TWEETY

Çengelli bir iğne taşıyorum bugünlerde kalbimde...

Hani ucu girdiği kilit yerinden biraz kısa olur da ikide bir
de acılır ve hiç kapanmaz ya? işte ondan...

Sivri ve kımıldadıkça kalbe batanbenliği hareket ettiren
cinsten...

Hiçbir yere atamıyor yok sayamıyorum. Çengelli bir iğne gibi
iğnelendi kalbime ve ben bu delik kalple yaşıyorum sanki...

Delik kalbimin yüreğimin en ücra köşelerine kadar hissediyorum
boşluğu yokluğu...

Aynı uykuyu uyumak istiyorum aslında onunla...
Aynı anda aynı yatakta beraber uyumak değil kastettiğim. Ayrı
coğrafyalarda da olsak ayrı mekanlarda da bulunsak aynı uykuyu uyumak
aynı rüyayı görmek...Göz bebekleriyle beynin arasında gidip gelmek
kalbindeki uykuya dalmak istiyorum.

Ve uyandığımda keşke gerçek olsa diyorum...

Bana bıraktığı aşk gibi yarım yaşıyorum şu günlerde herşeyi...

Başlayıp da bitiremediğim yazılarım sonuna kadar gelip de
okuyamadığım kitaplarım dalgın dalgın yürüdügüm yollarım son kelimesini
bir türlü söylemediğim cümlelerim var.

Her şeyi aşkımız gibi paramparça yaşıyorum. Sanki bütün dünyam
dudağımdaki yarım bir öpücüğün tadında artık...

Saçmalıyorum saçma sapan cevaplar veriyorum. Acı veren o
gerçeği kimselerle paylaşmadıkça da sevdiklerim korkuyor benden.

Duvar oluyorum bir anda...
Aşamadığım kimselerin aşmasına izin vermediğim bir duvar!

Ne onu yaşabiliyorum ne de sevdiklerimle mutlu olabiliyorum.

Hiçbir çözümü olmayan matematik problemi gibi cevabı olmayan
bir soru gibi beynimi kemiren acıtıcı bir duygu bu...

Acı çektikçe mi yazı yazıyorum yazdıkça mı acı çekiyorum
bilmiyorum.

Bunca acıya rağmen hala niye mi seviyorum?
O gidince yalnız kalmayacağımı biliyorum ama onsuz
kalabalıklardan daha büyük bir yalnızlık olamayacağının da farkındayım...