilişkimiz daha ilk gününden kavga ile başlamıştı.sonra ilerleyen günlerde neden onu düşündüğümü sürekli onun yanında olmak istediğimi sordum durdum kendime.
gıcık oluyorum ya ondandır dedim ama bir süre sonra onu düşünmemin gerçek nedenini buldum
ilk başlarda kendime bile söleyemedim.olmaz dedim olamaz dedim.hayatta olmayacak insan dedim
dedim ama bir süre sonra önüne geçemez oldum.evet biliyodum bunun adı aşk tı.emindim artık.
o ise bana hala aynı davranıyordu.aynı didişmeler devam ediyordu.ve ben artık hergün onu görerek çalışamayacağımı anladım katlanmak kolay değildi çünkü ve işten ayrıldım
o hiç birşey sölemedi ve ben gittim.

ve burası çok komik ama aylar sonra beni sevdiğini söledi.şimdi size sölüyorum neye yarar.o kadar çektiğim sıkıntı ve gözyaşlarından sonra neye yarar?
neden insan sevdiğini çekinmeden sölemez..!
Ve bugün 1 yıl sonra hala onu çok seviyorum ama en acı olanı ise o bunu hiçbir zaman bilmeyecek.!!!