Onsuzluğun 6. günüydü...
İçim acıyordu acımasına...
Finallerkoşuşturmalar derken kendimi dinleyecek vaktim olmamıştı!
Belkide böyle olması işime yarıyorduçünkü yokluğu arada bi hissettirsede kendini meşgul olmam hafifletiyorudugeçiştiriyorudu eksikliğimi....!
Hep bizibolca vakit geçirmemizi engelleyen sınavlarımsorunlarım çabucak bitsin isterkenartık hiç bitmesin istiyordum...
Günler böyle geldi geçti...
Onsuzeksikdirençlibazen unutkan ama hep durgun!

Sonra o gün geldiçattı...
Bitti bütün meşguliyetlerim!
Bir dostumla sohbet ediyorduk;'Bunlarıda atlattık sonundaartık gezip tozmak bizim hakkımızikimizde yanlızızO'da yok artık'!!!!
Bundan sonrasını duyamadım içimde beliriveren o katlanılmaz eksiklik sancısından!
Sanki rüyadaydım o anuyandırılacaktım az sonra!
Ama değildi işte...

Ben onsuzluğu hiç tatmamıştım ki!
Bütün dünyamdı 0!
Tüm mutluluklarım gülüşlerimheyecanım O'nlayken anlam bulurdu...
Artık anlamsızdım da!
Ben napardım şimdi...?!

Günler sıradandı artıkher günüm birbirinin aynısı...
Her gecem birbirinden kalleş!
Böyle olmamalıydı ama...
Bi karar verilmişse aşkta arkasında durulmalıydısahte olmamalıydı ayrılıklar bile!

Bir sabah kalktım ve dışarı baktım...Güneşinsanlarailem ve hatta O'nun bu dünyada bir yerde olması bile mutlu etmeli diye düşündüm kendi kendime...Bir ömür biçilmişse kaderime bunu hakkını vererek yaşamalıydım!'Büyümüşüm belkideolgunlaştırmış yaşadıklarım beni'!

Şimdi Ayrılığın hakkını veriyorum kendimce!
Gülüyorummutlu oluyorumgeziyorumhatta birdaha gidiyorum bu sefer sensiz gittiğimiz yerlere...
Gecelere hüzüne teslim etmiyorum kendimi..
Bazen hiç uyumuyorum bilesavaşıyorum karanlıklarla!
Hiç haketmediğin aşkımın hakkını veriyorum...
Ayrılığın kırık buseleriyleve sen hiç anlamadan öpüyorum seni alışıldık hasretimle!
Bak sensiz de iyiyim artık!!!