Sabah erkenden gitarını alıp evden çıktı...posta kutusu boştu gene. Yoo
hayır. Beyaz birşeyler vardı. Kalbi hızla çarparken
kutuyu açıverdi.Elektrik faturası gelmişti...hem de herzamankinden "hoş" bir miktarda...Başka birşey olmadığını bildiği halde
gene kutunun içine bakti...Boş...Dışarısı
ne soğuk ne de sıcak...kapalı bir havaydı.Yağmur yağmaması için dua etti...şemsiye evde kalmıştı ne de olsa...Karşıya geçmek için trafik lambalarının yanında durdu...önünden son sürat geçen araba
bütün çamuru sıçrattı...en sevdiği siyah pardesüsü de batmıştı...karşıya geçti.Karnı açtı...Her pazar sabahı uğradığı cafe'ye gitti..."tadilat nedeniyle kapalıyız" yazısını okurken
gülümsedi...aklına mezar taşına yazılabilecek bir şey geldi "Tadilat nedeniyle oldu... açlıktan "... neyse dedi kendi kendine" o kadar da aç değildim"...sonra bi yerlerde yerim diye düşünerek yürümeye başladı. Derken yanından geçen bir grup çocuk
ona sertçe çarptı. Yere yığıldı. Karşısında
evin balkonunda oturan bir grup genç kız
gülüyorlardı...ona gülüyorlardı... Ayağa kalkarken
cebindeki bozuklukların düştüğünü farketti. Herbiri ayrı bir yöne yuvarlanıyor... çatlaklardan
deliklerden düşüp kayboluyordu.Parası da gitmişti.Bi gitarı
bi de canı vardı...Yemek yiyecek
eve gidecek parası kalmamıştı...yorgundu. Mektup yazmayan
arayıp sormayan
çok sevdiği o kızla bir zamanlar gittikleri parkı hatırladı...orada küçük çocuklar bileklik
kolye gibi hediyelik eşya satarlar...müzisyenler maharetlerini gösterir
para kazanır
kızlara hava atarlardı...Parktaki o eski nese kalmamıştı.Yolun kenarına geçti. Elindeki gitar çantasını yere koydu.
Gitarını çıkarıp
o "en" hüzünlü besteyi çaldı...sonra
o kıza bestelediği parçayı...ve bir başkasını...ve bir başkasını...çaldı...çaldı. Kulağına gelen takırtı sesleriyle kafasını kaldırdı. Gitar çantasına para dolmaya başlamıştı. Sonra
neşeli bir parça çaldı...para geldikçe
şarkılar daha bir hareketli
daha bir neşeli oluyordu...Güneş batmaya başladı... İleride zabıtalar göründü...daha fazla kalamazdı orada.Gitarı çantaya koydu ve kalktı...eve gidecek
yemek yiyecek parası vardı... belki kirayı hala veremeyecekti
bu ay...ama
hiç değilse düşürdüğünü karşılıyordu bu miktar...
Derken yağmur başladı...Eve daha çok var
diye geçirdi içinden. Ne zordu hayat!Yağmur altında yürümeyi severdi...ama yalnızken değil.Yalnızken
daha bi ağır yağıyordu sanki yağmur...Daha bir soğuk... Eve vardığında
kuşu öterek karşılamadı onu...sessizlik dolu ev
o an ürpertti...kafesin yanına gittiğinde
minik kuşu kafesin tabanında yatıyordu hiç kıpırdamadan...öylece..."ölüm" dedi..."sürprizleri seviyor" Islak giysilerini çıkardı...kuş gibi o da ölecekti
bu sefil hayatta.
Gitar çantasını açtı
kalan bozuklukları almak için. Arada beyaz bir kağıt gördü...Açar açmaz
yazı tanıdık geldi...o beyaz ellerin yazdığı notu okurken
önce heyecanlandı
sonra üzüldü...Notta: Demek hala bizim parçamızı çalıyorsun...ve yine çok hüzünlü bir şekilde. Beraber aldığımız kuşları hatırlıyor musun? Bendeki bu sabah öldü...ayrılığa dayanamadı herhalde...ama
biz insaniz
dayanabiliriz degilmi? Yarın gidiyorum bu şehirden...kendine iyi bak...hoşçakal! Anladı o an
işlediği hatayı...ne kadar da bencil olmuştu bugüne kadar. O bu şehirdeydi...ve hiç aramamıştı...o arar diye. Şimdi aynı şehirde bile olmayacaklardı. Gün batışını aynı anda izleyemeyecek
aynı ortamda aynı havayı solumayacaklardı...ama
o da affetmezdi ki...yoksa eder miydi?Dal rüzgarı affeder
ama kırılmıştır bir kere
diye geçirdi içinden...Kapı çaldı...ne de çok istedi o an için
kapıdakinin o olmasını...Bu nedenle açmadı kapıyı...o umudu taşımak istedi hep içinde...sonra uykuya daldı...uyanmamak üzere...
10-17-2007, 12:58 PM
gitarcının aşkı
paylaşım için sağol kardeşim
Normal
