Sesine ve sözüne hasret...

**GaMzeLi** · 09-04-2007, 10:01 AM

Biliyor musun en çok mektuba başlamam gereken hitap şeklinde zorlandım. Bir başlasam sonu gelecekti eminim! Ama sıradan sözcükleri hiç yakıştıramadım sana yapmacık sözlere konduramadım seni... Sonra sana hiç mektup yazmadığım aklıma geldi içim burkuldu canım acıdı...

Bu mektubu sana gurbetten yazıyorum; sesine sözüne hasret yüzüne hasret sıcağına hasret gönlümle başlıyorum mektubuma. Seni o kadar çok özledim ki; Meğer hiç bir kucak seninki kadar sıcak değilmiş hiçbir acı senin yokluğuna bedel değilmiş. Hiç ama hiçbir hasret senin özlemin kadar yakmazmış içimi.

En acısı dost bildiklerim yâr seçtiklerim toplanıp bir araya gelseler senin çeyreğin bile edemezmiş. Bilsen ne zor bunları itiraf etmek kendime ve sana... Gurbet bile gururumu söndüremedi. Hâlâ gururlu şımarık kucuk kızınim. Hayır hayır yavrunum. 'Ben artık bir genç kızım başkalarının yanında bana yavrum deme.' derken bile böyle düşünüyordum inan. Şimdi içten bir seslenişine Yavrum! hitabına öyle ihtiyacım var ki...

Hatırlıyor musun? İlk yürümeye başladığım anları anlatırken ellerimi bırakmadığın için sana kızdığımı hırslandığımı ve bir an önce yürümek istediğimi söylerdin. Şimdi sakın bırakma ellerimi anneciğim. Evimizin yumuşak halıları değil yürüdüğüm yollar bir düşersem halim yaman. Ellerini sevgini duanı desteğini ve sıcağını hiç esirgeme benden.

Hani küçükken en çok kimi seviyorsun diye sıkıştırıp dururdum seni. Ağzından "Seni!" cevabını alana kadar bırakmazdım eteklerini... Seni abimden babamdan ve ablalarımdan kıskanırdım. Hâlâ büyüyemedim hem şimdi daha çok kıskanıyorum. İçindeki sevgiyi ve gözlerindeki derin şefkati yalnız benim için sakla...

Ama yapamazsın degil mi? Ana yüreği dayanmaz... Senin sevgin hepimize yeter ana olunca ben de anlarım değil mi? Aslında en çok bu huyunu seviyorum. Adaletini ve yufka yürekliliğini anne şefkatini... Fakat hâlâ babam işe giderken boşalan yatağını en çok benim hak ettiğimi düşünüyorum.

Seni öyle özledim ki!..

Şu bilmem kim tarafından icat edilen telefon bile dindirmiyor içimdeki hasreti. Gurbetin yağmurları söndürmeye yetmiyor içimde büyüyen ateşi... Beni buralara yollarken "Daha güçlü ol!" diyordun ya sana kavuşunca öyle bir sarılacağım ki gücüme şaşacaksın. Sevgimin gücünü sen de anlayacaksın.

Yılların yükünü çekmiş yorgun ama dimdik omuzlarını özledim.

Dolaplarımı düzenlerken eşyalarıma bakıp bakıp ağladığın duyuyorum. Yahut arkadaşlarımla konuşurken gözlerinin dolduğunu... İçim acıyor ama bilsen nasıl seviniyorum. Yokluğuma alışamamış olman mest ediyor beni...

Puslu gözlüm dert ortağım! İnan içim içimi yiyiyor ya bitmezse gurbet geceleri ya geçmezse hasret saatleri ya vuslat ateşiyle bindiğim mavi tren getirmezse beni... Uzar da yollar kavuşamazsam sana ya özlem alışkanlık olur da unutursan beni.

Ama beni unutmaman için hep dağınık bırakacağım odamı. Söylene söylene toplarken yine gözyaşların ıslatacak eşyalarımı. Babam yine dalga geçecek anlatacak bir bir ağladığını. Ya ben...

Arkadaşlarım çınlatacak odamın duvarlarını hep anne kokan ilâhilerle... Güçlü ol demiştin ya ben de yorganı çekmeden başıma hiç ama hiç ağlamayacağım. Ama sonra Allah ne verdiyse...

Anneciğim! Gözyaşlarım söndüremez içimde yanan ateşi... Çünkü yokluğun bilmem kaç nüfuslu şu kocaman şehirde kendini yapayalnız hissetmek gibi imkânsız bir şeyi diz çöküp de Yaradan'dan dilemek gibi.. En azaplı günahlardan sonra sızlayan vicdanım gibi...

Gül kokulum puslu gözlüm!

Sakin sensiz sevgisiz ve duasız bırakma beni... Sevgilerle... Beş parmaktan biri...

