Bir hasret mektubu

**GaMzeLi** · 08-24-2007, 01:07 PM

Bilirim ki aşkın bahçesinden bir gül koklayan şeyda bülbül olurmuş. Bilirim ki aşkın pınarından bir damla içen ömrünce sarhoş gezermiş. Bilirim ki kavuşmak olmasa sevdalılar ağlayı ağlayı kör olurmuş.

Biliyor musun iki gözüm; bugün ayın kaçı? Hangi mevsimdeyiz? Bahar mı kış mı sonbahar mı yaz mı; inan farkında değilim. Sıla ne yana düşer gurbet ne yanda? Nerdeyim nasılım? Bilmiyorum.

Derdim kederim ne ? Biliyor musun yanıtını?... Neşemi sevimcimi yaşama gücümü yitirdim. O coşkulu mutlu umutlu günlerimi ne de çok özlüyorum. Öylesine bir özlem ki bu; ne sen sor ne ben söyleyeyim. Sevdiklerim özlediklerim ve bana dost olanların her biri başka bir yerde; hiç birine kavuşamıyorum.

Dalları fırtınada kopmuş bir ağaç gibiyiz iki gözüm. Her dalımız bir sınır boyunda her yaprağımız bir ülaaae savrulmuş. Bir yanımız vizeli bir yanımız kaçak. Çocukluğumu ilk gençliğimi geçmişimi memleketimi velhasıl eskiye ait herşeyimi nasıl özlüyorum biliyor musun? Özümü özlüyorum özümü.....Kendim olabilmeyi sözümde durmak için verdiğim çabayı kendime dürüst olmak için kendimle olan mücadelemi özümle barışık yaşamayı özlüyorum. En iyi sen bilirsin bir huyumu terk etmek için sarf ettiğim gayreti. Doğaya insanlara hayvanlara çocuklara olan sevgimi tutkumu ve yüreğimdeki ateşi dimağımdaki tadı da en iyi sen bilirsin.

Zaman geçiyor hayat geçiyor ömrümde akşam çanları çalmaya başladı bile. İnsanın mutlulukları heyecanları hayatı yaşadıkları geride kalıyor iki gözüm. Bizim gibileri yıllar geçtikçe daha bir duygusallaşıyor. Toplumların gittikçe bencilleştiği duyarsızlaştığı dünyamızda olup bitenler beni hüzünlendiriyor. Acaba bu durumun bilincinde ve farkında olan çevremizde kaç insan var ? Binbir düşünce üşüşüyor beynime. Anılarla özlemlerle boğuşmak beni yıpratıyor. İç acısıyla dolu yaralı bin yerinden vurgun yemiş bir gönülle acılara karşı umarsız olmaya çalışıyorum ama olmuyor. Belki bir gün son bulacak ufuklarda solar hüznümüz. Hala bir şeyler bekleyerek bulutsu bir sise gömülüyor her şey.

Şimdi ise gülmek-ağlamak arası monoton bir hayatın girdabında kaldım. Üzerime ölü toprağı serpilmiş gibi. Silkinip çıkamıyorum. Gün ışığına suya hasret bitkiler gibi tatsız ve tuzsuzum. İşte şimdi böyle bir insan oldum iki gözüm. Gayesiz ve huysuz . Evden sokağa her çıkışımda penceremden dışarı her bakışımda karabasan gibi çöken sis ve karanlık dokunuyor bana. Oysa ışık umut umutsa hayat demektir. Ben mi o ışığı yitirdim yoksa o ışık mı beni; bilmiyorum.

Nedense hep geçmişe bir özlem duygusu büyüyor içimde... İşte böyle iki gözüm. Hangi gündeyiz? Bugün ayın kaçı? Hangi mevsimdeyiz ? Bilmiyorum. Bilsem de benim için artık hiç bir önemi yok..........

Uzun yıllar önce sevdamı yüreğime yükleyip geldiğim bu yabancı ülkede koynunda volkanları taşıyan bir dağ gibi sustum. Suskunluğumu delicesine haykırmak isterken içime ağuları akıttım ve öylece sustum. Kara bir diken gibi yuttum ve içime yığılıp öğlece kalakaldım. İçimdeki yangını yüreğimdeki yarayı gözlerimdeki damlayı sorma. Hasretlere dayayıp başımı hüzünle geçip giden günlere gecelere döndüm sırtımı iki gözüm. Yorgun yetim ve yaralı. Gönlümün duvarına kocaman bir sevda resmi çizdim bir de ateş yaktım ocağıma dağ gibi.Ki okyanuslar söndüremez.

İnsanlar var olalı beri kabullenmiş sevdayı. Herkes kendi sevdasının Mecnunu; kendi hasretinin delisi olmuş. Kendi hikayesini kendi sevdasını en büyük sanmış ve saymış; büyütmüş yüreğinde dağ dağ. Sabır sabır beyninin gergefine işlemiş. Benim sevdam da benim için dünyanın en büyük en kutsal sevdası....

