balkonda

**cherry** · 04-24-2007, 02:01 PM

hep o balkonda oturdugunu görüyorum.kendinlebazen de kitabinla; basbasa dalip gidiyorsun.sanki o anda gizli bir anlasma varmis gibi ortalikta olmayi kimsenin sevmedigi saatlerde ve baska yerlere yolculuk yapiyor gibi oturuyorsun.neredeyse inanacagim orada sadece fiziksel varligini ispat ettirmek icin oturduguna ve aslinda dünyanin bilmedigimiz baska yerlerinde kaybolduguna.arada kafani kaldirip tam karsina bakiyorsunhüzünle ve eskilerden kalma bir aciyla ...buradan beni de acitiyor bu sessizligin hicbir kelime etmiyorsun sana seslenmek istiyorum haykirmakseni daldigin yer neresiyse oradan hizlica cekip cikarmak...fakat sessizligine gömülüyorum ben de caresiz...

bazi geceler görüyorum seni pervazdan asagiya umarsiz bakislarinineredeyse kendini salivereceksin aklinda gidip gitmeme celiskisi .."gitme" diyorum sessizceduyuyor gibi geriye atiyorsun adimlarini ve gecenin karanligina bir sigara yakiyorsun bu kitaplar ve sigaradan baska kimseyi görmedim yanina yakisan.vazgecisinden mutsuzyorgun cöküyorsun sandalyenegecenin sessizliginde sandelyenin sallanti sesleri yankiliyor ;agirdüsünceli ve planlar yapan belki hesap belki de mateme sarinan..kafani kaldirip gökyüzüne bakiyorsun hesap soruyor gibisin adeta ve sonra susuyorsun.gözlerin susuyor ve tekrar odana kapaniyorsun.bazi sabahlar görüyorum senigünes almak istediginde;yeni dogan günden ama cok fazla beklemek istemiyorsun buradaderhal iceriye kaciyorsun sihrini bozacak sanki günes deona tahammül edemiyorsun.kendince söylendigini duyuyorum ya da söylenmiyorsun da ben öyle olsun istiyorum.sesini duymam imkansiz ama ben sesini duyuyorum uzaktan.mirildaniyorsun.delice sarkilar söylüyorsun kücük bir kiz cocugunu anlatan ve umutlarini sadece oyuncak bebegi ile paylastigi .peki sen nereden biliyorsun?sadece bebegi ile paylasiyorsa bu kiz cocugu kelimelerini?

bir kere gün ortasinda görüyorum seni kizil saclarin alev alevteninin beyazliginda parliyor.sen basini egmis geciyorsun yanimdanpapatya kokusu yayiliyor etrafakisa bir an icin görüp görmemezlikten gelmis gibi bir minik bakisini görüyorumkisa bir an icin bakiyorsun bana.orada oldugumu farketmis beni de digerleri gibi hayalet saymamis acimamis dünyevi varligima kizmamissin fani durusumabakiyorsun kisa ama özgözlerimden geciyorsun ve ortak bir sucun iki ortagiymisiz gibi "hersey devam ediyor"diyerek anlasmanindevamini onayliyorsun.sesini bir kez bile duymadan bu kadar cok konusman garip benimle ama bir parcamin seninle beraber devam ettigini hissediyorum.sen oldugundan beri ruhumun eksik kalmis tamamlanamamis o parcasi düsüyor sanki elime.artik sensizken kendimi hep yoksunlugun elinde tahta bir kukla gibi hissediyorum.delice seni görmek izlemek basinin her hareketine saclarinin rüzgarla raksedisine yüzünün duvara yansiyan aksine anlamlar katiyorum.konusmalarimiz bir cok dilin kelimelrinden daha cok hikayeyi günyüzüne cikariyorses ;sessiz konusmalarimizi duydugundan beri ses olduguna utaniyor.biz seninle bambaska dünyalarin sesinde yeniden doguyoruz.zümrüd_ü anka bile yeniden dogmaktan vazgeciyor bu sefer küllerinden.kafamizi kaldirip tanriya hesap sordugumuz gecelerin tanigiyiz biz ve biliyoruz ki;sorduklarimiz ayniyanitlarimiz farkliydi.ondan sen basini kaldirmadin hicben inatla gözlerimi dikebildim gözlerine...

ansizin kayboldun.seni görmeyi umud ettigim andan beri sen yoksunsadece sandalyenin sesini duyuyorum aniden firliyorum cama duru yüzün cikacak saniyorum karsima fakat hep rüzgar oluyor bu seslerin kaynagi.yoksun.acidiginacittigin dünyaya döndün biliyorum sen oralarda yapamazsin baska bir sey olmali seni kaciran belki benden kactin sevgim korkuttu seni bir gün dünya gercekligine yansiyacak ve sonunda caresizce yokolacak diye korktun ve kalabaliga karistin.bir kelebek kadar narinsin orada barinamazsin bir akrep kadar tehlikeli göründügünü söylüyor seni taniyanlar o gecelerde boslukta bir karnaval izledigine sahit olmasam kanardim ben de söylenenlerecan acitan sözlerini duydugumda belki ben de katilirdim bu sohbetlere ama seni taniyorum en az kendim kadar ve dönecegin günü bekliyorum.cidirmis bir halde ayaz olduguna bakmaksizin atar kendini balkona sessizce haykirirsinardindan yeniden küllerinden dogacagin bir ana kadar kitap sayfalarinda kaybolursun.ben yine seni izlerken birgün dönüp bakacaksin biliyorum "seni seviyorum"demek icin.o güne dek bekleyecegim ve merak etme yaz gecelerini süsleyen hanimellerine su dökecegim.

