FERHATCAN

keşke bende diyerleri gibi olmayı becerebilseydim.kapıları vurup çekip giderek.Yaşadıım nevarsa aşk adına ondan yoksun acısı tatlısa beklediğimancak yaşayamadığım heranı arkamda bırakabilsem.Bir daha bir daha olmmak üzre.Ensemde olüm önümde bilmediğim bir yarın ve sırtımda acısız bir yükle seni unutabilseydim.Yaşadığımız ne varsa hiç olmamış hatta hiç yaşanmamış sayaraksana döktüüm katreleri yağmur damlaları sayarabağırdığım geceleri ıslık sanıp üzerime deyen tenini giyindiim bir elbise farzederek.Dokunuşunu acıtışını sarışını öpüşünü okşayışını kızışını umursamayışını vede güvensizce sahiplenişini hatta hatta seniunutbilseydim keşke.Yada aşka dair hiç bi hissi bir nebze dahi taşımasaydım yürek denen pimi sensizlikte çeklmiş yürek denen o şeyde.yıkıyor yağmalıyor acıtıyor beni aşk.mutluluğu kadar tatlı deil aşk.Neden diyebilceimöle çok sualım varki hayata verdikleri adına.Veremedikleri için ise niçinlerim.Halamı erken yada nereye kadar bu kısır döngü.Bağışla paşam zamansız aktı yine içimdekiler.Bağışla beni ağustosdayım.Ve yine erken bastırdı kışım.Ben sonbaharı ağustosta yaşıyorum.Ve tıpkı kolarınsızmışım gibi doğruya kolarınsızım üşüyorum.Gerçekten üşüyorum.Ayazda çıplak kalmış gibi.Dün gibi hatırlıyorum 27 siydi.Beni bıraktığın ve yüğerime bidaha istesem dahi çıkaramayacağım üzerine yeniden diyemeceğim sevdayı atıp beni geride bırakarak ilerlediğin günü.Ayrı yollarda ayrı bedenlerde ayrılığı tam 3 yıl 40 ay 1215 gün boyunca geçmez zifiri karanlık gecelerde yaşattığın.Her gün dışında her ana sıçramıştı gözyaşlarım.Ağlamalarım sıradanlaşmıştı artık.Tıpkı günlük hayatta yapmak zorunda olduğum rutin bişey gibi.ağlamak kabullenmekti vede açızlıkDoğru bitmiştive ben bu gerçeği kabullenip ağlamaktan başka başka bişey yapamazdım.elimden gelen sadece seni yaşatmak ve çoğaltmaktı.ölümüne sevsem bile geri dn bişans daha diyemezdim.hele sensizlikten ölümkadar korkarken bile.Cesaretimi sevincimi gülüşümü herşeyimi almıştın.Farkunda deildin ama sadece sabır bırakmıştın bana........................sabır.