Ben ki sevdanın çöllerinde ayrılıkların en büyük hasretini çektim Leyla ‘mın. Ferhat oldum dağları deldim. Kerem oldum yaktım kendimi. Pir Sultan oldum asıldım Nesimi oldum yüzüldüm. Kavuşmak için gönlümü yollara düşürdüm. Horlandım ezildim hakaretlere işkencelere maruz kaldım.

Yüreğimdeki yangını gözlerimdeki hicranı sorma iki gözüm. Acılarımı kimsesizliğime yükleyip uzayıp giden yollara düştüm. Yorgun yetim ve yaralı. Aşık oldum yaktım kendimi. İçimde bin yangınla çıktım yola. Sevgilime şiirler yazmak şarkılar bestelemek türküler yakmak en büyük ibadetimdi. Kavuşmak ise en inanılmaz hayalim.

Bilirim ki aşkın bahçesinden bir gül koklayan şeyda bülbül olurmuş. Bilirim ki aşkın pınarından bir damla içen ömrünce sarhoş gezermiş. Bilirim ki kavuşmak olmasa sevdalılar ağlayı ağlayı kör olurmuş.

Aşk olmasa iki gözüm içimde biriktirdiğim bu yangın olmasa dolmasa iliklerime aşkın hasreti bu yangın yüreğimi sarmasa avuçlarımı yakmasa bu ateş akar mı damarlarımdaki kan! Bir gün kavuşmak hayali olmasa nasıl dayanılır bu yaşama bu kimsesizliğe bu gurbete bu hasrete iki gözüm nasıl?

sorma
ben kimim adım ne nereden geldim
kim açtı bu kahrolası çukuru yüreğimde
kimi sevdim kime özlemim
kaç yıl sevda doldu iliklerime
kaç yıl eksildim.

tut ki bir pınarım suyu kesik
akamadım nazlı nehirlere tut ki
susturulmuş binlerce türkü
bastırılmış binlerce acıyım
baştanbaşa aşk ve ateş

tut ki incinmiş bir gülüşüm
gecikmiş bir düş
bir ateşin çemberinde
yarım kalmış sevinçler kanayan

tut ki kar altında sevincim
bütün mevsimlere küsmüşüm

kanadı kırık bir serçeyim tut ki
dağlarda koparılmış kınalı bir çiçek

ateşin zulmünü gördüm
suyun ihanetini
baştanbaşa aşk
baştanbaşa hasret
susturulmuş
milyonlarca türküyüm