04-24-2007, 02:01 PM	#1 (permalink)
cherry Yeni Üye	balkonda hep o balkonda oturdugunu görüyorum.kendinlebazen de kitabinla; basbasa dalip gidiyorsun.sanki o anda gizli bir anlasma varmis gibi ortalikta olmayi kimsenin sevmedigi saatlerde ve baska yerlere yolculuk yapiyor gibi oturuyorsun.neredeyse inanacagim orada sadece fiziksel varligini ispat ettirmek icin oturduguna ve aslinda dünyanin bilmedigimiz baska yerlerinde kaybolduguna.arada kafani kaldirip tam karsina bakiyorsunhüzünle ve eskilerden kalma bir aciyla ...buradan beni de acitiyor bu sessizligin hicbir kelime etmiyorsun sana seslenmek istiyorum haykirmakseni daldigin yer neresiyse oradan hizlica cekip cikarmak...fakat sessizligine gömülüyorum ben de caresiz... bazi geceler görüyorum seni pervazdan asagiya umarsiz bakislarinineredeyse kendini salivereceksin aklinda gidip gitmeme celiskisi .."gitme" diyorum sessizceduyuyor gibi geriye atiyorsun adimlarini ve gecenin karanligina bir sigara yakiyorsun bu kitaplar ve sigaradan baska kimseyi görmedim yanina yakisan.vazgecisinden mutsuzyorgun cöküyorsun sandalyenegecenin sessizliginde sandelyenin sallanti sesleri yankiliyor ;agirdüsünceli ve planlar yapan belki hesap belki de mateme sarinan..kafani kaldirip gökyüzüne bakiyorsun hesap soruyor gibisin adeta ve sonra susuyorsun.gözlerin susuyor ve tekrar odana kapaniyorsun.bazi sabahlar görüyorum senigünes almak istediginde;yeni dogan günden ama cok fazla beklemek istemiyorsun buradaderhal iceriye kaciyorsun sihrini bozacak sanki günes deona tahammül edemiyorsun.kendince söylendigini duyuyorum ya da söylenmiyorsun da ben öyle olsun istiyorum.sesini duymam imkansiz ama ben sesini duyuyorum uzaktan.mirildaniyorsun.delice sarkilar söylüyorsun kücük bir kiz cocugunu anlatan ve umutlarini sadece oyuncak bebegi ile paylastigi .peki sen nereden biliyorsun?sadece bebegi ile paylasiyorsa bu kiz cocugu kelimelerini? bir kere gün ortasinda görüyorum seni kizil saclarin alev alevteninin beyazliginda parliyor.sen basini egmis geciyorsun yanimdanpapatya kokusu yayiliyor etrafakisa bir an icin görüp görmemezlikten gelmis gibi bir minik bakisini görüyorumkisa bir an icin bakiyorsun bana.orada oldugumu farketmis beni de digerleri gibi hayalet saymamis acimamis dünyevi varligima kizmamissin fani durusumabakiyorsun kisa ama özgözlerimden geciyorsun ve ortak bir sucun iki ortagiymisiz gibi "hersey devam ediyor"diyerek anlasmanindevamini onayliyorsun.sesini bir kez bile duymadan bu kadar cok konusman garip benimle ama bir parcamin seninle beraber devam ettigini hissediyorum.sen oldugundan beri ruhumun eksik kalmis tamamlanamamis o parcasi düsüyor sanki elime.artik sensizken kendimi hep yoksunlugun elinde tahta bir kukla gibi hissediyorum.delice seni görmek izlemek basinin her hareketine saclarinin rüzgarla raksedisine yüzünün duvara yansiyan aksine anlamlar katiyorum.konusmalarimiz bir cok dilin kelimelrinden daha cok hikayeyi günyüzüne cikariyorses ;sessiz konusmalarimizi duydugundan beri ses olduguna utaniyor.biz seninle bambaska dünyalarin sesinde yeniden doguyoruz.zümrüd_ü anka bile yeniden dogmaktan vazgeciyor bu sefer küllerinden.kafamizi kaldirip tanriya hesap sordugumuz gecelerin tanigiyiz biz ve biliyoruz ki;sorduklarimiz ayniyanitlarimiz farkliydi.ondan sen basini kaldirmadin hicben inatla gözlerimi dikebildim gözlerine... ansizin kayboldun.seni görmeyi umud ettigim andan beri sen yoksunsadece sandalyenin sesini duyuyorum aniden firliyorum cama duru yüzün cikacak saniyorum karsima fakat hep rüzgar oluyor bu seslerin kaynagi.yoksun.acidiginacittigin dünyaya döndün biliyorum sen oralarda yapamazsin baska bir sey olmali seni kaciran belki benden kactin sevgim korkuttu seni bir gün dünya gercekligine yansiyacak ve sonunda caresizce yokolacak diye korktun ve kalabaliga karistin.bir kelebek kadar narinsin orada barinamazsin bir akrep kadar tehlikeli göründügünü söylüyor seni taniyanlar o gecelerde boslukta bir karnaval izledigine sahit olmasam kanardim ben de söylenenlerecan acitan sözlerini duydugumda belki ben de katilirdim bu sohbetlere ama seni taniyorum en az kendim kadar ve dönecegin günü bekliyorum.cidirmis bir halde ayaz olduguna bakmaksizin atar kendini balkona sessizce haykirirsinardindan yeniden küllerinden dogacagin bir ana kadar kitap sayfalarinda kaybolursun.ben yine seni izlerken birgün dönüp bakacaksin biliyorum "seni seviyorum"demek icin.o güne dek bekleyecegim ve merak etme yaz gecelerini süsleyen hanimellerine su dökecegim.

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)