09-04-2007, 10:01 AM	#1 (permalink)
GaMzeLi Admin	Sesine ve sözüne hasret... Biliyor musun en çok mektuba başlamam gereken hitap şeklinde zorlandım. Bir başlasam sonu gelecekti eminim! Ama sıradan sözcükleri hiç yakıştıramadım sana yapmacık sözlere konduramadım seni... Sonra sana hiç mektup yazmadığım aklıma geldi içim burkuldu canım acıdı... Bu mektubu sana gurbetten yazıyorum; sesine sözüne hasret yüzüne hasret sıcağına hasret gönlümle başlıyorum mektubuma. Seni o kadar çok özledim ki; Meğer hiç bir kucak seninki kadar sıcak değilmiş hiçbir acı senin yokluğuna bedel değilmiş. Hiç ama hiçbir hasret senin özlemin kadar yakmazmış içimi. En acısı dost bildiklerim yâr seçtiklerim toplanıp bir araya gelseler senin çeyreğin bile edemezmiş. Bilsen ne zor bunları itiraf etmek kendime ve sana... Gurbet bile gururumu söndüremedi. Hâlâ gururlu şımarık kucuk kızınim. Hayır hayır yavrunum. 'Ben artık bir genç kızım başkalarının yanında bana yavrum deme.' derken bile böyle düşünüyordum inan. Şimdi içten bir seslenişine Yavrum! hitabına öyle ihtiyacım var ki... Hatırlıyor musun? İlk yürümeye başladığım anları anlatırken ellerimi bırakmadığın için sana kızdığımı hırslandığımı ve bir an önce yürümek istediğimi söylerdin. Şimdi sakın bırakma ellerimi anneciğim. Evimizin yumuşak halıları değil yürüdüğüm yollar bir düşersem halim yaman. Ellerini sevgini duanı desteğini ve sıcağını hiç esirgeme benden. Hani küçükken en çok kimi seviyorsun diye sıkıştırıp dururdum seni. Ağzından "Seni!" cevabını alana kadar bırakmazdım eteklerini... Seni abimden babamdan ve ablalarımdan kıskanırdım. Hâlâ büyüyemedim hem şimdi daha çok kıskanıyorum. İçindeki sevgiyi ve gözlerindeki derin şefkati yalnız benim için sakla... Ama yapamazsın degil mi? Ana yüreği dayanmaz... Senin sevgin hepimize yeter ana olunca ben de anlarım değil mi? Aslında en çok bu huyunu seviyorum. Adaletini ve yufka yürekliliğini anne şefkatini... Fakat hâlâ babam işe giderken boşalan yatağını en çok benim hak ettiğimi düşünüyorum. Seni öyle özledim ki!.. Şu bilmem kim tarafından icat edilen telefon bile dindirmiyor içimdeki hasreti. Gurbetin yağmurları söndürmeye yetmiyor içimde büyüyen ateşi... Beni buralara yollarken "Daha güçlü ol!" diyordun ya sana kavuşunca öyle bir sarılacağım ki gücüme şaşacaksın. Sevgimin gücünü sen de anlayacaksın. Yılların yükünü çekmiş yorgun ama dimdik omuzlarını özledim. Dolaplarımı düzenlerken eşyalarıma bakıp bakıp ağladığın duyuyorum. Yahut arkadaşlarımla konuşurken gözlerinin dolduğunu... İçim acıyor ama bilsen nasıl seviniyorum. Yokluğuma alışamamış olman mest ediyor beni... Puslu gözlüm dert ortağım! İnan içim içimi yiyiyor ya bitmezse gurbet geceleri ya geçmezse hasret saatleri ya vuslat ateşiyle bindiğim mavi tren getirmezse beni... Uzar da yollar kavuşamazsam sana ya özlem alışkanlık olur da unutursan beni. Ama beni unutmaman için hep dağınık bırakacağım odamı. Söylene söylene toplarken yine gözyaşların ıslatacak eşyalarımı. Babam yine dalga geçecek anlatacak bir bir ağladığını. Ya ben... Arkadaşlarım çınlatacak odamın duvarlarını hep anne kokan ilâhilerle... Güçlü ol demiştin ya ben de yorganı çekmeden başıma hiç ama hiç ağlamayacağım. Ama sonra Allah ne verdiyse... Anneciğim! Gözyaşlarım söndüremez içimde yanan ateşi... Çünkü yokluğun bilmem kaç nüfuslu şu kocaman şehirde kendini yapayalnız hissetmek gibi imkânsız bir şeyi diz çöküp de Yaradan'dan dilemek gibi.. En azaplı günahlardan sonra sızlayan vicdanım gibi... Gül kokulum puslu gözlüm! Sakin sensiz sevgisiz ve duasız bırakma beni... Sevgilerle... Beş parmaktan biri...

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	UslanmaM	Cevaplar	Son Mesaj
Sesine ve Sözüne Hasret	HeLiN	Deneme, Hikaye	0	04-12-2007 01:30 AM
Hayat 40'ından sonra başlar sözüne katılıyormusunuz...	DJPesimisT	Anketler	4	02-21-2007 10:58 PM
Sesine ve sözüne hasret...	DJPesimisT	Aşk Hikayeleri	0	01-31-2007 12:33 AM
....Sesine Ve Sözüne Hasret....	perim	Güzel Sözler	0	01-30-2007 09:19 PM

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)