bir sarı çiçek
bir sarmaşık belki
çözer dilini yüreğimin

ihanetlerin kilitlediği

08-24-2007, 01:07 PM	#1 (permalink)
GaMzeLi MrsAdmin	Bir hasret mektubu Bilirim ki aşkın bahçesinden bir gül koklayan şeyda bülbül olurmuş. Bilirim ki aşkın pınarından bir damla içen ömrünce sarhoş gezermiş. Bilirim ki kavuşmak olmasa sevdalılar ağlayı ağlayı kör olurmuş. Biliyor musun iki gözüm; bugün ayın kaçı? Hangi mevsimdeyiz? Bahar mı kış mı sonbahar mı yaz mı; inan farkında değilim. Sıla ne yana düşer gurbet ne yanda? Nerdeyim nasılım? Bilmiyorum. Derdim kederim ne ? Biliyor musun yanıtını?... Neşemi sevimcimi yaşama gücümü yitirdim. O coşkulu mutlu umutlu günlerimi ne de çok özlüyorum. Öylesine bir özlem ki bu; ne sen sor ne ben söyleyeyim. Sevdiklerim özlediklerim ve bana dost olanların her biri başka bir yerde; hiç birine kavuşamıyorum. Dalları fırtınada kopmuş bir ağaç gibiyiz iki gözüm. Her dalımız bir sınır boyunda her yaprağımız bir ülaaae savrulmuş. Bir yanımız vizeli bir yanımız kaçak. Çocukluğumu ilk gençliğimi geçmişimi memleketimi velhasıl eskiye ait herşeyimi nasıl özlüyorum biliyor musun? Özümü özlüyorum özümü.....Kendim olabilmeyi sözümde durmak için verdiğim çabayı kendime dürüst olmak için kendimle olan mücadelemi özümle barışık yaşamayı özlüyorum. En iyi sen bilirsin bir huyumu terk etmek için sarf ettiğim gayreti. Doğaya insanlara hayvanlara çocuklara olan sevgimi tutkumu ve yüreğimdeki ateşi dimağımdaki tadı da en iyi sen bilirsin. Zaman geçiyor hayat geçiyor ömrümde akşam çanları çalmaya başladı bile. İnsanın mutlulukları heyecanları hayatı yaşadıkları geride kalıyor iki gözüm. Bizim gibileri yıllar geçtikçe daha bir duygusallaşıyor. Toplumların gittikçe bencilleştiği duyarsızlaştığı dünyamızda olup bitenler beni hüzünlendiriyor. Acaba bu durumun bilincinde ve farkında olan çevremizde kaç insan var ? Binbir düşünce üşüşüyor beynime. Anılarla özlemlerle boğuşmak beni yıpratıyor. İç acısıyla dolu yaralı bin yerinden vurgun yemiş bir gönülle acılara karşı umarsız olmaya çalışıyorum ama olmuyor. Belki bir gün son bulacak ufuklarda solar hüznümüz. Hala bir şeyler bekleyerek bulutsu bir sise gömülüyor her şey. Şimdi ise gülmek-ağlamak arası monoton bir hayatın girdabında kaldım. Üzerime ölü toprağı serpilmiş gibi. Silkinip çıkamıyorum. Gün ışığına suya hasret bitkiler gibi tatsız ve tuzsuzum. İşte şimdi böyle bir insan oldum iki gözüm. Gayesiz ve huysuz . Evden sokağa her çıkışımda penceremden dışarı her bakışımda karabasan gibi çöken sis ve karanlık dokunuyor bana. Oysa ışık umut umutsa hayat demektir. Ben mi o ışığı yitirdim yoksa o ışık mı beni; bilmiyorum. Nedense hep geçmişe bir özlem duygusu büyüyor içimde... İşte böyle iki gözüm. Hangi gündeyiz? Bugün ayın kaçı? Hangi mevsimdeyiz ? Bilmiyorum. Bilsem de benim için artık hiç bir önemi yok.......... Uzun yıllar önce sevdamı yüreğime yükleyip geldiğim bu yabancı ülkede koynunda volkanları taşıyan bir dağ gibi sustum. Suskunluğumu delicesine haykırmak isterken içime ağuları akıttım ve öylece sustum. Kara bir diken gibi yuttum ve içime yığılıp öğlece kalakaldım. İçimdeki yangını yüreğimdeki yarayı gözlerimdeki damlayı sorma. Hasretlere dayayıp başımı hüzünle geçip giden günlere gecelere döndüm sırtımı iki gözüm. Yorgun yetim ve yaralı. Gönlümün duvarına kocaman bir sevda resmi çizdim bir de ateş yaktım ocağıma dağ gibi.Ki okyanuslar söndüremez. İnsanlar var olalı beri kabullenmiş sevdayı. Herkes kendi sevdasının Mecnunu; kendi hasretinin delisi olmuş. Kendi hikayesini kendi sevdasını en büyük sanmış ve saymış; büyütmüş yüreğinde dağ dağ. Sabır sabır beyninin gergefine işlemiş. Benim sevdam da benim için dünyanın en büyük en kutsal sevdası.... Ben ki sevdanın çöllerinde ayrılıkların en büyük hasretini çektim Leyla ‘mın. Ferhat oldum dağları deldim. Kerem oldum yaktım kendimi. Pir Sultan oldum asıldım Nesimi oldum yüzüldüm. Kavuşmak için gönlümü yollara düşürdüm. Horlandım ezildim hakaretlere işkencelere maruz kaldım. Yüreğimdeki yangını gözlerimdeki hicranı sorma iki gözüm. Acılarımı kimsesizliğime yükleyip uzayıp giden yollara düştüm. Yorgun yetim ve yaralı. Aşık oldum yaktım kendimi. İçimde bin yangınla çıktım yola. Sevgilime şiirler yazmak şarkılar bestelemek türküler yakmak en büyük ibadetimdi. Kavuşmak ise en inanılmaz hayalim. Bilirim ki aşkın bahçesinden bir gül koklayan şeyda bülbül olurmuş. Bilirim ki aşkın pınarından bir damla içen ömrünce sarhoş gezermiş. Bilirim ki kavuşmak olmasa sevdalılar ağlayı ağlayı kör olurmuş. Aşk olmasa iki gözüm içimde biriktirdiğim bu yangın olmasa dolmasa iliklerime aşkın hasreti bu yangın yüreğimi sarmasa avuçlarımı yakmasa bu ateş akar mı damarlarımdaki kan! Bir gün kavuşmak hayali olmasa nasıl dayanılır bu yaşama bu kimsesizliğe bu gurbete bu hasrete iki gözüm nasıl? sorma ben kimim adım ne nereden geldim kim açtı bu kahrolası çukuru yüreğimde kimi sevdim kime özlemim kaç yıl sevda doldu iliklerime kaç yıl eksildim. tut ki bir pınarım suyu kesik akamadım nazlı nehirlere tut ki susturulmuş binlerce türkü bastırılmış binlerce acıyım baştanbaşa aşk ve ateş tut ki incinmiş bir gülüşüm gecikmiş bir düş bir ateşin çemberinde yarım kalmış sevinçler kanayan tut ki kar altında sevincim bütün mevsimlere küsmüşüm kanadı kırık bir serçeyim tut ki dağlarda koparılmış kınalı bir çiçek ateşin zulmünü gördüm suyun ihanetini baştanbaşa aşk baştanbaşa hasret susturulmuş milyonlarca türküyüm bir sarı çiçek bir sarmaşık belki çözer dilini yüreğimin ihanetlerin kilitlediği

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	UslanmaM	Cevaplar	Son Mesaj
Bir Hasret Mektubu (resimli)	di-lara	Aşk Hikayeleri	3	07-31-2007 10:04 PM

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)